ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬੇਹੱਦ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਵਜੋਂ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਹਰ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਹੀਂ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਸੀਮਤ ਕਰ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚਯ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਭਰਿਆ। ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਤ, ਦੋ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰੀਸ ਦੀ ਅਗਨੀ ਸਲਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਾਡੇ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਦੇਹ-ਰਹਿਤ ਆਵਾਜ਼ ਉਭਰੀ। ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਅੰਤਰ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਇਹ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਰਖੋ। ਮੈਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗਤੀ ਸੀ, ਪੱਕੇ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਅਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਇਹ ਨਿਸਚਯ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਉਸ ਜੋਤ ਦੇ ਦੋਨੋਂ ਛੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਉਸ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਮਾਪਣ ਲਈ ਨਿਕਲੇ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਜਾਂ ਮੂਲ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਗਰਭ ਨੂੰ ਭੇਦਿਆ। ਮੈਂ, ਉਸ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਛੋੜ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਹੇਠਾਂ ਅਗਨੀ ਨੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਪੀਲਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਨਾਦਿ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਣੂ, ਪਿਆਸ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਗਿਆ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜਦੋਂ ਰੈਸਟ ਕਰ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਥਕਾਵਟ ਕਾਰਨ ਮਕਸਦ ਹਾਸਲ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਮੈਂ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ ਚਮਕ ਲੁਕਣ ਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਮਹਾਨ ਮੂਰਖਤਾ 'ਤੇ ਲੱਜਾ ਆਈ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹੀ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਮੈਂ ਲੱਭਣ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਪਸਤਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਲਈ, ਗਿਆਨ ਤੁਰੰਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਸੱਚੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉੱਠ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜਿਸਦਾ ਸਿਰ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਪੰਖ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਨਿਕਮੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜੋਤ ਦਾ ਪੀਲਰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਲਿੰਗ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸ਼ਿਵ ਰੂਪ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਛੋੜ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਢਹਿ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਚਮਕ ਹੱਥੋਂ ਪਰੇ ਰਹੀ, ਇਹ ਮੋਹ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਮੋਹ ਸ਼ਿਵ ਨੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੱਚੀ ਦਇਆ ਹੈ, ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰਲਾ ਛੋੜ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਕਣ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ, ਜੇ ਸ਼ਿਵ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਦੇ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ। ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਗਿਆਨ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਉਹਨਾਂ ਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਸ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਸ ਅਦ्वਿਤੀਯ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਵਿਲੱਖਣ ਹੈ।