ସାରାର୍ଥଂ ଵେଦଵେଦାନାଂ ଶିଵଜ୍ଞାନମନାକୁଲମ୍
ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ସାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଶିବଙ୍କ ନିର୍ମଳ ଜ୍ଞାନ।
ଲିଂଗାନି ଭୁଵି ଶୈଵାନି ଦିଵ୍ଯାନି ଚ କୃପାନିଧେ
ହେ କୃପାସାଗର, ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ଶୈବ ଲିଙ୍ଗ ଓ ଦିବ୍ୟ ଲିଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ,
ଯାଲ୍ଲିଙ୍ମମମଲଂ ଦିଵ୍ଯମରିଚ୍ଛେଦନଵୈଭଵମ୍
ମୋର ସେ ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଲିଙ୍ଗ, ଯାହା ଅଟୁଟ ଆଲୋକର ମହିମାରେ ଭରିଆ,
ନାମସ୍ମରଣମାତ୍ରେଣ ଯତ୍ପାତକଵିନାଶନମ୍
ତାହାର ନାମ କେବଳ ସ୍ମରଣ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହୁଏ।
ଅନାଦିଜଗଦାଧାରଂ ଯତ୍ତେଜଃ ଶୈଵମଵ୍ଯଯମ୍
ତୁମର ଶୈବ ତେଜ, ଯାହା ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଆଦି ଆଧାର ଏବଂ ଅବିନାଶୀ।
ଇତି ଭକ୍ତିମତସ୍ତସ୍ଯ କୌତୂହଲସମନ୍ଵିତମ୍
ଏପରି ଭାବେ, ଭକ୍ତି ଓ କୌତୁହଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ,
ଦଧ୍ଯୌ ଚ ସୁଚିରଂ ଶଂଭୁଂ ପଂକଜାସନସଂସ୍ଥିତଃ
ପଦ୍ମାସନରେ ବସିଥିବା ଶଂଭୁଙ୍କୁ ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯଦା ପୁରା ଦୃଷ୍ଟଂ ତେଜଃସ୍ତଂଭମଯଂ ଶିଵମ୍
ଯେତେବେଳେ ସେ ପୂର୍ବରୁ ଦେଖିଥିବା ଶିବଙ୍କ ତେଜର ଦୀପ୍ତିମୟ ଦଣ୍ଡକୁ ପୁନି ଦେଖିଲେ,
ପୁନରାଜ୍ଞାଂ ଶିଵାଲ୍ଲବ୍ଧାମନୁପାଲଯିତୁଂ ପ୍ରଭୁଃ
ପୁନି ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଇ ସେ ପ୍ରଭୁ ତାହାକୁ ପାଳନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଶିଵଦର୍ଶନସଂଜାତପୁଲକାଂକିତଵିଗ୍ରହଃ
ଶିବଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ତାଙ୍କ ଦେହ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଶିଵଯୋଗମନୁଧ୍ଯାଯନ୍ନସ୍ମାର୍ଷଂ ତଵ ଚାଦରାତ୍
ଶିବଙ୍କ ଯୋଗକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ମୁଁ ଭକ୍ତି ସହ କୁହାକୁ ସ୍ମରଣ କରିଲି।
ଶିଵଭକ୍ତିଃ ପରା ଜାତା ତପୋଭିର୍ବହୁଭିସ୍ତଵ
ତୁମର ଅନେକ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ଉପଜିଲା।
ପାଵଯଂତି ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ଚରିତୈସ୍ତେ ନିରାକୁଲେ 1.3.1.1.
