ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੋਈ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਜਨਮ ਤੱਕ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ “ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇ” ਕਹਿ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਲਿੰਗ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਕਲਿਆਣ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀ-ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਲਯ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਮੁਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਲਯ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁਬਾਰਾ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਦ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ, ਕਲਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਜੋ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਖੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪੰਜ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਠ ਲਿੰਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਦਾ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ-ਪੁਰਸ਼, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪੱਕੀ ਪੂੰਨ ਦਾ ਸੰਚਿਤ ਹੈ। ਕੈਲਾਸ ਅਤੇ ਮੇਰੂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਆਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਥਾ, ਕਮਲ-ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ, ਕਮਲ-ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਸਨਕ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਸਨਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਰੁਣਾਦ੍ਰੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਮਹਿਮਾ ਵਾਕਈ ਅਦਭੁਤ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਾਨ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ, ਲਾਲ ਪਹਾੜ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ‘ਸ਼ੋਣਾਦ੍ਰੀ’ ਨਾਮ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ-ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਚੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਦਇਆ ਦੇ ਮੂਲ ਨੇ, ਅਰੁਣਾਦ੍ਰੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਪਿਆਰੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ—ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਅਰੁਣਾਦ੍ਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।” ਇਕ ਦਿਵਯ ਰਤਨ-ਸਿੰਘਾਸਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਕਮਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਕੀਮਤ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਵਿਛਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਛਤਰੀ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲਟਕਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਸਿੰਘ-ਵਾਹਨ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ। ਆੰਗਣ ਵਿੱਚ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਆਉਂਦੇ, ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਉਥੇ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਥਾਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਸੀ। ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ, ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਜਾਪ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਥੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ। ਦਇਆਲੂ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਘੁੰਮਦੇ। ਉਹ ਗਣਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲੀ ਨਾਚ ਨਾਲ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ। ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵਾਂਛਿਤ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ ਦੇ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਖੇਡਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੇਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਭਟਕਣ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਦੇਵੀ, ਹਰ ਸ਼ੁਭਤਾ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ, ਆਨੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਮਾਸੂਮ, ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਆਗੇ ਆਈ।