ଇତି ଭୃଂଗିରିଟିଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସଦ୍ଯୋ ଯୋଗବଲେନ ତୁ
ଏଭଳି ଭୃଙ୍ଗିରିଟିଙ୍କୁ ଶୁଣି, ସେ ତୁରନ୍ତ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ—
ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ଵାମୋରୁ ନଖଦଂତାସ୍ଥିନାସିକଃ
ସେଠୁଠାରୁ, ହେ ସୁନ୍ଦର ଜଂଘାବତୀ, ସେ ନଖ, ଦାଂତ, ହାଡ଼ ଓ ନାକ ପାଇଲେ।
ତ୍ଵାଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଦୁଃଖାର୍ତ୍ତ ଆଜଗାମ ମମାଂତିକମ୍
ସେ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
କ୍ରୂରା ବୁଦ୍ଧିଃ କୃତା ଯସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଯା କୁମତିନା ଭୃଶମ୍
ତୁମ ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଥିଲାବେଳେ, ତୁମେ କଠୋର ଭାବରେ କାମ କରିଥିଲ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତୁ ତ୍ଵଯା ଦେଵି ଗଣୋ ଭୃଂଗିରିଟିସ୍ତଥା
ଏପରି ଭାବରେ ତୁମେ କହିଲେ, ହେ ଦେବୀ, ଗଣ ଭୃଙ୍ଗିରିଟି ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କହିଲେ—
ସ ଗତ୍ଵା ପୁଷ୍କରଦ୍ଵୀପଂ ତପସେ ଭାଵିତାତ୍ମଵାନ୍ ଦଗ୍ଧୀଭୂତଂ ଚ ତପସା ଜଗଦ୍ଵୈ ଦୁଷ୍କରେଣ ତୁ
ସେ ପୁଷ୍କରଦ୍ବୀପକୁ ଯାଇ, ମନ ଶୁଦ୍ଧ କରି, ତପସ୍ୟା କଲେ। ତାଙ୍କର କଠିନ ତପସ୍ୟାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଦଗ୍ଧ ହେଇଗଲା।
ତତୋ ବ୍ରହ୍ମା ଚ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ଶକ୍ରଶ୍ଚ ତ୍ରିଦଶୈଃ ସହ 5.2.39.
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶକ୍ର ଦେବତାମାନେ ସହିତ—
ଉପଗମ୍ଯ ତତସ୍ତସ୍ଯ କଥିତଂ ପୁରତୋ ମଯା
ତାପରେ ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ମୁଁ ସମସ୍ତ କଥା ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କହିଲି।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମପି ନିଃସଂଜ୍ଞଂ ଜାତମେଵଂ ସ୍ଥିତେ ତ୍ଵଯି
ତୁମ ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ତିନି ଜଗତ ମଧ୍ୟ ଅଚେତନ ହୋଇଗଲା।
ପ୍ରାର୍ଥ୍ଯତାଂ ପାର୍ଵତୀ ପୁତ୍ର ସା ଦାସ୍ଯତି ଵରଂ ଚ ତେ ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ତେନ ପ୍ରାର୍ଥିତା ତ୍ଵଂ ମହେଶ୍ଵରି
ପୁଅ, ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କର, ସେ ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବେ। ଏପରି କହିଲେ, ତୁମକୁ ମହେଶ୍ୱରୀ ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଗଲା।
ତ୍ଵଯା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଵିଶାଲାକ୍ଷି ପୁତ୍ର ଗଚ୍ଛ ମମାଜ୍ଞଯା
ତୁମେ କହିଲେ, 'ପୁଅ, ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଯାଅ'।
ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି କୈଲାସଂ ସିଦ୍ଧଗଂଧର୍ଵସେଵିତମ୍ ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ଶୁଭା ବୁଦ୍ଧିଃ ପ୍ରଜାଯତେ
ତୁମେ ପୁଣି ସିଦ୍ଧ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସେବନ କରୁଥିବା କୈଳାସକୁ ପାଇପାରିବ। ଯାହାକୁ ଦେଖିଲେ ମାନେ ଶୁଭ ବୁଦ୍ଧି ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
କୃତଘ୍ନା ନାସ୍ତିକାଃ କ୍ରୂରା ଯେ ଚ ଵିଶ୍ଵାସଘାତକାଃ ଦର୍ଶନାତ୍ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ତେଽପି ସ୍ଵର୍ଗ ଭୁଜୋ ନରାଃ
ଯେମାନେ କୃତଘ୍ନ, ନାସ୍ତିକ, କଠୋର କିମ୍ବା ବିଶ୍ୱାସ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସେ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖି ସ୍ୱର୍ଗର ସୁଖ ଭୋଗ କରନ୍ତି।
କ୍ରୂରାଂ ବୁଦ୍ଧିଂ ସମାସାଦ୍ଯ କଂସଂ ହତ୍ଵା ଚ କେଶିହା
କଠୋର ମନ ଧରି, କେଶିହା କଂସକୁ ମାରିଦେଲେ।
ମହାକାଲଵନଂ ଗତ୍ଵା ତୋଷ ଯିତ୍ଵା ମହେଶ୍ଵରମ୍
ସେ ମହାକାଳବନକୁ ଯାଇ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ।
ତ୍ଵଦୀଯଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗଣୋ ଭୃଂଗିରିଟିସ୍ତଦା ଦେଵମାରାଧଯାମାସ ତପସା ଦୁଷ୍କରେଣ ତୁ ।। 5.2.39.
