ਅਮਰਤਾ, ਪੂਰਨਤਾ, ਤੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਅਤੇ ਆਨੰਦ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਰਦਾਨ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਅਰੁਣਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਜ, ਸੰਯਮ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛਲਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਬਖ਼ਸ਼ਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਹਰੇਕ ਰੋਗ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਝ, ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਦਇਆਲੁ ਅਤੇ ਕਰੁਣਾਮਈ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਸ਼ੋਣਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਸਦਾ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮ ਘੱਟ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਾਵੇਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ, ਪ੍ਰਣਾਮ, ਨਾਚ, ਗੀਤ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ, ਵਰਤ, ਯਜਨਾ, ਹੋਮ ਅਤੇ ਦਾਨ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਬਾਗਾਂ, ਮੰਡਪਾਂ ਅਤੇ ਕੂੰਆਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੀ ਜਾਵੇ—ਇਹ ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਖੋਈ ਹੋਈ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਮ ਦਰ ਜਨਮ, ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ। ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, “ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ,” ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਜਟਾ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵਿਣੂ ਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਲਿੰਗ ਹੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਣ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਯੁਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਰੋ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਥਲ-ਪੁੱਥਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਮੁਲ਼ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਮੈਂ, ਵਿਘਟਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮਗਰੋਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਸਭ ਗਿਆਨਾਂ, ਕਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਤੇ ਖੱਡਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਪੰਜ ਬ੍ਰਹਮਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਦਾ ਅੱਠ ਲਿੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੱਕੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਸੰਚੈ ਹੈ। ਕਈ ਦੇਵਤੇ, ਕੈਲਾਸ ਅਤੇ ਮੇਰੂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏ, ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸੰਕਾਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਕਮਲ ਤੇ ਬੈਠੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਸੰਕਾਦਿ ਦਾ ਮਨ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸੰਕਾਦਿ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਅਰੁਣਾਦ੍ਰੀ ਦੇ ਨਾਥ! ਇਹ ਮਹਾਨਤਾ ਵਾਕਈ ਅਦਭੁਤ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਿਮਾ ਅਸ਼ਚਰਜਕਾਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਨਾ ਆਦਿ ਹਨ ਨਾ ਅੰਤ, ਉਹ ਲਾਲ ਪਹਾੜ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ 'ਸ਼ੋਣਾਦ੍ਰੀ' ਨਾਮ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਉਚਾਰ ਲਵੇ, ਜੋ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਮ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਚੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਉੱਤੇ, ਦਇਆ ਦੀ ਮੂਰਤ ਨੇ, ਅਰੁਣਾਦ੍ਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਿਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪਿਆਰੇ! ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਥਾ ਸੁਣ, ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਅਰੁਣਾਦ੍ਰੀ ਦੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।” ਉਥੇ, ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਤੋਰਨ ਵਾਲੀ ਮੰਡਪਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਿੰਗੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਛਤਰੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਲਟਕਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ। ਉਥੇ, ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਸਿੰਘ-ਵਾਹਨ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅੰਗਨ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਜਾਤਿ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਥਾਂ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਥੇ, ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।