ସ ଜାତମାତ୍ରୋ ଧର୍ମାତ୍ମା ତତ୍ରୈଵ ତପସି ସ୍ଥିତଃ
ସେ, ଜନ୍ମମାତ୍ରରୁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ସେଠାରେ ତପସ୍ୟାରେ ରହିଲେ।
ତ୍ଵଯାହଂ ଜାତମାତ୍ରେଣ ତପସା ତୋଷିତୋ ଯତଃ
ତୁମ ଦ୍ୱାରା, ସେ ଜନ୍ମମାତ୍ରରୁ ତପସ୍ୟା କରିଥିବାରୁ, ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲି।
ଯେ ମାଂ ପଶ୍ଯଂତି ଵିପ୍ରେଂଦ୍ର ଭକ୍ତ୍ଯା ପରମଯା ଯୁତାଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦେଖନ୍ତି,
ପ୍ରସଂଗାଦ୍ଯେ ଗମିଷ୍ଯଂତି ତେ ସଦା ଦୁଃଖଵର୍ଜିତାଃ 5.2.36.
ସେଇ ସମ୍ପର୍କରେ, ସେମାନେ ଯେଉଁଠିକି ଯିବେ, ସେମାନେ ସଦା ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ରହିବେ।
ତ୍ର୍ଯକ୍ଷା ଗଣେଶ୍ଵରାଃ ସିଦ୍ଧାଃ ସିଦ୍ଧଗଂଧର୍ଵସେଵିତାଃ
ତିନି ଆଖିଅଛିଥିବା, ଗଣମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ସିଦ୍ଧମନେ, ଏବଂ ସିଦ୍ଧ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେବା କରୁଛନ୍ତି—
ଯେ ମାଂ ସଂପୂଜଯିଷ୍ଯଂତି ହୃଦ୍ଯୈଃ ପୁଷ୍ପୈଃ ସୁଗଂଧିଭିଃ
ଯେମାନେ ମୋତେ ହୃଦୟରୁ ଭକ୍ତିସହିତ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲରେ ପୂଜା କରିବେ—
ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ତେନ ଲିଂଗେନ ମାର୍କଣ୍ଡେଯୋ ମହାତପାଃ
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସେ ଲିଙ୍ଗ ସହିତ, ମହାତପସ୍ବୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ—
ପ୍ରଭାଵଃ କଥିତୋ ଦେଵି ମାର୍କଂଡେଯେଶ୍ଵରସ୍ଯ ଚ
ହେ ଦେବୀ, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଓ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ଶକ୍ତି ବିବରଣ କରାଯାଇଛି।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ଜାଯଂତେ ସର୍ଵସଂପଦଃ
ଯାହାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ—
ରାଜା ରିପୁଂଜଯୋନାମ ବ୍ରହ୍ମକଲ୍ପେ ପୁରାଭଵତ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଯୁଗରେ ପୁରୁଣାକାଳରେ ରିପୁଞ୍ଜୟ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ—
ଦେଵପୂଜାଂ ଵ୍ରତଂ ଦାନଂ ଧ୍ଯାନଂ ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯସତ୍କ୍ରିଯାମ୍
ସେ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା, ବ୍ରତ, ଦାନ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଅଧ୍ୟୟନ ଭଳି ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ—
ସ ପ୍ରଜାଃ ପାଲଯାମାସ ପୁତ୍ରଵତ୍ପରିପାଲିତାଃ
ସେ ନିଜ ପ୍ରଜାମାନେକୁ ପୁଅମାନେ ପରି ଦୟା ଓ ଯତ୍ନରେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ—
ପୁତ୍ରିଣୋ ଧନଧାନ୍ଯାଢ୍ଯାଃ ସର୍ଵକାମସମନ୍ଵିତାଃ
ସେମାନେ ପୁଅପିଲା ଥିଲେ, ଧନଧାନ୍ୟରେ ଧନୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉଥିଲେ—
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ପୃଥ୍ଵୀଂ ତସ୍ମିଞ୍ଛାସତି ପାର୍ଵତି ଵିନା ଚୋଜ୍ଜଯିନୀଂ ଗଂତୁଂ ନ ରତିଂ ପ୍ରାପ କୁତ୍ରଚିତ୍
ଏହି ସମୟରେ, ସେ ପୃଥିବୀ ଶାସନ କରୁଥିବାବେଳେ, ହେ ପାର୍ବତୀ, ଉଜ୍ଜୟିନୀକୁ ଯିବା ଛଡ଼ା କୌଣସିଠି ମଧ୍ୟ ସେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିପାରୁନଥିଲେ—
ତଦା ମଯା ଗଣେଶସ୍ତୁ ଶିଵସଂଜ୍ଞୋ ଗଣାଗ୍ରଣୀଃ
ତାପରେ ମୁଁ, ଗଣେଶ, ଯିଏ ଶିବ ନାମରେ ଜଣାଶୁଣା, ଗଣମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ—
ମଯାପ୍ଯୁକ୍ତୋ ଗଣେଶୋ ହି ଗଚ୍ଛ ପୁତ୍ର ମମ ପ୍ରିଯମ୍
ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଗଣେଶଙ୍କୁ କହିଲି: 'ମୋ ପୁଅ, ମୋର ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଯାଅ—'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସ ମଯା ଦେଵି ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତା କୃତାଂଜଲିଃ
ମୁଁ ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ହେ ଦେବୀ, ସେ ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, 'ଯେପରି ଆପଣ କହିଛନ୍ତି, ସେପରି ହେବ।'
ଗତେ ଶିଵଗଣେ ଦେଵି ସଂତୁଷ୍ଟୋଽହଂ ଶୁଚିସ୍ମିତେ 5.2.37.
