ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸੀ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ। ਦਰਅਸਲ, ਉਹੀ ਸ਼ੰਕਰ ਸਾਡੀ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਦਾ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ, ਅੱਗ ਦੇ ਸਤੰਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੋ ਜੋਤਿ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗ, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋਗੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਸ ਨਿਰਾਕਾਰ ਅਤੇ ਅਸੀਮ ਤੱਤ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਾਂ ਫਿਰ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ ਅਤੇ ਅਸਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਜੀਵ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ! ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹੋ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ: “ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਥ! ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਾਸਟਰ! ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਅਪਾਰ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਸੌਂ ਵਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਣ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਇਕ ਗੁਣ ਦੀ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰੀਕੇ ਸਿਫ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਫਿਰ ਤੁਹਾਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਦੇਵਤੇ ਆਪ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋਏ? ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੇ ਭਿੰਨ ਭਿੰਨ ਭਾਗ, ਥਾਂ, ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦਯਾਲੁ ਪ੍ਰਭੂ! ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ! ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੱਚਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਓ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਅਪਣੀ ਜੋਤਿ ਦੇ ਸਤੰਭ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਨ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਰਸ਼ੂ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹਿਰਣ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਦਿੰਦੇ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਤਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।” ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਮੈਂ, ਭਾਵੇਂ ਬਾਲਕ ਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਸ ਸਦਾ-ਸਥਿਰ ਰੂਪ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਵੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਤਪ ਰਹੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜੋਤਿ ਨੂੰ ਅਰੁਣਾਚਲ ਪਰਬਤ ਦੇ ਨਾਮ ਹੇਠ ਇਕੱਤਰ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਜੋਤਿ-ਮਈ ਰੂਪ ਅਰੁਣਾਚਲ ਪਰਬਤ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਦਿਵ੍ਯ ਉਪਵਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਕਲਪਵ੍ਰਿਕਸ਼ ਆਦਿ ਆਕਾਸ਼ੀਕ ਰੁੱਖ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਆਦਿਕ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ, ਦੋ ਰਸਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਇਕੋ ਹੀ ਚਲਣ ਵਿੱਚ ਜੁੜ ਗਈਆਂ। ਇੱਥੇ ਦਿਵ੍ਯ ਨਗਾਰੇ, ਸ਼ੰਖ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੋਤਿ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰਿਪਾ-ਭਰਪੂਰ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਲੋਕ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਨੰਦਤ ਹੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।