ଦାତଵ୍ଯଂ ଚ ସୁଵର୍ଣାଦି ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା ଦ୍ଵିଜନ୍ମନେ
ଏବଂ ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁଯାୟୀ ସୁନା ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ଅତିଵିପୁଲଵିଧାନୈର୍ଵର୍ଣିତଂ ଧର୍ମ୍ଯମାଦ୍ଯଂ କଲଯତି ପରଭକ୍ତ୍ଯା କ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯମେତତ୍
ଅତି ବିସ୍ତୃତ ନିୟମରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ, ଏହି ପ୍ରାଚୀନ ଓ ଧର୍ମମୟ କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା, ପରମ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରାଯାଏ।
ଯଃ ପାଠକସ୍ଯାପି କଦାଚିଦେଵ ଦଦାତି ଵିତ୍ତଂ ଚ ଯଥାତ୍ମଶକ୍ତ୍ଯା
ଯେ କେହି କେବେ ବି ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁଯାୟୀ ପାଠକଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇଥାଏ,
ଦଧାନୋ ଦୁସ୍ତାରଂ ଶିରସି ଫଣିରାଜଂ ଶଶିକଲାଂ ପ୍ରଦୀପଃ ସର୍ଵେଷାମରୁଣଗିରିଯୋଗୀଵିଜଯତେ
ଅରୁଣଗିରିର ଯୋଗୀ, ମୁଣ୍ଡରେ ଦୁର୍ଲଭ ନଗରାଜ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଚନ୍ଦ୍ରକଳାକୁ ପ୍ରଦୀପ ଭାବେ ରଖିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ବିଜୟ ହେଉ।
ଅରୁଣାଚଲମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ତ୍ଵତ୍ତଃ ଶୁଶ୍ରୂଷଵୋ ଵଯମ୍
ଆମେ ତୁମ ପାଖରୁ ଅରୁଣାଚଳର ମହିମା ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁଛୁ।
ତନ୍ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଵଦେତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସୂତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ତାନ୍ମୁନୀନ୍ ଶ୍ରୀସୂତ ଉଵାଚ ଏତଦର୍ଥଂ ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରଂ ପପ୍ରଚ୍ଛ ସନକଃ ପୁରା
ଏହି ମହିମା କୁହିବାକୁ ଅନୁରୋଧ ହେଲାପରେ, ସୂତ ମୁନିମାନେଂକୁ କହିଲେ: 'ପୁରୁଣା ଦିନରେ, ସନକ ଚାରିମୁହଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଏହି କଥା ପଚାରିଥିଲେ।'
ଶୃଣୁତାଵହିତା ଯୂଯଂ ତଦ୍ଵୋ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ସାଂପ୍ରତମ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତେ ମନ ଲଗାଇ ଶୁଣ, ଏବେ ମୁଁ କହିବି।
ସତ୍ଯଲୋକେ ସ୍ଥିତଂ ପୂର୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ କମଲାସନମ୍
ପୁର୍ବକାଳରେ, ପଦ୍ମାସନ ବ୍ରହ୍ମା ସତ୍ୟଲୋକରେ ବସିଥିଲେ।
ଆସୀଦଶେଷଵିଜ୍ଞାନଂ ପ୍ରସାଦାଦ୍ଭଵତୋ ମମ
ତୁମ ଦୟାରେ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ମୋରେ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିଲା।
ଭଵଦ୍ଭକ୍ତିଵିଭୂତ୍ଯା ମେ ଶୋଧିତେ ଚିତ୍ତଦର୍ପଣେ
ତୁମ ଭକ୍ତିର ମହିମାରେ, ମୋର ଚିତ୍ତର ଆଇନା ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ସାରାର୍ଥଂ ଵେଦଵେଦାନାଂ ଶିଵଜ୍ଞାନମନାକୁଲମ୍
ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ସାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଶିବଙ୍କ ନିର୍ମଳ ଜ୍ଞାନ।
ଲିଂଗାନି ଭୁଵି ଶୈଵାନି ଦିଵ୍ଯାନି ଚ କୃପାନିଧେ
ହେ କୃପାସାଗର, ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ଶୈବ ଲିଙ୍ଗ ଓ ଦିବ୍ୟ ଲିଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ,