ତୁମ ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ଭୃଙ୍ଗିରିଟି ଗଣ ତାପରେ କଠିନ ତପସ୍ୟାରେ ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵି ଲିଂଗମଧ୍ଯାତ୍ତ୍ଵମୁତ୍ଥିତା ଫଣୀଂଦ୍ରବଦ୍ଧଜୂଟାର୍ଦ୍ଧମର୍ଦ୍ଧଧମିଲ୍ଲଭୂଷିତମ୍
ଏହି ସମୟରେ, ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ଲିଙ୍ଗ ମଧ୍ୟରୁ ଉଠିଆସିଲେ, ସାପରାଜାଙ୍କ ଜଡା ଅର୍ଦ୍ଧ ଚୁଲିରେ ଶୋଭିତ।
ପତ୍ରଵଲ୍ଲୀଵିଚିତ୍ରାର୍ଧମର୍ଦ୍ଧଚଂଦ୍ରଵିରାଜିତମ୍
ତୁମ ଅର୍ଦ୍ଧ ଦେହ ପତ୍ର ଓ ଲତାର ମାଳା, ଓ ଅର୍ଦ୍ଧ ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଚମକୁଥିଲା।
ତତୋ ଭୃଂଗିରିଟିର୍ଦେଵି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତନ୍ମହଦଦ୍ରୁତମ୍
ତାପରେ, ହେ ଦେବୀ, ଭୃଙ୍ଗିରିଟି ସେ ମହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ।
ଉମା ଚ ଶଂକରଶ୍ଚୈଵ ଦେହମେକଂ ସନାତନମ୍
ଉମା ଓ ଶଂକର ଏକ ଅବିନାଶୀ ଦେହ ରୂପେ ଥିଲେ।
ଏଵଂ ଚିଂତଯତସ୍ତସ୍ଯ ଭକ୍ତିନମ୍ରସ୍ଯ ପାର୍ଵ୍ଵତି
ଏଭଳି ଭାବିବା ସମୟରେ, ଭକ୍ତିରେ ନମ୍ର ହୋଇ ପାର୍ବ୍ବତୀଙ୍କ ପାଖରେ ବସିଥିଲେ।
ତେନୋକ୍ତଂ ଯଦି ତୁଷ୍ଟାସି ମାତର୍ମମ ମହେଶ୍ଵରି
ସେ କହିଲେ, 'ମୋ ମା, ମହାଶକ୍ତି, ଯଦି ତୁମେ ମୋପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉଛ, '
ଅକ୍ରୂରେଶ୍ଵରନାମାଯଂ ଦେଵଃ ଖ୍ଯାତୋ ଭଵତ୍ଵିତି
'ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଅକୃରେଶ୍ୱର ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କର।'
ତ୍ଵଂ ମୂର୍ତା ପୁଣ୍ଯନିଚଯା ତ୍ଵଂ ଗତିଃ ପୁଣ୍ଯସେଵିନାମ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟର ମୂର୍ତ୍ତି, ତୁମେ ପୁଣ୍ୟ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ।
କୁରୁ ପୁଣ୍ଯତମଂ ସ୍ଥାନଂ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଦିନାଶନମ୍
ଏଠାରେ ସବୁଠାରୁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ସ୍ଥାପନ କର, ଯାହା ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାପକୁ ନଶ୍ୱନ କରେ।
ତଥେତି ଚ ତ୍ଵଯା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଗିରା ମଧୁରଯା ତଦା 5.2.39.
ତୁମେ ସେତିବେଳେ ମଧୁର କଥାରେ 'ଏମିତି ହେଉ' ବୋଲି କହିଥିଲ।
ନ ମେଽସ୍ତି ଦୁଷ୍କରଂ ପୁତ୍ର ତ୍ଵତ୍କୃତେ କନକପ୍ରଭ ପ୍ରସଂଗାଦପି ପଶ୍ଯଂତି ଅପି ପାପରତା ନରାଃ
ହେ ସୁନା ପ୍ରଭା ଝଳମଳ କରୁଥିବା ପୁତ୍ର, ତୋ ପାଇଁ ମୋ ପାଖରେ କିଛି ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାର ପ୍ରଭାବ ଦେଖିପାରିବେ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ସ୍ତୋଷ୍ଯଂତି ଯେ ନାମ ଲିଂଗସ୍ଯାସ୍ଯ ଚ ମାନଵାଃ
ଯେଉଁ ମାନବମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଓ ନାମକୁ ପୂଜନ କରିବେ,
ସ୍ନାତ୍ଵା ତୁ ଵିଧିଵତ୍ପୂଜାଂ ଯଃ କରିଷ୍ଯତି ମାନଵଃ
ଏବଂ ଯିଏ ବିଧିବତ ସ୍ନାନ କରି ପୂଜା କରିବେ,
ଆଯୁରାରୋଗ୍ଯମୈଶ୍ଵର୍ଯଂ କାମମତ୍ର ହି ଵାଂଛିତମ୍
ସେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଓ ଏଠାରେ ଚାହିଁଥିବା ସମସ୍ତ କାମନା ପାଇପାରିବ।