ନାନ୍ଯୋ ଦେଵୋସ୍ତି ଲୋକେଷୁ ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଂ ମୁନୀଶ୍ଵରାଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦେବତା ନାହିଁ—ଏହା ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ।
ଲିଂଗମାରାଧଯିଷ୍ଯାମି ଵିଷାଦସ୍ତ୍ଯଜ୍ଯତାମିହ
ମୁଁ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜିବି; ଏଠାରେ ତୁମ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼।
ପିତା ଚ ଵିସ୍ମିତୋ ଦେଵି ସର୍ଵ ଏଵ ସମାଗତାଃ
ହେ ଦେବୀ, ପିତା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତେ ଯେଉଁଠାରେ ଥିଲେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ।
ଲିଂଗମଧ୍ଯାତ୍ତତୋ ଵାଣୀ ନିଃସୃତା ପର୍ଵତାତ୍ମଜେ
ତାପରେ, ଲିଙ୍ଗର ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ସ୍ୱର ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା, ହେ ପାର୍ବତୀ।
ପାପକଂଥାଵିନିର୍ମୁକ୍ତାସ୍ତେ ସଂତୁ ଚିରଜୀଵିନଃ ।। 5.2.34.
ପାପର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟରେ ବଞ୍ଚନ୍ତୁ।
ବାଲସ୍ଯ ଭାଷିତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଲିଂଗେ ନୋକ୍ତଂ ଯଶସ୍ଵିନି ତେ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ସତତଂ ଜରାମରଣଵର୍ଜିତାଃ
ଓ ମହିମାମୟୀ, ଯେଉଁମାନେ ଶିଶୁର କଥା ଶୁଣି, ଲିଙ୍ଗର ସମ୍ମୁଖରେ କିଛି କହନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ସଦା ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ ରହିବେ।
ଲପ୍ସ୍ଯଂତେ ପରମାନ୍କାମାନ୍ଭଵିଷ୍ଯଂତି ଗଣୋତ୍ତମ
ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଇଚ୍ଛାଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ ଏବଂ ଗଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବେ।
ଏଵଂ ଲବ୍ଧଵରଃ କଂଥଃ ପ୍ରାଂଜଲିଃ ସମୁପସ୍ଥିତଃ
ଏଭଳି ଵର ପାଇଁ, କଂଥ ହାତ ଜୋଡି ଆଗକୁ ଆସିଲେ।
ଵରୋ ଵୈ ଦୁର୍ଲଭୋ ଲୋକେ ଦେଵଦାନଵଗୁହ୍ଯକୈଃ
ଏପରି ବର ଏହି ସଂସାରରେ ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ଯକ୍ଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ।
ବାଲେନୋକ୍ତୋ ମହାଦେଵ ଯଦି ଦେଯୋ ଵରଃ ପୁନଃ
ଶିଶୁ ମହାଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଯଦି ଆଉ ଗୋଟିଏ ବର ଦେବାକୁ ହୁଏ—'
ଏଵମସ୍ତ୍ଵିତି ଲିଂଗେନ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ତୁଷ୍ଟେନ ପାର୍ଵତି ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ଚିରାଯୁର୍ଜାଯତେ ନରଃ
ପାର୍ବତୀ ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଲିଙ୍ଗ ମାଧ୍ୟମରେ କହିଲେ, 'ଏହିପରି ହେଉ।' କେବଳ ଦର୍ଶନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ମଣିଷ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଏ।
ଯଃ ସମୀକ୍ଷତି ତଲ୍ଲିଂଗଂ କଂଥଡେଶ୍ଵରମୀଶ୍ଵରମ୍
ଯେଉଁଠାରେ କଂଥଡେଶ୍ୱର ଭଗବାନଙ୍କ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଯିଏ ଦେଖନ୍ତି,
ପାପକଂଥାଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ମୁକ୍ତିଂ ଯାସ୍ଯତି ଗୌରି ସଃ ପୁନାତି ପାତକାନ୍ସର୍ଵାନ୍ମମ ନାମାନୁକୀର୍ତନାତ୍
ଓ ଗୌରୀ, ସେ ପାପର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ମୋକ୍ଷ ପାଇବେ; ମୋର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ପବିତ୍ର ହୁଏ।
ତେଽଧନ୍ଯାଃ ପୁରୁଷା ଲୋକେ ତେଷାଂ ଜନ୍ମ ନିରର୍ଥକମ୍
ଏହି ସଂସାରରେ ସେମାନେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ବ୍ୟର୍ଥ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ 5.2.34.
ଏହିପରି ପାପ ନାଶକ ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି, ଦେବୀ।
ମହାସିଦ୍ଧିପ୍ରଦଂ ଦେଵି ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଵିନାଶନମ୍
ଏହା ମହାସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ, ଦେବୀ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପକୁ ନଶ୍ୱନ କରେ।
ଆସୀତ୍ପ୍ରଜାପତିସ୍ତ୍ଵଷ୍ଟା ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ କୁଶଧ୍ଵଜଃ
ପ୍ରଜାପତି ତ୍ୱଷ୍ଟା ଥିଲେ; ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ କୁଶଧ୍ୱଜ।
ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରଂ ହତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତ୍ଵଷ୍ଟା କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପ୍ରଜାପତିଃ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ମାରାଗଲା ବୋଲି ଶୁଣି, ପ୍ରଜାପତି ତ୍ୱଷ୍ଟା କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ଅଦ୍ଯ ପଶ୍ଯଂତୁ ମେ ଵୀର୍ଯଂ ତ୍ରଯୋ ଲୋକାଃ ସଦେଵତାଃ
'ଆଜି ସମସ୍ତ ଦେବତା ସହିତ ତିନି ଲୋକ ମୋର ଶକ୍ତି ଦେଖନ୍ତୁ!'
ସ୍ଵକର୍ମନିରତୋ ଯେନ ମତ୍ସୁତୋ ଵିନିପାତିତଃ
ଯିଏ ନିଜ କର୍ମରେ ଲିନ ଥିଲେ, ସେଇ ମୋ ପୁଅକୁ ମାରିଦେଲେ।
ତତୋ ଵୃତ୍ରଃ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ଜ୍ଵାଲାମାଲାସମାକୁଲଃ
ତାପରେ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିମାଳା ପିନ୍ଧି ଭୃତ୍ର ଉଠିଆସିଲେ।
ଇଂଦ୍ରଶତ୍ରୁରମେଯାତ୍ମା ତ୍ଵଷ୍ଟୁସ୍ତେଜୋଽଭିବୃଂହିତଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ଅପାର ସ୍ୱଭାବର, ତ୍ୱଷ୍ଟାଙ୍କ ତେଜରେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ।
ଵଧାଯ ଚାତ୍ମନୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵୃତ୍ରଂ ଶକ୍ରୋ ମହାସୁରମ୍
ବୃତ୍ରାସୁରଙ୍କୁ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ନିଜ ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ବୋଲି ଭାବିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଵୃତ୍ରୋ ବଲଵତାଂ ଵରଃ
ଏହି ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୃତ୍ରାସୁର ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ଦୈତ୍ଯୋ ଵୃତ୍ରୋ ମହାକାଯଶ୍ଚକ୍ରେ ସଂଗ୍ରାମମୁଲ୍ବଣମ୍ 5.2.35.
ବୃତ୍ରାସୁର, ଅତି ବଡ଼ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଛିନ୍ନଭିନ୍ନତନୁତ୍ରାଣକ୍ରୋଧରକ୍ତଧରାତଲମ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେହ ଓ କବଚ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, କ୍ରୋଧର ରକ୍ତରେ ଭୂମି ଲାଲ ହୋଇଗଲା।
କବଂଧସଂଘଘଟନଂ ଘଟିତାମରସୈନିକମ୍
ମୁଣ୍ଡହୀନ ଦେହର ଭିଡ଼ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ସେନା ଏକଠା ହେଲା।
କଲ୍ଲୋଲରୁଧିରୋଦ୍ଗାରପାଟଲୀକୃତଦିଙ୍ମୁଖମ୍
ରକ୍ତର ତରଙ୍ଗ ଉପରେ ଆକାଶ ଦିଗଗୁଡ଼ିକ ଲାଲ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଵାସଵଂ ବଂଧଯିତ୍ଵା ତୁ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକଂ ଜଗାମ ହ
ବୃତ୍ରାସୁର ବାସବଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ଦେଇ, ପରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ଚଲିଗଲେ।
ତତସ୍ତୁ ବଦ୍ଧେ ଦେଵେଂଦ୍ରେ ବୃହସ୍ପତିରୁଦାରଧୀଃ
ତାପରେ ଦେବେଶ୍ୱର ଇନ୍ଦ୍ର ବାନ୍ଧାଯିବା ପରେ, ବୃହସ୍ପତି ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ମନେ, ଆସିଲେ।