ଏଵଂ ଚିଂତଯତସ୍ତସ୍ଯ ଭକ୍ତିନମ୍ରସ୍ଯ ପାର୍ଵ୍ଵତି
ଏଭଳି ଭାବିବା ସମୟରେ, ଭକ୍ତିରେ ନମ୍ର ହୋଇ ପାର୍ବ୍ବତୀଙ୍କ ପାଖରେ ବସିଥିଲେ।
ତେନୋକ୍ତଂ ଯଦି ତୁଷ୍ଟାସି ମାତର୍ମମ ମହେଶ୍ଵରି
ସେ କହିଲେ, 'ମୋ ମା, ମହାଶକ୍ତି, ଯଦି ତୁମେ ମୋପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉଛ, '
ଅକ୍ରୂରେଶ୍ଵରନାମାଯଂ ଦେଵଃ ଖ୍ଯାତୋ ଭଵତ୍ଵିତି
'ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଅକୃରେଶ୍ୱର ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କର।'
ତ୍ଵଂ ମୂର୍ତା ପୁଣ୍ଯନିଚଯା ତ୍ଵଂ ଗତିଃ ପୁଣ୍ଯସେଵିନାମ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟର ମୂର୍ତ୍ତି, ତୁମେ ପୁଣ୍ୟ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ।
କୁରୁ ପୁଣ୍ଯତମଂ ସ୍ଥାନଂ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଦିନାଶନମ୍
ଏଠାରେ ସବୁଠାରୁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ସ୍ଥାପନ କର, ଯାହା ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାପକୁ ନଶ୍ୱନ କରେ।
ତଥେତି ଚ ତ୍ଵଯା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଗିରା ମଧୁରଯା ତଦା 5.2.39.
ତୁମେ ସେତିବେଳେ ମଧୁର କଥାରେ 'ଏମିତି ହେଉ' ବୋଲି କହିଥିଲ।
ନ ମେଽସ୍ତି ଦୁଷ୍କରଂ ପୁତ୍ର ତ୍ଵତ୍କୃତେ କନକପ୍ରଭ ପ୍ରସଂଗାଦପି ପଶ୍ଯଂତି ଅପି ପାପରତା ନରାଃ
ହେ ସୁନା ପ୍ରଭା ଝଳମଳ କରୁଥିବା ପୁତ୍ର, ତୋ ପାଇଁ ମୋ ପାଖରେ କିଛି ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାର ପ୍ରଭାବ ଦେଖିପାରିବେ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ସ୍ତୋଷ୍ଯଂତି ଯେ ନାମ ଲିଂଗସ୍ଯାସ୍ଯ ଚ ମାନଵାଃ
ଯେଉଁ ମାନବମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଓ ନାମକୁ ପୂଜନ କରିବେ,
ସ୍ନାତ୍ଵା ତୁ ଵିଧିଵତ୍ପୂଜାଂ ଯଃ କରିଷ୍ଯତି ମାନଵଃ
ଏବଂ ଯିଏ ବିଧିବତ ସ୍ନାନ କରି ପୂଜା କରିବେ,
ଆଯୁରାରୋଗ୍ଯମୈଶ୍ଵର୍ଯଂ କାମମତ୍ର ହି ଵାଂଛିତମ୍
ସେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଓ ଏଠାରେ ଚାହିଁଥିବା ସମସ୍ତ କାମନା ପାଇପାରିବ।
ସ୍ନାତ୍ଵା ମଂଦାକିନୀକୁଂଡେ ଯୋଽକୂରେଶ୍ଵରମୀଶ୍ଵରମ୍
ଯିଏ ମନ୍ଦାକିନୀ କୁଣ୍ଡରେ ସ୍ନାନ କରି, ଅକୃରେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥାଏ,
ଵିମାନଂ ଦିଵ୍ଯମାରୂଢୋ ଯାଵତ୍କଲ୍ପଚତୁଷ୍ଟଯମ୍
ସେ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ବସି, ଚାରି ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରିପାରିବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସ ଗଣୋ ଦେଵି ମତ୍ସମୀପମୁପାଗତଃ
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସେ ଗଣ ଦେବୀ, ମୋ ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସିଲେ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ଏହି ତାଙ୍କର ପାପନାଶକ ପ୍ରଭାବ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ଲଭ୍ଯତେ ସଦ୍ଗତିଃ ପରା
ଯାହାଙ୍କୁ କେବଳ ଦର୍ଶନ କଲେ ମଧ୍ୟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତି ମିଳେ।
