ਪੰਜ ਬ੍ਰਹਮਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਅੱਠ ਲਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਪੁੰਨ ਦਾ ਸੰਚੈ ਹੈ। ਕਈ ਦੇਵਤਾ, ਕੈਲਾਸ ਅਤੇ ਮੇਰੂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸੰਕਾਦਿ ਮੁਨੀ ਨੇ ਇਹ ਕਥਾ ਕਮਲ-ਆਸਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣੀ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਸੰਕਾਦਿ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਅਰੁਣਾਦ੍ਰੀ ਦੇ ਨਾਥ! ਇਹ ਮਹਿਮਾ ਵਾਕਈ ਅਦਭੁਤ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਿਮਾ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਕਿ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹਨ ਨਾ ਅੰਤ, ਉਹ ਲਾਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਹਨ। 'ਸ਼ੋਣਾਦ੍ਰੀ' ਨਾਮ, ਜੋ ਮੋਖਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੇ ਕੋਈ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਉਚਾਰਨ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਮ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਦੇ ਮੂਰਤ ਨੇ, ਜੋ ਅਰੁਣਾਦ੍ਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪਿਆਰੇ! ਹੁਣ ਤੂੰ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਥਾ ਸੁਣ, ਕਿ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਅਰੁਣਾਦ੍ਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਕੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ।" ਉੱਥੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਇਕ ਇਸ਼ਵਰੀ ਸਿੰਘਾਸਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਤੋੜਾ ਸੀ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਕੀਮਤ ਵਾਲੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਛਤਰੀ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲਟਕਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਭੰਬੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ। ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਸਿੰਘ ਵਾਹਨ ਤੋਂ ਡਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ। ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਆਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਉਥੇ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ। ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼, ਵੇਦ ਪਾਠ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਰਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਮਿਹਰਬਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਦਇਆਵਾਨ ਭਗਵਾਨ, ਅੰਬਿਕਾ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਥੇ ਟਹਿਲਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਗਣਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲੀ ਨਾਚਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ। ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵਾਂਛਿਤ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਵੀ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੋਇਆ ਨਿਕਲਿਆ। ਖੇਡਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਕੇਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਠੰਢੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨੇ ਸਾਡੀ ਸੈਰ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਹਰ ਪੱਖੋਂ ਸ਼ੁਭਤਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਜੀਵੰਤ ਰੂਪ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਾਸੂਮਤਾ ਨਾਲ, ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਇਸ ਖੇਡ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਜੋ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਿਹਾ। ਦੇਵੀ ਦੀ ਇਸ ਲੀਲਾ ਕਰਕੇ, ਅਜਿਹਾ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ। ਚਾਨਣ ਆਪਣੀ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਤੋਂ ਵੰਝਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ, ਸਿਰਫ ਅਵ੍ਯਕਤ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਹੋਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਖੁਦ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ, ਜਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੀ ਹਾਲਤ ਹੋਈ? ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।