ଶିବଙ୍କର ଗଣ ଯିବା ପରେ, ହେ ହସୁଥିବା ସୁନ୍ଦରୀ, ମୁଁ ଖୁସି ହେଲି—
ତତଃ ସ ଭିକ୍ଷୁ ରୂପେଣ ବହ୍ଵୋଷଧିପରିଗ୍ରହଃ
ତାପରେ, ଏକ ଭିକ୍ଷୁ ରୂପରେ, ଅନେକ ଔଷଧ ନେଇ—
କଶ୍ଚ ଭୂତଵିଷଗ୍ରସ୍ତୋ ନାନାଦୋଷୈଃ ସମାଶ୍ରିତଃ
କିଏ ଭୂତ ଓ ବିଷରେ ପୀଡ଼ିତ, ବିଭିନ୍ନ ରୋଗରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ—
କୋଽପୁତ୍ରଃ ପୁତ୍ରଵାନସ୍ତୁ ମନ୍ମଂତ୍ରବଲମାଶ୍ରିତଃ
ଯିଏ ପୁଅ ନଥିଲେ, ସେ ମୋର ମନ୍ତ୍ର ଶକ୍ତିରେ ପୁଅବାନ୍ ହେଲେ—
ତସ୍ଯ ଵାକ୍ଯଂ ସମାକର୍ଣ୍ଯ କୌତୂହଲସମନ୍ଵିତଃ
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଉତ୍ସୁକତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲି—
ତେଷାଂ ସ ନାଶଯାମାସ ଵ୍ଯାଧିଂ ଦୁର୍ଜଯମପ୍ଯତି ହେମରତ୍ନାଂବରଧନୈର୍ଧାନ୍ଯଗ୍ରାମପୁରାଦିଭିଃ
ସେ ମାନଙ୍କର ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟଦାୟକ ରୋଗକୁ ସୁନା, ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି, ଭଲ ପୋଶାକ, ଧାନ, ଗ୍ରାମ, ସହର ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ କରିଦେଲେ।
ଏଵଂ ସ ନ୍ଯଵସତ୍ତତ୍ର ଵର୍ଷାଣି ଚ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ
ଏଭଳି ଭାବେ ସେ ଏଠାରେ ଚଉଦ ଅବଧି ବର୍ଷ ରହିଲେ।
ଅହୋଽତିଦୁଷ୍କରୋ ରାଜା ଅହୋ ଲୋକପରାଯଣଃ
ହାଁ, ଏହି କାମ ରାଜା ପାଇଁ କେତେ ଦୁର୍ଲଭ! ହାଁ, ସେ କେତେ ଲୋକଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ନିବେଦିତ!
ଏଵଂ ସ ଚିଂତଯଂସ୍ତତ୍ର ଭିକ୍ଷୁ ରୂପୀ ଶିଵୋ ଗଣଃ
ଏଭଳି ଭାବିଥିବାବେଳେ, ଶିବ ଭିକ୍ଷୁ ରୂପେ ତାଙ୍କର ଗଣ ସହିତ ସେଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଅତ୍ରାଂତରେ ତୁ ନୃପତେସ୍ତସ୍ଯ ଲୋକଵ୍ରତସ୍ଯ ତୁ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଲୋକମଙ୍ଗଳରେ ନିବେଦିତ ସେଇ ରାଜା ବିଷୟରେ—
ରୂପେଣାପ୍ରତିମା ଲୋକେ ସା ଚାପୁତ୍ରା ସୁତାର୍ଥିନୀ 5.2.37.
ଏହି ଜଗତରେ ଅତୁଳନୀୟ ସୌନ୍ଦର୍ୟବତୀ, କିନ୍ତୁ ସନ୍ତାନ ନଥିବା ଏବଂ ପୁଅ ପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷିଣୀ ଏକ ଜଣେ ମହିଳା ଥିଲେ।
ସର୍ଵକାମପ୍ରଦଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ନାଗ ରାଣାଂ ସକୌତୁକମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରିବେ ବୋଲି ଜାଣି, ନାଗ କନ୍ୟାମାନେ କୁତୁହଳରେ ତାଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଆସିଲେ।
ଭିକ୍ଷୋରାଯତନେ ଗୁପ୍ତମଂତଃପୁରମତଂଦ୍ରିତା ଉଵାଚ ଚିଂତାପରମଂ ଭିକ୍ଷୁଂ ଭିକ୍ଷାସମନ୍ଵିତମ୍
ଭିକ୍ଷୁଙ୍କର ଆଶ୍ରମରେ, ରାଣୀ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଥିଲେ ଏବଂ ଭିକ୍ଷା ନେଉଥିବା ଭିକ୍ଷୁଁକୁ ଯିଏ ଚିନ୍ତାରେ ଲୀନ ଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।