ଏଵମସ୍ତ୍ଵିତି ଲିଂଗେନ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ତୁଷ୍ଟେନ ପାର୍ଵତି ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ଚିରାଯୁର୍ଜାଯତେ ନରଃ
ପାର୍ବତୀ ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଲିଙ୍ଗ ମାଧ୍ୟମରେ କହିଲେ, 'ଏହିପରି ହେଉ।' କେବଳ ଦର୍ଶନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ମଣିଷ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଏ।
ଯଃ ସମୀକ୍ଷତି ତଲ୍ଲିଂଗଂ କଂଥଡେଶ୍ଵରମୀଶ୍ଵରମ୍
ଯେଉଁଠାରେ କଂଥଡେଶ୍ୱର ଭଗବାନଙ୍କ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଯିଏ ଦେଖନ୍ତି,
ପାପକଂଥାଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ମୁକ୍ତିଂ ଯାସ୍ଯତି ଗୌରି ସଃ ପୁନାତି ପାତକାନ୍ସର୍ଵାନ୍ମମ ନାମାନୁକୀର୍ତନାତ୍
ଓ ଗୌରୀ, ସେ ପାପର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ମୋକ୍ଷ ପାଇବେ; ମୋର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ପବିତ୍ର ହୁଏ।
ତେଽଧନ୍ଯାଃ ପୁରୁଷା ଲୋକେ ତେଷାଂ ଜନ୍ମ ନିରର୍ଥକମ୍
ଏହି ସଂସାରରେ ସେମାନେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ବ୍ୟର୍ଥ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ 5.2.34.
ଏହିପରି ପାପ ନାଶକ ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି, ଦେବୀ।
ମହାସିଦ୍ଧିପ୍ରଦଂ ଦେଵି ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଵିନାଶନମ୍
ଏହା ମହାସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ, ଦେବୀ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପକୁ ନଶ୍ୱନ କରେ।
ଆସୀତ୍ପ୍ରଜାପତିସ୍ତ୍ଵଷ୍ଟା ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ କୁଶଧ୍ଵଜଃ
ପ୍ରଜାପତି ତ୍ୱଷ୍ଟା ଥିଲେ; ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ କୁଶଧ୍ୱଜ।
ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରଂ ହତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତ୍ଵଷ୍ଟା କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପ୍ରଜାପତିଃ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ମାରାଗଲା ବୋଲି ଶୁଣି, ପ୍ରଜାପତି ତ୍ୱଷ୍ଟା କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ଅଦ୍ଯ ପଶ୍ଯଂତୁ ମେ ଵୀର୍ଯଂ ତ୍ରଯୋ ଲୋକାଃ ସଦେଵତାଃ
'ଆଜି ସମସ୍ତ ଦେବତା ସହିତ ତିନି ଲୋକ ମୋର ଶକ୍ତି ଦେଖନ୍ତୁ!'
ସ୍ଵକର୍ମନିରତୋ ଯେନ ମତ୍ସୁତୋ ଵିନିପାତିତଃ
ଯିଏ ନିଜ କର୍ମରେ ଲିନ ଥିଲେ, ସେଇ ମୋ ପୁଅକୁ ମାରିଦେଲେ।
ତତୋ ଵୃତ୍ରଃ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ଜ୍ଵାଲାମାଲାସମାକୁଲଃ
ତାପରେ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିମାଳା ପିନ୍ଧି ଭୃତ୍ର ଉଠିଆସିଲେ।
ଇଂଦ୍ରଶତ୍ରୁରମେଯାତ୍ମା ତ୍ଵଷ୍ଟୁସ୍ତେଜୋଽଭିବୃଂହିତଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ଅପାର ସ୍ୱଭାବର, ତ୍ୱଷ୍ଟାଙ୍କ ତେଜରେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ।
ଵଧାଯ ଚାତ୍ମନୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵୃତ୍ରଂ ଶକ୍ରୋ ମହାସୁରମ୍
ବୃତ୍ରାସୁରଙ୍କୁ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ନିଜ ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ବୋଲି ଭାବିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଵୃତ୍ରୋ ବଲଵତାଂ ଵରଃ
ଏହି ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୃତ୍ରାସୁର ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ଦୈତ୍ଯୋ ଵୃତ୍ରୋ ମହାକାଯଶ୍ଚକ୍ରେ ସଂଗ୍ରାମମୁଲ୍ବଣମ୍ 5.2.35.