ଯାଲ୍ଲିଙ୍ମମମଲଂ ଦିଵ୍ଯମରିଚ୍ଛେଦନଵୈଭଵମ୍
ମୋର ସେ ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଲିଙ୍ଗ, ଯାହା ଅଟୁଟ ଆଲୋକର ମହିମାରେ ଭରିଆ,
ନାମସ୍ମରଣମାତ୍ରେଣ ଯତ୍ପାତକଵିନାଶନମ୍
ତାହାର ନାମ କେବଳ ସ୍ମରଣ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହୁଏ।
ଅନାଦିଜଗଦାଧାରଂ ଯତ୍ତେଜଃ ଶୈଵମଵ୍ଯଯମ୍
ତୁମର ଶୈବ ତେଜ, ଯାହା ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଆଦି ଆଧାର ଏବଂ ଅବିନାଶୀ।
ଇତି ଭକ୍ତିମତସ୍ତସ୍ଯ କୌତୂହଲସମନ୍ଵିତମ୍
ଏପରି ଭାବେ, ଭକ୍ତି ଓ କୌତୁହଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ,
ଦଧ୍ଯୌ ଚ ସୁଚିରଂ ଶଂଭୁଂ ପଂକଜାସନସଂସ୍ଥିତଃ
ପଦ୍ମାସନରେ ବସିଥିବା ଶଂଭୁଙ୍କୁ ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯଦା ପୁରା ଦୃଷ୍ଟଂ ତେଜଃସ୍ତଂଭମଯଂ ଶିଵମ୍
ଯେତେବେଳେ ସେ ପୂର୍ବରୁ ଦେଖିଥିବା ଶିବଙ୍କ ତେଜର ଦୀପ୍ତିମୟ ଦଣ୍ଡକୁ ପୁନି ଦେଖିଲେ,
ପୁନରାଜ୍ଞାଂ ଶିଵାଲ୍ଲବ୍ଧାମନୁପାଲଯିତୁଂ ପ୍ରଭୁଃ
ପୁନି ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଇ ସେ ପ୍ରଭୁ ତାହାକୁ ପାଳନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଶିଵଦର୍ଶନସଂଜାତପୁଲକାଂକିତଵିଗ୍ରହଃ
ଶିବଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ତାଙ୍କ ଦେହ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଶିଵଯୋଗମନୁଧ୍ଯାଯନ୍ନସ୍ମାର୍ଷଂ ତଵ ଚାଦରାତ୍
ଶିବଙ୍କ ଯୋଗକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ମୁଁ ଭକ୍ତି ସହ କୁହାକୁ ସ୍ମରଣ କରିଲି।
ଶିଵଭକ୍ତିଃ ପରା ଜାତା ତପୋଭିର୍ବହୁଭିସ୍ତଵ
ତୁମର ଅନେକ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ଉପଜିଲା।
ପାଵଯଂତି ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ଚରିତୈସ୍ତେ ନିରାକୁଲେ 1.3.1.1.
ତୁମର ନିର୍ମଳ ଚରିତ୍ର ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରେ।
ସଂଭାଷଣଂ ସହାଵାସଃ କ୍ରୀଡା ଚୈଵ ଵିମିଶ୍ରଣମ୍
ଆଲୋଚନା, ସହବାସ, ଖେଳ ଏବଂ ଏକାସାଥି ମିଶିବା,
ଶ୍ରୂଯତାମଦ୍ଭୁତଂ ଶୈଵମାଵିର୍ଭୂତଂ ଯଥା ପୁରା
ପୁରୁଣା ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଶୈବ ଆବିର୍ଭାବ କଥା ଶୁଣ।
ଅହଂ ନାରାଯଣଶ୍ଚୋଭୌ ଜାତୌ ଵିଶ୍ଵାଧିକୋଦଯାତ୍
ମୁଁ ଓ ନାରାୟଣ, ଦୁଇଁଜଣେ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଲୁ।
ସ୍ଵଭାଵେନ ସମୁଦ୍ଭୂତୌ ଵିଵଦଂତୌ ପରସ୍ପରମ୍
ଆମେ ଦୁଇଁଜଣେ ସ୍ୱଭାବତଃ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ପରସ୍ପର ସହ ବିବାଦ କରିଲୁ।
ପରସ୍ପରଂ ରଣୋତ୍ସାହମାଵଯୋରତିଭୀଷଣମ୍
ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧର ଆଗ୍ରହ ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା।
କିମର୍ଥମନଯୋର୍ଯୁଦ୍ଧଂ ଜାଯତେ ଲୋକନାଶନମ୍
ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ କାହିଁକି ହେଉଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଉଛି?
ସମଯେଽସ୍ମିନ୍ସ୍ଵଯଂ ଲକ୍ଷ୍ଯୋ ମୁଗ୍ଧଯୋରନଯୋର୍ଭୃଶମ୍
ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଦୁହେଁ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ଏକାପରେ ଏକା ଭାବେ ଗଭୀର ଧ୍ୟାନ ଦେଉଛନ୍ତି।