ଚକାର ସ ମୁନିସ୍ତତ୍ର ଵର୍ଷାଣି ଦ୍ଵାଦଶୈଵ ତୁ
ସେ ମୁନି ସେଠାରେ ବାରୋଟି ବର୍ଷ ଧରି ତପସ୍ୟା କଲେ।
ତତୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମତିଂ ତସ୍ଯ ଵିଜ୍ଞପ୍ତୋଽହଂ ତଦା ତ୍ଵଯା
ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ବୁଝି, ସେ ସମୟରେ ତୁମେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଥିଲ।
ତେଜସା ଦୀପଯଞ୍ଛୈଲଂ ଶୋଷଯନ୍ସଲିଲାଶଯାନ୍
ତାଙ୍କର ତେଜରେ ପାହାଡ଼ ଆଲୋକିତ ହେଲା, ଜଳାଶୟଗୁଡ଼ିକ ଶୁଖିଗଲା।
ସମୁଦ୍ରାଃ କ୍ଷୁଭିତାଃ ସର୍ଵେ ଚନ୍ଦ୍ରାଦିତ୍ଯୌ ତଥୈଵ ଚ ଅକାଲପ୍ରଲଯୋ ଦେଵ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ ।।5.2.36.
ସମସ୍ତ ସମୁଦ୍ର ଉତ୍କଳିତ ହେଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ତେଣିଁ, ହେ ଦେବ, ଅସମୟରେ ବିଶ୍ୱ ପ୍ରଳୟ ହେବ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ମୁନଯେ ତନ୍ମୃକଣ୍ଡାଯ ପୁତ୍ରୋ ଵୈ ଦୀଯତାମିତି
ସେ ମୁନି ମୃକଣ୍ଡଙ୍କୁ ପୁଅ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅକ୍ଷଯଂ ସୁଵିଶାଲାକ୍ଷି ସହସ୍ରାକ୍ଷମିଵାପରମ୍
ହେ ବିଶାଳ ନୟନବତୀ, ସେ ପୁଅ ଅକ୍ଷୟ ହେଉ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁଅଳି ଯେପରି।
ନୀଲୋତ୍ପଲଦଲଶ୍ଯାମଂ ନୀଲୋତ୍ପଲଦଲେକ୍ଷଣମ୍ ପୁତ୍ରମିଚ୍ଛତି ଦେଵେଶି ମୃକଣ୍ଡୋଽଯଂ ମହାମୁନିଃ
ହେ ଦେବୀମାନଙ୍କ ରାଣୀ, ଏହି ମହାମୁନି ମୃକଣ୍ଡ ନୀଳ କମଳ ପତ୍ର ରଙ୍ଗ ଓ ନୀଳ କମଳ ପତ୍ର ନୟନ ଥିବା ପୁଅ ଚାହାଁନ୍ତି।
ତ୍ଵଯାପ୍ଯୁକ୍ତଂ ପୁନର୍ଦେଵି କାରୁଣ୍ଯାଦ୍ଭକ୍ତିଵତ୍ସଲେ
ତୁମେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଦେବୀ, କରୁଣା ଓ ଭକ୍ତି ପ୍ରେମରେ ପୁନି କଥା କହିଥିଲ।
ଫଲସ୍ଯ ଦାତା ତପସାଂ କଥଂ ତ୍ଵଂ ଗୀଯସେ ବୁଧୈଃ
ତୁମେ କିପରି ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଦେବାଳି ବୋଲି ପଣ୍ଡିତମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି?
କରୋଷି ସର୍ଵଦୈତ୍ଯାନାଂ ସର୍ଵଦେଵାକୁଲାକୁଲମ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦାନବ ଓ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅସ୍ଥିରତା ସୃଷ୍ଟି କରୁଛ।
ନାନ୍ଯୋ ମାମନୁକମ୍ପାର୍ଥଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛେତ୍ପ୍ରଵରଂ ଵରମ୍
ମୋ ପାଇଁ କୌଣସି ଅନ୍ୟ ଦୟାବଶତାରେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ହେତୁଃ ସ୍ଵାମୀ ମହେଶାନୋ ଦଯାଲୁର୍ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ଏହାର କାରଣ ହେଉଛି, ମହେଶ୍ୱର ଦୟାଳୁ ଓ ଭକ୍ତପ୍ରେମୀ।
ତପସା କ୍ଷୀଣପାପସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵେ ଭାଵିତାତ୍ମନଃ
ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା, ଯେତେବେଳେ ପାପ କ୍ଷୟ ହୁଏ ଓ ମନ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ତେବେ ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ।
ମଯା ତ୍ଵଂ ଵର୍ଣିତା ଦେଵି ସ୍ନେହାକ୍ଷରପଦୈଃ ଶୁଭୈଃ 5.2.36.
ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ସ୍ନେହ ଓ ଶୁଭ ଶବ୍ଦରେ ତୁମକୁ ଏବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛି।
ସ୍କଂଦମାତଃ କଲାପୂର୍ଣଚଂଦ୍ରବିମ୍ବନିଭାନନେ
ହେ ସ୍କନ୍ଦର ମାଆ, ତୁମର ମୁହଁ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ର ପ୍ରତିମା ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ତ୍ଵଯୋକ୍ତଂ ପ୍ରକରିଷ୍ଯାମି ଵାକ୍ଯଂ ଦ୍ଵିରଦଗାମିନି
ହେ ଗଜଗତି ଶୋଭାବତୀ, ତୁମେ କହିଥିଲ, 'ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ମୁଁ ସେହି କାମ କରିଦେବି।'
ତ୍ଵଂ ମାଯା ଶ୍ରୀର୍ଦ୍ଯୁତିଃ ଶ୍ରୀମଚ୍ଛ୍ରଦ୍ଧାରୁଚିରସଂତତିଃ
ତୁମେ ମାୟା, ଶ୍ରୀ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ମହିମାମୟୀ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ରୂପର ଧାରା।
ଭ୍ରାଜସେ ଵିଵିଧାକାରା ମୋହଯିତ୍ଵାଖିଲଂ ଜଗତ୍
ତୁମେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଚମକୁଛ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ମୋହିତ କରିଛ।
ମୁନଯେଽସ୍ମୈ ତପଃକ୍ଷୀଣସର୍ଵଗାତ୍ରାଯ ସାଂପ୍ରତମ୍
ଏହି ମୁନି, ଯାହାଙ୍କ ଶରୀର ଏବେ ତପସ୍ୟାରେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଯାଇଛି,
ମଯାପ୍ଯୁକ୍ତଂ ଵିଶାଲାକ୍ଷି ଶ୍ରୂଯତାଂ ଵଚନଂ ମମ
ମୁଁ ମଧ୍ୟ କହିଛି, ବିଶାଳ ନୟନୀ, ମୋ କଥା ଶୁଣ।
ପତ୍ତନେଶ୍ଵରପୂର୍ଵେ ତୁ ତତ୍ରାସ୍ତେ ଲିଂଗମୁତ୍ତମମ୍
ପଟ୍ଟନେଶ୍ୱରର ପୂର୍ବଦିଗରେ ସେଠାରେ ଏକ ଉତ୍ତମ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି।
ମଦୀଯଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତ୍ଵଯାପ୍ଯୁକ୍ତୋ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ ତତ୍ର ଲିଂଗଂ ସମାରାଧ୍ଯ ଲପ୍ସ୍ଯସେ ପୁତ୍ରମୁତ୍ତମମ୍
ମୋର କଥା ଶୁଣି, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଥିଲ: 'ସେଠାରେ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜିଲେ, ତୁମେ ଉତ୍ତମ ପୁଅ ପାଇବ।'
ତ୍ଵଯା ସଂପ୍ରେରିତୋ ଵିପ୍ରସ୍ତଥେତି କୃତନିଶ୍ଚଯଃ
ତୁମ ଉତ୍ସାହରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ତାହା ଅନୁସାରେ କାମ କଲେ।
ତତ୍ର ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାଲିଂଗଂ ପୁତ୍ରଦଂ ପାପନାଶନମ୍ 5.2.36.
ସେଠାରେ, ସେ ମହାଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ପୁଅ ଦେଇଥାଏ ଏବଂ ପାପ ନାଶ କରେ।
ଅଥ କେନାପି କାଲେନ ନିଃସୃତୋଽହଂ ତ୍ଵଯା ସହ
ତାପରେ କିଛି ସମୟ ପରେ, ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ବାହାରିଲି।
ଶର୍ଵୋଽହମିତି ଜାନୀହି ବ୍ରୂହି କିଂ କରଵାଣି ତେ
ମୁଁ ଶର୍ବ ବୋଲି ଜାଣ, କହ, ମୁଁ ତୋ ପାଇଁ କଣ କରିବି?
ଯମିଚ୍ଛସି ଵରଂ ବ୍ରହ୍ମଂସ୍ତଦଦ୍ଯ ପ୍ରଦଦାମି ତେ
ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛ, ଓ ବ୍ରହ୍ମଣ, ଆଜି ମୁଁ ସେହି ଦେଇଦେବି।
ପ୍ରହ୍ଵଃ ପ୍ରାହ ସୁହୃଦଯେ ସ ହୃଷ୍ଟୋ ମୁନି ସତ୍ତମଃ
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନି ଭକ୍ତିଭାବରେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ହୃଦୟରୁ କହିଲେ।
ମଯା ପ୍ରୋକ୍ତସ୍ତଦା ଦେଵି ମୃକଣ୍ଡୋ ମୁନିସତ୍ତମଃ ଐଶ୍ଵର୍ଯଜ୍ଞାନସଂପନ୍ନୋ ଦୀର୍ଘାଯୁଃ ସର୍ଵଵିତ୍ସୁଧୀଃ
ତାପରେ, ଦେବୀ, ମୁଁ କହିଲି: 'ମୃକଣ୍ଡ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନି, ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଓ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ସବୁ ଜିଣିଷ ଜାଣିଥିବା ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ।'
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵି ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତୋ ମହାତପାଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଦେବୀ, ସେ ମହାତପସ୍ବୀ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।