ବୃତ୍ରାସୁର, ଅତି ବଡ଼ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଛିନ୍ନଭିନ୍ନତନୁତ୍ରାଣକ୍ରୋଧରକ୍ତଧରାତଲମ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେହ ଓ କବଚ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, କ୍ରୋଧର ରକ୍ତରେ ଭୂମି ଲାଲ ହୋଇଗଲା।
କବଂଧସଂଘଘଟନଂ ଘଟିତାମରସୈନିକମ୍
ମୁଣ୍ଡହୀନ ଦେହର ଭିଡ଼ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ସେନା ଏକଠା ହେଲା।
କଲ୍ଲୋଲରୁଧିରୋଦ୍ଗାରପାଟଲୀକୃତଦିଙ୍ମୁଖମ୍
ରକ୍ତର ତରଙ୍ଗ ଉପରେ ଆକାଶ ଦିଗଗୁଡ଼ିକ ଲାଲ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଵାସଵଂ ବଂଧଯିତ୍ଵା ତୁ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକଂ ଜଗାମ ହ
ବୃତ୍ରାସୁର ବାସବଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ଦେଇ, ପରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ଚଲିଗଲେ।
ତତସ୍ତୁ ବଦ୍ଧେ ଦେଵେଂଦ୍ରେ ବୃହସ୍ପତିରୁଦାରଧୀଃ
ତାପରେ ଦେବେଶ୍ୱର ଇନ୍ଦ୍ର ବାନ୍ଧାଯିବା ପରେ, ବୃହସ୍ପତି ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ମନେ, ଆସିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଥାଵିଧଂ ଶକ୍ରମାଶୀର୍ଭିରଭିନଂଦ୍ଯ ଚ
ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ବୃହସ୍ପତି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ସ୍ବାଗତ କଲେ।
ଅନୁକୂଲୋ ନ କାଲୋଯଂ ସୁରେଶସ୍ଯ ତଵାଧୁନା ଦୃଷ୍ଟା ହି ପ୍ରଵରାଃ ସର୍ଵେ ମଯା ତତ୍ର ମହାସୁରାଃ
“ଏହି ସମୟ ତୁମ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ, ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ମୁଁ ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବମାନେ ଦେଖିଛି।”
ଏକୈକୋପି ଵିଜେତୁଂ ତ୍ଵାଂ ଶକ୍ତଃ ସ୍ଯାଦିତି ମେ ମତିଃ ଦୃଷ୍ଟୋ ଵାପି ଶ୍ରୁତୋ ଵାପି ଯାଦୃଶୋ ହ୍ଯଵଲୋକିତଃ
“ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଏକା ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଜିତିପାରିବେ, ମୋ ମନେ ଏହି ଭାବ। ଯେଉଁମାନେକୁ ଦେଖିଛି କିମ୍ବା ଶୁଣିଛି, ସେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଏମିତି।”
ବୃହସ୍ପତିଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶକ୍ରଃ ସଂଭ୍ରମମାଗମତ
ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ର ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ।
କିମତ୍ର ପ୍ରତିକର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ଵଦ ତାଵଦ୍ବୃହସ୍ପତେ ମତ୍ସକାଶଂ ସମେଷ୍ଯଂତି ସ ଚ ଵୃତ୍ରୋ ମହା ବଲଃ ।। 5.2.35.
“ଏଠାରେ କଣ କରିବା ଉଚିତ, କୃପା କରି କହନ୍ତୁ ବୃହସ୍ପତି। ସେମାନେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିବେ, ଏବଂ ବୃତ୍ରାସୁର ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।”
ଇତି ଶକ୍ରଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବୃହସ୍ପତିରୁଵାଚ ତମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବୃହସ୍ପତି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ:
ମହାକାଲଵନେ ରମ୍ଯେ ଖଂଡେଶ୍ଵରସ୍ଯ ଦକ୍ଷିଣେ
“ବଡ଼ କାଳବନରେ, ଖଣ୍ଡେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ—”
ତଦାରାଧଯ ଯତ୍ନେନ ତତ୍ତେ କାମଂ ପ୍ରଦାସ୍ଯତି
“ସେଠାରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂଜା କର; ସେ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଦେବେ।”
ମହାକାଲଵନେ ଦେଵି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲିଂଗମନୁତ୍ତମମ୍
“ବଡ଼ କାଳବନରେ, ହେ ଦେବୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖି—”
ନମୋ ଦେଵାଧିଦେଵାଯ ଶଂକରାଯ ଵୃଷାଯ ଚ ଵରେଣ୍ଯାଯ ନମୋ ନିତ୍ଯଂ ନମସ୍ତେ ସର୍ଵକାମଦ
“ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ଶଙ୍କର, ବୃଷ ଧ୍ୱଜୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସବୁ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ସଦା ନମସ୍କାର କରେ।