ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਪਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਥਾਂ, ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਭਗਤ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਾਗਰ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ: "ਹੇ ਕਰੁਣਾਮਈ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੱਚਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਓ।" ਇਹ ਆਰਜ਼ੂ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਉਹ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਤਦੋਂ, ਉਸ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਸਤੰਭ ਵਿੱਚੋਂ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣ ਆਪਣੇ ਮਸਤਕ 'ਤੇ ਸਜਾਈ ਹੋਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਇਕ ਯੁੱਧ-ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਹਰਣ ਵੀ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜੋੜ ਲਿਆ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।" ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ, ਭਾਵੇਂ ਬਚਪਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਸ ਸਦੀਵੀ ਰੂਪ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਚੌੜਾ ਵਿਸਥਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਾਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਧਰਤੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪਤ ਤੇਜ ਨਾਲ ਤਪਣ ਲੱਗੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਤੇਜ ਇਕਠਾ ਕਰਕੇ ਅਰੁਣਾਚਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਰੂਪ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਰੁਣਾਚਲ ਪਹਾੜ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ। ਸਭ ਲੋਕ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਉਪਵਨ ਉੱਗ ਆਏ, ਜਿੱਥੇ ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ ਆਦਿ ਆਕਾਸ਼ੀਕ ਰੁੱਖ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦਿਵ੍ਯ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਵਰਗੇ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਉੱਥੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕ ਅਜਿਹੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੁਲਹਾ-ਦੁਲਹਨ ਵਾਂਗ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਨਗਾਰੇ, ਸ਼ੰਖ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਇੱਥੇ ਅਮਰਤਾ, ਸਿੱਧੀ, ਤੱਤ-ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਮਿਲਣ ਲੱਗਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸਿਹਤਮੰਦ ਕਰਕੇ, ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਕੇ, ਸਰਵ-ਸੰਪੂਰਨਤਾ, ਆਨੰਦ, ਸੁਖ, ਵੱਡਿਆਈ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਾਯਾ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਰੁਣਾਚਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮਹਾਦੇਵ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਲੱਗੇ। "ਹੇ ਸ਼ੋਣਾਚਲ ਦੇ ਨਾਥ, ਤੁਸੀਂ ਦਇਆ ਦੇ ਸਾਗਰ ਹੋ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਹਰ ਵੇਲੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਜੋ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਘੱਟ ਪੁੰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।" ਫਿਰ, ਭਗਤ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ, ਨਮਸਕਾਰ, ਨਾਚ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਪਵਾਸ, ਵਰਤ, ਯਜਨ, ਹੋਮ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਬਾਗਾਂ, ਮੰਡਪਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਖੂਹਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ—even ਜਦੋਂ ਖੋਈ ਹੋਈ ਵੱਡਿਆਈ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜਨਮ ਦਰ ਜਨਮ, ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਤਥਾਸ্তু' ਆਖ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਸ਼ੋਭਿਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਜੋ ਅੱਗ-ਰੂਪੀ ਲਿੰਗ ਹੈ, ਇਹੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਵਰਗੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਮੈਂ ਮੁੜ, ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੇਰ ਬੁਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ, ਕਲਾ-ਕੌਸ਼ਲ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ, ਜੋ ਪਰਵਤਾਂ ਦੇ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਖੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕੋਲ ਹਨ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਰਾਜ, ਪ੍ਰਭੂ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਅਰੁਣਾਚਲ ਰੂਪ ਦੀ ਹੀ ਹੈ।