ତୁମର ନିର୍ମଳ ଚରିତ୍ର ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରେ।
ସଂଭାଷଣଂ ସହାଵାସଃ କ୍ରୀଡା ଚୈଵ ଵିମିଶ୍ରଣମ୍
ଆଲୋଚନା, ସହବାସ, ଖେଳ ଏବଂ ଏକାସାଥି ମିଶିବା,
ଶ୍ରୂଯତାମଦ୍ଭୁତଂ ଶୈଵମାଵିର୍ଭୂତଂ ଯଥା ପୁରା
ପୁରୁଣା ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଶୈବ ଆବିର୍ଭାବ କଥା ଶୁଣ।
ଅହଂ ନାରାଯଣଶ୍ଚୋଭୌ ଜାତୌ ଵିଶ୍ଵାଧିକୋଦଯାତ୍
ମୁଁ ଓ ନାରାୟଣ, ଦୁଇଁଜଣେ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଲୁ।
ସ୍ଵଭାଵେନ ସମୁଦ୍ଭୂତୌ ଵିଵଦଂତୌ ପରସ୍ପରମ୍
ଆମେ ଦୁଇଁଜଣେ ସ୍ୱଭାବତଃ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ପରସ୍ପର ସହ ବିବାଦ କରିଲୁ।
ପରସ୍ପରଂ ରଣୋତ୍ସାହମାଵଯୋରତିଭୀଷଣମ୍
ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧର ଆଗ୍ରହ ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା।
କିମର୍ଥମନଯୋର୍ଯୁଦ୍ଧଂ ଜାଯତେ ଲୋକନାଶନମ୍
ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ କାହିଁକି ହେଉଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଉଛି?
ସମଯେଽସ୍ମିନ୍ସ୍ଵଯଂ ଲକ୍ଷ୍ଯୋ ମୁଗ୍ଧଯୋରନଯୋର୍ଭୃଶମ୍
ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଦୁହେଁ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ଏକାପରେ ଏକା ଭାବେ ଗଭୀର ଧ୍ୟାନ ଦେଉଛନ୍ତି।
ଵେଦେଷୁ ମମ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଵିଶ୍ଵାଧିକତଯା ଶ୍ରୁତମ୍
ବେଦରେ ମୋର ମହତ୍ତ୍ୱ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୋଲି ଶୁଣାଯାଏ।
ସର୍ଵୋପି ଜଂତୁରାତ୍ମାନମଧିକଂ ମନ୍ଯତେ ଭୃଶମ୍
ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାଣୀ ନିଜକୁ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ଭାବେ ଭାବେ।
ଯଦ୍ଯହଂ କ୍ଵାପି ଭୁଵନେ ଦାସ୍ଯାମି ମିତିମାତ୍ମନଃ 1.3.1.1.
ମୁଁ ଯଦି ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ନିଜ ପାଇଁ ସୀମା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଦେଉ—
ଇତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ମନସା ସ୍ଵଯମେଵ ସଦାଶିଵଃ
ଏଭଳି ଭାବି, ସଦାଶିବ ନିଜେ ମନରେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ—
ଅତୀତ୍ଯ ସକଲାଁଲ୍ଲୋକାନ୍ସର୍ଵତୋଽଗ୍ନିରିଵ ଜ୍ଵଲନ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳି ଉଠିଲେ—
ଅନାଦ୍ଯଂତତଯା ଚାଥ ଦୃଗାର୍ତୌ ସଂଵ୍ଯତିଷ୍ଠତାମ୍
ଅଦି ଓ ଅନ୍ତ ନଥିବା ସେ, ଦୁଇ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ପୀଡିତ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଆଵଯୋଃ ପୁରତୋ ଜାତା ଵାଣୀ ଚାପ୍ଯଶରୀରିଣୀ
ଆମେ ଦୁହେଁ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ରହିବାବେଳେ, ଏକ ଦେହହୀନ ସ୍ୱର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।
ଯୁଵଯୋର୍ବଲଵୈଷମ୍ଯଂ ଶିଵ ଏଵ ଵିଵେକ୍ଷ୍ଯତେ
ତୁମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଶକ୍ତିର ତଫାତ କେବଳ ଶିବ ଜାଣିପାରିବେ।
ଆଦ୍ଯଂତଯୋର୍ଯଦି ଯୁଵାମୀକ୍ଷିଷାଥାଂ ବଲାଧିକୌ
ଯଦି ଆରମ୍ଭରୁ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଦୁହେଁ ଶକ୍ତିର ଅଧିକତା ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ—
ଅହଂ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ଗତିମାନ୍ଵିଚେତୁଂ ତଦ୍ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତୌ
ମୁଁ ଓ ବିଷ୍ଣୁ, ଗତିଶୀଳ ହୋଇ, ସେଥିର ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବାକୁ ଦୃଢ଼ ହେଲୁ।