ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ 'ਸ਼ਿਵ' ਨਾਮ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸ ਚੱਖਿਆ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦਾ ਕਰਮ ਸਿੱਖਿਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਇਆ ਦੇ ਮੂਰਤ ਨੇ, ਅਰੁਣਾਦ੍ਰਿ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਪਿਆਰੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਪੁਰਾਤਨ ਕਥਾ ਸੁਣ।" ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਅਰੁਣਾਦ੍ਰਿ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਕੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮੋਹਕ ਤੋरणਾਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਵਿਛੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਛਤਰੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਭੌਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਸਿੰਘ-ਵਾਹਨ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਡਰ ਕੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਟਹਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਮੰਡਪ ਦੇ ਆੰਗਣ ਵਿੱਚ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਉਥੇ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ। ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੋਭਿਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਸ ਪਾਸ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ। ਦਇਆਲੁ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਥੇ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲੀ ਨਾਚਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ। ਖੇਡਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੇਲੇਆਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵਹਿੰਦੀ ਮਿੱਠੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਫਿਰਨ ਦਾ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਹਰ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀ ਵਿਚ ਸੋਹਣੀ, ਆਨੰਦ ਦਾ ਜੀਤਾ ਜਾਗਦਾ ਰੂਪ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਮਾਸੂਮ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਆ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ, ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਇਸ ਕਰਤਬ ਤੋਂ, ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਿਹਾ। ਦੇਵੀ ਦੀ ਇਸ ਖੇਡ ਤੋਂ, ਅਜਿਹਾ ਹਨੇਰਾ ਫੈਲਿਆ ਜਿਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ। ਰੌਸ਼ਨੀ, ਆਪਣੀ ਚਲਚਲਾਹਟ ਤੋਂ ਵੰਞ ਗਈ, ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ। ਕੋਈ ਜੀਵ ਜਗਤ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ, ਸਿਰਫ ਅਵ੍ਯਕਤ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਜੋ ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਕਰਕੇ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਰੌਸ਼ਨੀ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਗਈ। ਹੁਣ, ਜੋ ਲੋਕ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਜੰਮੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ ਹੋਇਆ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਵ, ਸਰਵੋੱਚ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਇੱਕ ਹੀ ਆਦਿ-ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਟੂਟ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ (ਪਾਰਵਤੀ) ਤੁਹਾਡੀ ਅਰਧਾਂਗੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਰੂਪ ਦੀ ਸਾਰ ਰੂਪ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਲਯ ਸਮੇਂ ਵਿਗਸਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਖ ਦੇ ਅਰਧ-ਝਪਕਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਦਇਆ ਦੇ ਮੂਰਤ, ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।" ਜਦੋਂ ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਢੱਕਣ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ?" ਤਦੋਂ ਦਇਆ ਦੇ ਮੂਰਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਿਅਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕੁਰਾ ਪਏ।