ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਅਸਲ ਦਇਆ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਆਫਤ ਨੂੰ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਅਤੁੱਟ ਦਇਆ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੀ ਜੋਤ ਦੇ ਅੰਤਮ ਹੱਦ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਇਕ ਅਣੂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਸਮਝ ਬਖ਼ਸ਼ਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਗਿਆਨਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮਨ ਆਪਣੀ ਅਹੰਕਾਰਤਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਦਾ ਉਹਨਾਂ ਸਿਧਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਸ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼ੰਭੂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ ਵਿਲੱਖਣ ਹੈ। ਜਿਸਮ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਚੰਦ-ਸ਼ਿਖਰ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ, ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਹੀ ਸ਼ੰਕਰ ਸਾਡੇ ਦੋਨਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਜੋ ਅਗਨੀ ਦੇ ਸਤੰਭ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਭਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ। ਮੈਂ ਮਹਾਂ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਜੋਤ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ ਵਿਖਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਲਗਾਤਾਰ ਚਮਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਲਿੰਗ ਅੰਦਰੂਨੀ ਨੈਣ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਿਰਾਕਾਰ ਤੇ ਅਸੀਮ ਹੈ। ਜਾਂ ਫਿਰ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ ਹੈ, ਅਸਲ ਹੈ। ਇਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਦਇਆ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵੱਡਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ-ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਬਾਦਲ ਵਰਗੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: “ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋ! ਹੇ ਗੰਗਾ ਵਾਲੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋ! ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਅਸੀਮ ਤੇ ਸੱਚੀ ਦਇਆ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀ ਗਿਆਨਤਾ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਵੱਧ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਸੈਂਕੜੇ ਰੂਪਾਂ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਦੀ ਵੀ ਪੂਰੀ ਸਤੁਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ? ਜਿਵੇਂ ਅਗਨਿ ਦੇ ਵੰਡ ਥਾਂ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦਇਆਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰਾ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦਿਖਾਓ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਭੂ—ਉਸ ਅਗਨਿ ਦੇ ਸਤੰਭ ਤੋਂ, ਚੰਦ-ਸ਼ਿਖਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਅਤੇ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਹਿਰਨ ਸੀ, ਜੋ ਨਿਰਭੈਤਾ ਤੇ ਆਰਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।” ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ—ਭਾਵੇਂ ਬਚਪਨ ਵਾਲਾ—ਤਿੰਨ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਰਚੀਤਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਸ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।