ଅତିଵିଷମତପୋଭିଃ ଶଂକରଂ ତୋଷଯିତ୍ଵା ସ୍ଵପିତୁରପି ଚ ଭକ୍ତ୍ଯା ହନ୍ମି ମୃତ୍ଯୋର୍ଜଯାଶାମ୍
ମୁଁ କଠିନ ତପସ୍ୟା କରି ଶଂକରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବି, ଏବଂ ପିତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୃତ୍ୟୁର ବିଜୟ ଆଶାକୁ ନଶ୍ୱତ କରିଦେବି।
ପ୍ରଯାମି ରୁଦ୍ରଂ ଶରଣଂ ମହେଶ୍ଵରଂ ଦେଵଂ ଵରଂ ଚାପ୍ଯୁମଯାଽଵିହୀନମ୍
ମୁଁ ବର ପାଇଁ ଉମାଙ୍କୁ କେବେ ଛାଡ଼ନଥିବା ମହେଶ୍ୱର ଦେବ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଉଛି।
ତପୋଭିରୁଗ୍ରୈଃ ଶିତିକଂଠପାଦୌ ପ୍ରସାଦ୍ଯ ମୃତ୍ଯୁଂ ନ ଚିରାଦ୍ଵିନେଷ୍ଯେ
ମୁଁ ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା କରି ନୀଳକଣ୍ଠଙ୍କ ଚରଣକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବି ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦୂର କରିଦେବି।
ପପ୍ରଚ୍ଛୁରେନଂ ମୁନଯଃ ଶିଶୁଂ ତଂ ଜାନାସି ରୁଦ୍ରଂ ପରମଂ କଥଂ ତ୍ଵମ୍
ମୁନିମାନେ ସେ ଶିଶୁକୁ ପଚାରିଲେ: 'ବାପା, ତୁମେ କିପରି ରୁଦ୍ର, ସର୍ବୋଚ୍ଚଙ୍କୁ ଜାଣିଲା?'
ତଥାପି ଵିଦ୍ମୋ ନ ଵଯଂ ମହେଶଂ ଜ୍ଞାତସ୍ତ୍ଵଯାସୌ କଥମର୍ଭକେଣ 5.2.34.
ତଥାପି, ଆମେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଜାଣିନାହିଁ; ଏମିତି ଛୋଟ ଶିଶୁ ହୋଇ ତୁମେ କିପରି ତାଙ୍କୁ ଜାଣିଲା?
ଜ୍ଞାତସ୍ତ୍ଵଯା କୁତ୍ର କଥଂ ମହେଶୋ ମହେଶ୍ଵରୋ ଵୈ ଭୁଵନୈକନାଥଃ
କେଉଁଠି ଏବଂ କିପରି ତୁମେ ଏହି ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ନାଥ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଜାଣିଛ?
ଇତି ତେଷାଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମୁନୀନାଂ ଭାଵିତାତ୍ମନାମ୍
ଏପରି ଭାବନାରେ ଲୀନ ମୁନିମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି,
ମମାତ୍ର କ୍ରୀଡତଃ ସିଦ୍ଧଃ ସିଦ୍ଧିଦଃ ସମୁପାଗତଃ
ମୁଁ ଏଠାରେ ଖେଳୁଥିବାବେଳେ, ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ସିଦ୍ଧିଦାତା ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଗଚ୍ଛ ପୁତ୍ର ମମାଦେଶାନ୍ମହାକାଲଵନୋତ୍ତମେ
ମୋ ଆଦେଶରେ, ପୁଅ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ମହାକାଳବନକୁ ଯାଅ।
ତମାରାଧଯ ଶୀଘ୍ରଂ ତ୍ଵଂ ଚିରଜୀଵୀ ଭଵିଷ୍ଯସି
ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ପୂଜା କର; ତୁମେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବ।
ନାନ୍ଯୋ ଦେଵୋସ୍ତି ଲୋକେଷୁ ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଂ ମୁନୀଶ୍ଵରାଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦେବତା ନାହିଁ—ଏହା ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ।
ଲିଂଗମାରାଧଯିଷ୍ଯାମି ଵିଷାଦସ୍ତ୍ଯଜ୍ଯତାମିହ
ମୁଁ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜିବି; ଏଠାରେ ତୁମ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼।
ପିତା ଚ ଵିସ୍ମିତୋ ଦେଵି ସର୍ଵ ଏଵ ସମାଗତାଃ
ହେ ଦେବୀ, ପିତା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତେ ଯେଉଁଠାରେ ଥିଲେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ।
ଲିଂଗମଧ୍ଯାତ୍ତତୋ ଵାଣୀ ନିଃସୃତା ପର୍ଵତାତ୍ମଜେ
ତାପରେ, ଲିଙ୍ଗର ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ସ୍ୱର ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା, ହେ ପାର୍ବତୀ।
ପାପକଂଥାଵିନିର୍ମୁକ୍ତାସ୍ତେ ସଂତୁ ଚିରଜୀଵିନଃ ।। 5.2.34.
ପାପର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟରେ ବଞ୍ଚନ୍ତୁ।
ବାଲସ୍ଯ ଭାଷିତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଲିଂଗେ ନୋକ୍ତଂ ଯଶସ୍ଵିନି ତେ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ସତତଂ ଜରାମରଣଵର୍ଜିତାଃ
ଓ ମହିମାମୟୀ, ଯେଉଁମାନେ ଶିଶୁର କଥା ଶୁଣି, ଲିଙ୍ଗର ସମ୍ମୁଖରେ କିଛି କହନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ସଦା ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ ରହିବେ।
ଲପ୍ସ୍ଯଂତେ ପରମାନ୍କାମାନ୍ଭଵିଷ୍ଯଂତି ଗଣୋତ୍ତମ
ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଇଚ୍ଛାଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ ଏବଂ ଗଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବେ।
ଏଵଂ ଲବ୍ଧଵରଃ କଂଥଃ ପ୍ରାଂଜଲିଃ ସମୁପସ୍ଥିତଃ
ଏଭଳି ଵର ପାଇଁ, କଂଥ ହାତ ଜୋଡି ଆଗକୁ ଆସିଲେ।
ଵରୋ ଵୈ ଦୁର୍ଲଭୋ ଲୋକେ ଦେଵଦାନଵଗୁହ୍ଯକୈଃ
ଏପରି ବର ଏହି ସଂସାରରେ ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ଯକ୍ଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ।
ବାଲେନୋକ୍ତୋ ମହାଦେଵ ଯଦି ଦେଯୋ ଵରଃ ପୁନଃ
ଶିଶୁ ମହାଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଯଦି ଆଉ ଗୋଟିଏ ବର ଦେବାକୁ ହୁଏ—'
ଏଵମସ୍ତ୍ଵିତି ଲିଂଗେନ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ତୁଷ୍ଟେନ ପାର୍ଵତି ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ଚିରାଯୁର୍ଜାଯତେ ନରଃ
ପାର୍ବତୀ ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଲିଙ୍ଗ ମାଧ୍ୟମରେ କହିଲେ, 'ଏହିପରି ହେଉ।' କେବଳ ଦର୍ଶନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ମଣିଷ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଏ।
ଯଃ ସମୀକ୍ଷତି ତଲ୍ଲିଂଗଂ କଂଥଡେଶ୍ଵରମୀଶ୍ଵରମ୍
ଯେଉଁଠାରେ କଂଥଡେଶ୍ୱର ଭଗବାନଙ୍କ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଯିଏ ଦେଖନ୍ତି,
ପାପକଂଥାଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ମୁକ୍ତିଂ ଯାସ୍ଯତି ଗୌରି ସଃ ପୁନାତି ପାତକାନ୍ସର୍ଵାନ୍ମମ ନାମାନୁକୀର୍ତନାତ୍
ଓ ଗୌରୀ, ସେ ପାପର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ମୋକ୍ଷ ପାଇବେ; ମୋର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ପବିତ୍ର ହୁଏ।
ତେଽଧନ୍ଯାଃ ପୁରୁଷା ଲୋକେ ତେଷାଂ ଜନ୍ମ ନିରର୍ଥକମ୍
ଏହି ସଂସାରରେ ସେମାନେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ବ୍ୟର୍ଥ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ 5.2.34.
ଏହିପରି ପାପ ନାଶକ ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି, ଦେବୀ।
ମହାସିଦ୍ଧିପ୍ରଦଂ ଦେଵି ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଵିନାଶନମ୍
ଏହା ମହାସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ, ଦେବୀ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପକୁ ନଶ୍ୱନ କରେ।
ଆସୀତ୍ପ୍ରଜାପତିସ୍ତ୍ଵଷ୍ଟା ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ କୁଶଧ୍ଵଜଃ
ପ୍ରଜାପତି ତ୍ୱଷ୍ଟା ଥିଲେ; ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ କୁଶଧ୍ୱଜ।
ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରଂ ହତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତ୍ଵଷ୍ଟା କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପ୍ରଜାପତିଃ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ମାରାଗଲା ବୋଲି ଶୁଣି, ପ୍ରଜାପତି ତ୍ୱଷ୍ଟା କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ଅଦ୍ଯ ପଶ୍ଯଂତୁ ମେ ଵୀର୍ଯଂ ତ୍ରଯୋ ଲୋକାଃ ସଦେଵତାଃ
'ଆଜି ସମସ୍ତ ଦେବତା ସହିତ ତିନି ଲୋକ ମୋର ଶକ୍ତି ଦେଖନ୍ତୁ!'
ସ୍ଵକର୍ମନିରତୋ ଯେନ ମତ୍ସୁତୋ ଵିନିପାତିତଃ
ଯିଏ ନିଜ କର୍ମରେ ଲିନ ଥିଲେ, ସେଇ ମୋ ପୁଅକୁ ମାରିଦେଲେ।