ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଧନ୍ଯୋଽସ୍ମ୍ଯନୁଗୃହୀତୋଽସ୍ମି କୃତକୃତ୍ଯୋଽସ୍ମ୍ଯହଂ ମୁନେ ସର୍ଵଂ ଚ ନିଷ୍ଫଲଂ ତସ୍ଯ ଅଯୋଧ୍ଯାଂ ନାଗତୋ ଯଦି
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୋତେ କୃପା ମିଳିଛି, ମୋ କାମ ସଫଳ। ଯେଉଁଠାରେ ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଯାଇନାହାନ୍ତି, ସେଠି ସବୁ କାମ ନିଷ୍ଫଳ।
ଯସ୍ମିନ୍ମଯି ପ୍ରସନ୍ନେନ ତ୍ଵଯୋକ୍ତୋ ଧର୍ମନିର୍ଣଯଃ ତ୍ଵମପି ଵ୍ରଜ ଵିପ୍ରେଂଦ୍ର ସ୍ଵମାଶ୍ରମପଦଂ ନିଜମ୍
ମୋ ପ୍ରତି ତୁମେ ଦୟାକରି ଧର୍ମ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କହିଦେଲ। ଏବେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଅ।
ଜଗାମ ତପସାଂ ରାଶିରଗସ୍ତ୍ଯଃ କୁଂଭସଂଭଵଃ
ତପସ୍ୟାର ଭଣ୍ଡାର ଅଗସ୍ତ୍ୟ, କୁମ୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଚାଲିଗଲେ।
ସ୍ଵମାଶ୍ରମପଦଂ ଧୀରୋ ଵିସ୍ମଯୋତ୍ଫୁଲ୍ଲଲୋଚନଃ
ଅତି ଧୈର୍ୟଶୀଳ ମୁନି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚକିତ ଦୃଷ୍ଟି ସହ, ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଲେ।
ଅଯୋଧ୍ଯାମାଗତୋ ଵିପ୍ରଃ ସର୍ଵକାମାର୍ଥସିଦ୍ଧଯେ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ଅୟୋଧ୍ୟାକୁ ଆସିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାଶ୍ଚର୍ଯକରଂ କାରଣଂ ତୀର୍ଥମୁତ୍ତମମ୍ 2.8.10.
ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଇଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥକୁ ଦେଖି,
ତତୋ ଜଗାମ ଵିପ୍ରେଂଦ୍ରଃ ସ୍ଵମାଶ୍ରମପଦଂ ମୁନିଃ
ତାପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନି ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ମଯା ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଯାତ୍ରାଂ କୃତ୍ଵା ଵିଧାନତଃ
ମୋ ପାଖରୁ ଏହାର ମହିମା ଶୁଣି ଏବଂ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଯାତ୍ରା କରି,
ଇଦଂ ମାହାତ୍ମ୍ଯମତୁଲଂ ଯଃ ପଠେତ୍ପ୍ରଯତୋ ନରଃ
ଯେ କେହି ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ଅପୂର୍ବ ମହିମା ପଢ଼େ,
ତସ୍ମାଦେତତ୍ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଶ୍ରୋତଵ୍ଯଂ ଚ ଜନୈଃ ସଦା
ସେଥିପାଇଁ, ଏହି କଥାକୁ ଲୋକେ ସଦା ଉତ୍ସାହ ସହିତ ଶୁଣିବା ଉଚିତ।
ଦାତଵ୍ଯଂ ଚ ସୁଵର୍ଣାଦି ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା ଦ୍ଵିଜନ୍ମନେ
ଏବଂ ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁଯାୟୀ ସୁନା ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ଅତିଵିପୁଲଵିଧାନୈର୍ଵର୍ଣିତଂ ଧର୍ମ୍ଯମାଦ୍ଯଂ କଲଯତି ପରଭକ୍ତ୍ଯା କ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯମେତତ୍
ଅତି ବିସ୍ତୃତ ନିୟମରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ, ଏହି ପ୍ରାଚୀନ ଓ ଧର୍ମମୟ କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା, ପରମ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରାଯାଏ।
ଯଃ ପାଠକସ୍ଯାପି କଦାଚିଦେଵ ଦଦାତି ଵିତ୍ତଂ ଚ ଯଥାତ୍ମଶକ୍ତ୍ଯା
ଯେ କେହି କେବେ ବି ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁଯାୟୀ ପାଠକଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇଥାଏ,
ଦଧାନୋ ଦୁସ୍ତାରଂ ଶିରସି ଫଣିରାଜଂ ଶଶିକଲାଂ ପ୍ରଦୀପଃ ସର୍ଵେଷାମରୁଣଗିରିଯୋଗୀଵିଜଯତେ
ଅରୁଣଗିରିର ଯୋଗୀ, ମୁଣ୍ଡରେ ଦୁର୍ଲଭ ନଗରାଜ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଚନ୍ଦ୍ରକଳାକୁ ପ୍ରଦୀପ ଭାବେ ରଖିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ବିଜୟ ହେଉ।
ଅରୁଣାଚଲମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ତ୍ଵତ୍ତଃ ଶୁଶ୍ରୂଷଵୋ ଵଯମ୍
ଆମେ ତୁମ ପାଖରୁ ଅରୁଣାଚଳର ମହିମା ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁଛୁ।
ତନ୍ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଵଦେତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସୂତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ତାନ୍ମୁନୀନ୍ ଶ୍ରୀସୂତ ଉଵାଚ ଏତଦର୍ଥଂ ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରଂ ପପ୍ରଚ୍ଛ ସନକଃ ପୁରା
ଏହି ମହିମା କୁହିବାକୁ ଅନୁରୋଧ ହେଲାପରେ, ସୂତ ମୁନିମାନେଂକୁ କହିଲେ: 'ପୁରୁଣା ଦିନରେ, ସନକ ଚାରିମୁହଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଏହି କଥା ପଚାରିଥିଲେ।'
ଶୃଣୁତାଵହିତା ଯୂଯଂ ତଦ୍ଵୋ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ସାଂପ୍ରତମ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତେ ମନ ଲଗାଇ ଶୁଣ, ଏବେ ମୁଁ କହିବି।
ସତ୍ଯଲୋକେ ସ୍ଥିତଂ ପୂର୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ କମଲାସନମ୍
ପୁର୍ବକାଳରେ, ପଦ୍ମାସନ ବ୍ରହ୍ମା ସତ୍ୟଲୋକରେ ବସିଥିଲେ।
ଆସୀଦଶେଷଵିଜ୍ଞାନଂ ପ୍ରସାଦାଦ୍ଭଵତୋ ମମ
ତୁମ ଦୟାରେ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ମୋରେ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିଲା।
ଭଵଦ୍ଭକ୍ତିଵିଭୂତ୍ଯା ମେ ଶୋଧିତେ ଚିତ୍ତଦର୍ପଣେ
ତୁମ ଭକ୍ତିର ମହିମାରେ, ମୋର ଚିତ୍ତର ଆଇନା ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ସାରାର୍ଥଂ ଵେଦଵେଦାନାଂ ଶିଵଜ୍ଞାନମନାକୁଲମ୍
ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ସାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଶିବଙ୍କ ନିର୍ମଳ ଜ୍ଞାନ।
ଲିଂଗାନି ଭୁଵି ଶୈଵାନି ଦିଵ୍ଯାନି ଚ କୃପାନିଧେ
ହେ କୃପାସାଗର, ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ଶୈବ ଲିଙ୍ଗ ଓ ଦିବ୍ୟ ଲିଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ,
ଯାଲ୍ଲିଙ୍ମମମଲଂ ଦିଵ୍ଯମରିଚ୍ଛେଦନଵୈଭଵମ୍
ମୋର ସେ ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଲିଙ୍ଗ, ଯାହା ଅଟୁଟ ଆଲୋକର ମହିମାରେ ଭରିଆ,
ନାମସ୍ମରଣମାତ୍ରେଣ ଯତ୍ପାତକଵିନାଶନମ୍
ତାହାର ନାମ କେବଳ ସ୍ମରଣ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହୁଏ।
ଅନାଦିଜଗଦାଧାରଂ ଯତ୍ତେଜଃ ଶୈଵମଵ୍ଯଯମ୍
ତୁମର ଶୈବ ତେଜ, ଯାହା ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଆଦି ଆଧାର ଏବଂ ଅବିନାଶୀ।
ଇତି ଭକ୍ତିମତସ୍ତସ୍ଯ କୌତୂହଲସମନ୍ଵିତମ୍
ଏପରି ଭାବେ, ଭକ୍ତି ଓ କୌତୁହଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ,
ଦଧ୍ଯୌ ଚ ସୁଚିରଂ ଶଂଭୁଂ ପଂକଜାସନସଂସ୍ଥିତଃ
ପଦ୍ମାସନରେ ବସିଥିବା ଶଂଭୁଙ୍କୁ ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯଦା ପୁରା ଦୃଷ୍ଟଂ ତେଜଃସ୍ତଂଭମଯଂ ଶିଵମ୍
ଯେତେବେଳେ ସେ ପୂର୍ବରୁ ଦେଖିଥିବା ଶିବଙ୍କ ତେଜର ଦୀପ୍ତିମୟ ଦଣ୍ଡକୁ ପୁନି ଦେଖିଲେ,
ପୁନରାଜ୍ଞାଂ ଶିଵାଲ୍ଲବ୍ଧାମନୁପାଲଯିତୁଂ ପ୍ରଭୁଃ
ପୁନି ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଇ ସେ ପ୍ରଭୁ ତାହାକୁ ପାଳନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଶିଵଦର୍ଶନସଂଜାତପୁଲକାଂକିତଵିଗ୍ରହଃ
ଶିବଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ତାଙ୍କ ଦେହ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା।