ਉਹ ਸ਼ਿਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਂ ਖੋਜ ਕਰਨ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਇਕ ਪਸ਼ੂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਪਰ ਹੁਣ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਸਮਝ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਜਿਸ ਲਈ ਗਿਆਨ ਅਕਸਮਾਤ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਿਆ। ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਠਾਇਆ ਗਿਆ। ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਡੋਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪੰਖ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਥਕਾਵਟ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਇਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਥੰਭਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਲਿੰਗ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੈਵ ਤੇਜ ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸੀਮਾ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਹਰ ਜਤਨ ਕੀਤਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਢਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਜ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਭ੍ਰਮ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਅਸਲ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਤੇਰੇ ਤੇਜ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸੀਮਾ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਅਣੂ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਹੈ—ਜੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਹੀ ਅੰਮੋਲ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤੇ। ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਗਿਆਨ ਸਿਰਫ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਦਾ ਉਹਨਾਂ ਪਰਿਪੂਰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਸ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਕਾਰਣ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਵਿਲੱਖਣ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਮੁਕਟ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ, ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਹੀ ਸ਼ੰਕਰ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਤਿਕਾਰਤ, ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਥੰਭੇ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕ ਭਗਤੀ ਭਰਿਆ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ-ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਵੱਡੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਕਾਰਣ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਇਹ ਤੇਜ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਲਿੰਗਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਸ ਨਿਰਾਕਾਰ ਅਤੇ ਅਸੀਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਾਂ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਸਲ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਕਸ਼ਮ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁਕਸ਼ਮ। ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਵੀ ਦਇਆ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਮਹਾ-ਦੇਵ, ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ, ਗੰਭੀਰ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: "ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਤੋ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜਿੱਤੋ, ਗੰਗਾ-ਧਾਰੀ ਮਾਹਰ!" "ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਤੇਰੀ ਅਸੀਮ ਅਤੇ ਸਚੀ ਦਇਆ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਬਖਸ਼ਦੇ ਹੋ। ਸੈਂਕੜੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਸਤਿ-ਸੰਕੀਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਇਕ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਦੇਵਤੇ ਖੁਦ ਤੇਰੇ ਹੀ ਅੰਗ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਨਹੀਂ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਕਿਰਪਾ, ਤੇਜ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ—ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਆਸਰੇ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਯੋਗੀ ਅਤੇ ਭਗਤ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।