ଵିଜ୍ଞପ୍ତୋଽହଂ ତ୍ଵଯା ଦେଵି ମଂଦରେ ଚାରୁକଂଦରେ
ହେ ଦେବୀ, ତୁମର ଅନୁରୋଧରେ, ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ର ସୁନ୍ଦର ଗୁହାରେ,
ମଯା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଵିଶାଲାକ୍ଷି ମହାକାଲଵନୋ ତ୍ତମେ
ମୁଁ କହିଛି, ହେ ବିଶାଳ ନୟନି, ଉତ୍ତମ ମହାକାଳ ବନ ବିଷୟରେ।
ମୁନିଭିଃ ସହିତୋ ଧୀମାନ୍ଭ୍ରାଜମାନୋଂଽଶୁମାନିଵ
ମୁନିମାନେ ସହିତ, ସେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛନ୍ତି।
ମଦୀଯଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତ୍ଵଯାହଂ ପ୍ରେରିତସ୍ତଦା
ତୁମର କଥା ଶୁଣି, ସେଇ ସମୟରେ ମୁଁ ତୁମେ ଯେପରି ଚାହିଲ, ସେପରି ଚାଲିଲି।
ସପ୍ରସ୍ନଵୌ ସ୍ତନୌ ଜାତୌ ସଦ୍ଯଃ ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ଵୀରକମ୍
ବୀର ଶିଶୁଙ୍କୁ ମନେପକାଇ, ମୋ ଛାତିରେ ତୁରନ୍ତ ଦୁଇଟି ଦୁଧବୁନ୍ଦ ଦେଖାଦେଲା।
ମଦୀଯଂ ଚିଂତିତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମମପାର୍ଶ୍ଵମୁପାଗତଃ
ମୋ ମନର କଥା ଜାଣି, ସେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ପ୍ରସ୍ଥିତସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାଚ୍ଛୀଘ୍ରଂ ଗଣୈର୍ନାନାଵିଧୈଃ ସହ
ସେ ତୁରନ୍ତ, ବେଗରେ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ସାଥିମାନେ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ରଣଦ୍ଵଲଯବାହୁଭ୍ଯାଂ ଗାଢମାଲିଂଗିତୋ ହ୍ଯହମ୍
ଝଙ୍କାରି ଚୁଡ଼ି ପିନ୍ଧିଥିବା ତାଙ୍କ ଦୁଇ ହାତରେ ମୁଁ ଭଲଭାବେ ଆଲିଙ୍ଗିତ ହେଲି।
ଵୃଷୋ ମଯା ଵିଶାଲାକ୍ଷି ସ କୃଷ୍ଟୋ ଗଣପୈସ୍ତଦା 5.2.40.
ହେ ବିଶାଳନୟନୀ, ସେ ସମୟରେ ମୁଁ ଗଣମାନେ ସହିତ ବୃଷଭକୁ ଟାଣିଥିଲି।
ଶ୍ରାଂତାସ୍ମି ସାଂପ୍ରତଂ ଦେଵ ଵେଗେନାନେନ ଭୀଷିତା
ପ୍ରଭୁ, ଏହି ବେଗ ଦେଖି ମୁଁ ଏବେ କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ଭୟଭିତ ହୋଇଯାଇଛି।
କ୍ଷଣଂ ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ଗମିଷ୍ଯାମି ଵିଷମୋଯଂ ଗିରିର୍ମହାନ୍
ଏଠି ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଅତିକ୍ରମ କରିବା କଷ୍ଟକର, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମୁଁ ପାଉଁ ଚାଲିଯିବି।
ମୁହୂର୍ତ୍ତଂ ଚାରୁଜଘନେ ଶୈଲପାଦମୁପାଶ୍ରିତା
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ, ମୋ ମଧୁର କଟିକୁ ବିଶ୍ରାମ ଦେଇ, ପାହାଡ଼ର ତଳେ ବସିଥିଲି।
ପଂଥାନ ତ୍ଵତ୍ସୁଖଂ ଯତ୍ର ତଂ ଵଯଂ ମୃଗଯାଵହେ ତ୍ଵଦାଜ୍ଞାଵଶଵର୍ତ୍ତୀ ଚ କିଂକରଃ ସ୍ଥାପିତୋ ମଯା
ଯେଉଁ ପଥରେ ତୁମର ସୁଖ ରହିଛି, ଆମେ ସେଇ ପଥ ଖୋଜିବା। ତୁମ ଆଦେଶକୁ ମାନୁଥିବା ଏକ ଦାସକୁ ମୁଁ ରଖିଛି।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତତୋ ଦେଵି ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଗଣରକ୍ଷକମ୍
ଏପରି କହି, ହେ ଦେବୀ, ସେ ଗଣରକ୍ଷକଙ୍କୁ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଲେ।
ତତୋଽଵଲୋକିତୋଽତ୍ଯର୍ଥଂ ରମଣୀଯୋ ମହା ଗିରିଃ
ତାପରେ ଚାରିପାଖ ଦେଖି, ସେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଉଥିଲା।