ସ ଚ ଲବ୍ଧଃ ପ୍ରସାଦେନ ମଦୀଯେନ ଵରାନନେ
ଏହି ପୁଅ ମୋର କୃପାରେ ମିଳିଥିଲେ, ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା ଦେବୀ ।
ଅଥ ଷଷ୍ଠେ ଗତେ ଵର୍ଷେ ମୌଂଜୀବଂଧମଚିଂତଯତ୍ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଋଷୀନ୍ସର୍ଵାନ୍ପୂଜଯାମାସ ଭକ୍ତିତଃ
ଏପରେ ଛଅ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାପରେ, ସେ ମୌଞ୍ଜୀ ବନ୍ଧନ ଭାବିଲେ; ସମସ୍ତ ଋଷିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କଲେ ।
ଫଲୈର୍ଵିତ୍ତାନୁସାରେଣ ମୌଂଜୀ ତସ୍ଯାପ୍ଯବଂଧତ
ତାଙ୍କର ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ, ଫଳ ଦେଇ ସେ ପୁଅଙ୍କର ମୌଞ୍ଜୀ ବନ୍ଧନ କଲେ ।
ଦୀଯତାମାଶିଷୋ ହ୍ଯସ୍ମୈ ପୁତ୍ରାଯ ମୁନିସତ୍ତମାଃ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଏହି ପୁଅକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ ।
ତୂଷ୍ଣୀଂଭୂଯଃ ସ୍ଥିତାଃ ସର୍ଵେ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ନୋତ୍ତରଂ ଦଦୁଃ ଧ୍ଯାନେନ ଚିଂତଯାମାସ ନୂନମଲ୍ପାଯୁଷଂ ସୁତମ୍ ।। 5.2.34.
ଏହା ଶୁଣି, ସମସ୍ତେ ଚୁପ୍ଚାପ ରହିଲେ, କିଛି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ । ଧ୍ୟାନ କରି, ସେ ଭାବିଲେ—'ନିଶ୍ଚୟ ମୋର ପୁଅର ଆୟୁ ଅତି କମ୍ ।'
ଇତି ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତୁ ସଂମୋହମଗମତ୍ସହସା ମୁନିଃ
ଏହି କଥା ଜାଣି, ସେ ମୁନି ହଠାତ୍ ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଗଲେ ।
ରୁଦ୍ରେଣ ଚ ଵରୋ ଦତ୍ତଃ ପ୍ରସନ୍ନେନ ପୁରା ମମ
ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ରୁଦ୍ର ମୋତେ ଖୁସି ହୋଇ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିଲେ।
ମତ୍ତୁଲ୍ଯଵୀର୍ଯଃ ପୁତ୍ରସ୍ତେ କଂଥାମଧ୍ଯାଦ୍ଭ ଵିଷ୍ଯତି
ତୁମର ପୁଅ, ମୋ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କଂଠାର ମଧ୍ୟଭାଗରୁ ଉଦ୍ଭବିତ ହେବ।
ପିତରଂ ଦୁଃଖିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୂଷ୍ଣୀଂଭୂତୋ ମୁନିସ୍ତଦା
ପିତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଦେଖି, ସେ ସମୟରେ ମୁନି ନିରବ ହେଇଗଲେ।
ତ୍ଯଜତ ଭଯମିଦାନୀଂ ଯନ୍ମମାର୍ଥେ ଵିଷଣ୍ଣା ଵିନିହତନିଜଯତ୍ନଂ ପ୍ରେତରାଜଂ କରୋମି
ଏବେ ତୁମେ ଭୟ ଛାଡ଼; ତୁମ ପାଇଁ, ଯଦିଓ ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ତୁମ ଚେଷ୍ଟା ବିଫଳ ହୋଇଛି, ମୁଁ ପ୍ରେତରାଜ ଯମକୁ ବଶ କରିଦେବି।
ଅତିଵିଷମତପୋଭିଃ ଶଂକରଂ ତୋଷଯିତ୍ଵା ସ୍ଵପିତୁରପି ଚ ଭକ୍ତ୍ଯା ହନ୍ମି ମୃତ୍ଯୋର୍ଜଯାଶାମ୍
ମୁଁ କଠିନ ତପସ୍ୟା କରି ଶଂକରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବି, ଏବଂ ପିତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୃତ୍ୟୁର ବିଜୟ ଆଶାକୁ ନଶ୍ୱତ କରିଦେବି।
ପ୍ରଯାମି ରୁଦ୍ରଂ ଶରଣଂ ମହେଶ୍ଵରଂ ଦେଵଂ ଵରଂ ଚାପ୍ଯୁମଯାଽଵିହୀନମ୍
ମୁଁ ବର ପାଇଁ ଉମାଙ୍କୁ କେବେ ଛାଡ଼ନଥିବା ମହେଶ୍ୱର ଦେବ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଉଛି।
ତପୋଭିରୁଗ୍ରୈଃ ଶିତିକଂଠପାଦୌ ପ୍ରସାଦ୍ଯ ମୃତ୍ଯୁଂ ନ ଚିରାଦ୍ଵିନେଷ୍ଯେ
ମୁଁ ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା କରି ନୀଳକଣ୍ଠଙ୍କ ଚରଣକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବି ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦୂର କରିଦେବି।
ପପ୍ରଚ୍ଛୁରେନଂ ମୁନଯଃ ଶିଶୁଂ ତଂ ଜାନାସି ରୁଦ୍ରଂ ପରମଂ କଥଂ ତ୍ଵମ୍
ମୁନିମାନେ ସେ ଶିଶୁକୁ ପଚାରିଲେ: 'ବାପା, ତୁମେ କିପରି ରୁଦ୍ର, ସର୍ବୋଚ୍ଚଙ୍କୁ ଜାଣିଲା?'
ତଥାପି ଵିଦ୍ମୋ ନ ଵଯଂ ମହେଶଂ ଜ୍ଞାତସ୍ତ୍ଵଯାସୌ କଥମର୍ଭକେଣ 5.2.34.
ତଥାପି, ଆମେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଜାଣିନାହିଁ; ଏମିତି ଛୋଟ ଶିଶୁ ହୋଇ ତୁମେ କିପରି ତାଙ୍କୁ ଜାଣିଲା?
ଜ୍ଞାତସ୍ତ୍ଵଯା କୁତ୍ର କଥଂ ମହେଶୋ ମହେଶ୍ଵରୋ ଵୈ ଭୁଵନୈକନାଥଃ
କେଉଁଠି ଏବଂ କିପରି ତୁମେ ଏହି ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ନାଥ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଜାଣିଛ?
ଇତି ତେଷାଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମୁନୀନାଂ ଭାଵିତାତ୍ମନାମ୍
ଏପରି ଭାବନାରେ ଲୀନ ମୁନିମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି,
ମମାତ୍ର କ୍ରୀଡତଃ ସିଦ୍ଧଃ ସିଦ୍ଧିଦଃ ସମୁପାଗତଃ
ମୁଁ ଏଠାରେ ଖେଳୁଥିବାବେଳେ, ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ସିଦ୍ଧିଦାତା ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଗଚ୍ଛ ପୁତ୍ର ମମାଦେଶାନ୍ମହାକାଲଵନୋତ୍ତମେ
ମୋ ଆଦେଶରେ, ପୁଅ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ମହାକାଳବନକୁ ଯାଅ।
ତମାରାଧଯ ଶୀଘ୍ରଂ ତ୍ଵଂ ଚିରଜୀଵୀ ଭଵିଷ୍ଯସି
ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ପୂଜା କର; ତୁମେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବ।
ନାନ୍ଯୋ ଦେଵୋସ୍ତି ଲୋକେଷୁ ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଂ ମୁନୀଶ୍ଵରାଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦେବତା ନାହିଁ—ଏହା ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ।
ଲିଂଗମାରାଧଯିଷ୍ଯାମି ଵିଷାଦସ୍ତ୍ଯଜ୍ଯତାମିହ
ମୁଁ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜିବି; ଏଠାରେ ତୁମ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼।
ପିତା ଚ ଵିସ୍ମିତୋ ଦେଵି ସର୍ଵ ଏଵ ସମାଗତାଃ
ହେ ଦେବୀ, ପିତା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତେ ଯେଉଁଠାରେ ଥିଲେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ।
ଲିଂଗମଧ୍ଯାତ୍ତତୋ ଵାଣୀ ନିଃସୃତା ପର୍ଵତାତ୍ମଜେ
ତାପରେ, ଲିଙ୍ଗର ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ସ୍ୱର ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା, ହେ ପାର୍ବତୀ।
ପାପକଂଥାଵିନିର୍ମୁକ୍ତାସ୍ତେ ସଂତୁ ଚିରଜୀଵିନଃ ।। 5.2.34.
ପାପର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟରେ ବଞ୍ଚନ୍ତୁ।
ବାଲସ୍ଯ ଭାଷିତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଲିଂଗେ ନୋକ୍ତଂ ଯଶସ୍ଵିନି ତେ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ସତତଂ ଜରାମରଣଵର୍ଜିତାଃ
ଓ ମହିମାମୟୀ, ଯେଉଁମାନେ ଶିଶୁର କଥା ଶୁଣି, ଲିଙ୍ଗର ସମ୍ମୁଖରେ କିଛି କହନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ସଦା ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ ରହିବେ।
ଲପ୍ସ୍ଯଂତେ ପରମାନ୍କାମାନ୍ଭଵିଷ୍ଯଂତି ଗଣୋତ୍ତମ
ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଇଚ୍ଛାଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ ଏବଂ ଗଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବେ।
ଏଵଂ ଲବ୍ଧଵରଃ କଂଥଃ ପ୍ରାଂଜଲିଃ ସମୁପସ୍ଥିତଃ
ଏଭଳି ଵର ପାଇଁ, କଂଥ ହାତ ଜୋଡି ଆଗକୁ ଆସିଲେ।
ଵରୋ ଵୈ ଦୁର୍ଲଭୋ ଲୋକେ ଦେଵଦାନଵଗୁହ୍ଯକୈଃ
ଏପରି ବର ଏହି ସଂସାରରେ ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ଯକ୍ଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ।
ବାଲେନୋକ୍ତୋ ମହାଦେଵ ଯଦି ଦେଯୋ ଵରଃ ପୁନଃ
ଶିଶୁ ମହାଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଯଦି ଆଉ ଗୋଟିଏ ବର ଦେବାକୁ ହୁଏ—'