ଵଜ୍ରେଂଦ୍ରନୀଲଵୈଡୂର୍ଯଚନ୍ଦ୍ରକାଂତାଦିଦୀ ପିତଃ 5.2.32.
ହୀରା, ନୀଳମଣି, ବୈଡୂର୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରକାଁତ ମଣିର ଚମକରେ ଏହା ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇଥିଲା,
ଶକ୍ରାଗ୍ନିଯମରକ୍ଷୋବ୍ଧିଵାଯୁସୋମେଶସେଵିତଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ଯମ, ବରୁଣ, ବାୟୁ, ସୋମ ଓ ଈଶାନ ଏଠାରେ ସେବା କରୁଥିଲେ,
ସଦା ପ୍ରମୁଦିତା ଦେଵାସ୍ତେଽପି କାଂକ୍ଷଂତି ପତ୍ତନନ୍ନ୍
ସେଠାରେ ସବୁବେଳେ ଆନନ୍ଦିତ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହି ସହରକୁ ଆଶା କରନ୍ତି।
ଵିଦ୍ଯୋତିତଦିଶୋ ଦାଂତାଃ ସୂର୍ଯ ଵୈଶ୍ଵାନରପ୍ରଭାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଦମିତ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଯାଏ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିର ପ୍ରଭା ପରି।
ଵିପ୍ରା ମାହେଶ୍ଵରାଃ ପୁଣ୍ଯାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯା ହରତତ୍ପରାଃ
ପବିତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ହରିଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠାରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି,
ସ ଶୁଭ୍ରରୂପଃ ସ ଚ ଲୋହିତାକୃତିଃ ସ ଚାପି ପୀତଃ ସସିତେତରଃ କ୍ଵଚିତ୍
ସେ କେବେ ଧଳା ରୂପରେ, କେବେ ଲାଲ ଆକୃତିରେ, ଆଉ କେବେ କେବେ ହଳଦିଆ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ରଙ୍ଗରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି।
କ୍ଵଚିଦ୍ରଵିସହସ୍ରାକ୍ଷଃ କ୍ଵଚିଦେକରଵିପ୍ରଭଃ
କେବେ ସେ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ, କେବେ ମାତ୍ର ଗୋଟିଏ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ପରି।
ଜନ୍ମ ମୃତ୍ଯୁଜରାରୋଗୈର୍ଦୁଃଖାନି ଵିଵିଧାନି ଚ
ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ରୋଗ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ଏଠାରେ ଅଛି।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ଏହି ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, ଯାହା ପାପକୁ ନଶ୍ୱ କରେ, ତୁମକୁ କୁହିଦେଲି।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଂଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଂଡେ ଚତୁରଶୀତିଲିଂଗମାହାତ୍ମ୍ଯେ ପତ୍ତନେଶ୍ଵର ମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ଦ୍ଵାତ୍ରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଅଠାଉଁତି ଲିଙ୍ଗର ମହିମା ବିବର୍ଣ୍ଣନ ସହିତ, ଅବନ୍ତୀ ଖଣ୍ଡରେ, ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ଅଂଶରେ 'ପଟ୍ଟନେଶ୍ୱର ମହିମା' ନାମକ ବତିସ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଵିଦ୍ଧି ପାପହରଂ ପୁଣ୍ଯଂ ସର୍ଵସଂପତ୍କରଂ ସଦା
ଏହାକୁ ସବୁ ପାପ ନଶ୍ୱ କରୁଥିବା, ପୁଣ୍ୟ ଦେଉଥିବା ଓ ସଦା ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ବୋଲି ଜାଣ।
ପୁରା ରାଥଂତରେ କଲ୍ପେ ବଭୂଵ ପୃଥିଵୀପତିଃ
ପୁରୁଣା କଥା, ରାଥନ୍ତର କଳ୍ପରେ ଏକ ଭୂମିପତି ଥିଲେ।
ଧର୍ମାତ୍ମା ମହାତ୍ମା ଚ ପରାକ୍ରମଧନୋ ନୃପଃ
ସେ ରାଜା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ମହାନ୍ ହୃଦୟ ଓ ବିରତାରେ ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ।
ସମଃ ଶତ୍ରୌ ଚ ପୁତ୍ରେ ଚ ମିତ୍ରେ ଚ ପରଧର୍ମ୍ମଵିତ୍
ସେ ଶତ୍ରୁ, ପୁଅ ଓ ବନ୍ଧୁ ସମ୍ପର୍କରେ ସମଦୃଷ୍ଟି ରଖୁଥିଲେ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବୁଝିପାରୁଥିଲେ।
ଅତୀଵ ଵଲ୍ଲଭା ସା ଚ ପ୍ରାଣେଭ୍ଯୋଽପି ଗରୀଯସୀ
ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ, ଜୀବନଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ ଥିଲେ।
ଜାତମାତ୍ରୋ ନିଜୋତ୍ସଂଗେ ସ୍ଥିରମୁଲ୍ଲାପ୍ଯ ଵୈ ପୁନଃ
ପିଲା ଜନ୍ମ ହେବା ସହିତ, ସେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଗୋଦରେ ଦୃଢ଼ଭାବେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ସ ଜାତିସ୍ମରଣୋ ଜାତୋ ମାତୁରୁତ୍ସଂଗମାସ୍ଥିତଃ
ସେ ପୁଅ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମୃତି ସହିତ ଜନ୍ମ ନେଲେ ଏବଂ ମାଆଙ୍କ ଗୋଦରେ ରହିଲେ।
ଭୀତାସ୍ମି କିମିଦଂ ଵତ୍ସ ହାସୋ ଯଦ୍ଵଦନେ ତଵ
ମୁଁ ଭୟଭିତ—ଏହି କଣ, ମୋ ପୁଅ, ତୋ ମୁହଁରେ ଏହି ହସ କାହିଁକି?
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ମାତରଂ ପ୍ରାହ ସର୍ଵୋଽପି ସ୍ଵାର୍ଥମୀହତେ ଅଂତର୍ଧାନଗତା ଚେଯଂ ଦ୍ଵିତୀଯା ଜାତହାରିଣୀ
ଏପରି କହିଲେ, ସେ ମାଆଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ଲାଭ ଚାହାଁନ୍ତି; ଏହିଜଣୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଥର ପୁଅ ଚୋରି କଲେ।'
ପୁତ୍ରପ୍ରୀତ୍ଯା ଚ ମାତସ୍ତ୍ଵମତଃ ସ୍ଵାର୍ଥଂ ସମୀହସେ 5.2.33.
ପୁଅ ପ୍ରେମରେ, ମାଆ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏବେ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ଚାହୁଁଛ।
ଉଦ୍ଭୂତେ ବାଲକେ ସ୍ନେହାତ୍ସଂଭ୍ରମାତ୍ସ୍ତ୍ରୀଜନୋଽପ୍ଯଯମ୍
ପିଲା ଜନ୍ମ ହେଲେ, ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ନେହ ଓ ଅସ୍ତିରତାରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାନ୍ତି।
ସ୍ଵାର୍ଥେ ପ୍ରସକ୍ତା ମାର୍ଜାରୀ ଲୋଲୁପା ମାମଵେକ୍ଷତେ
ଲୋଭୀ ବିଲେଇ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥରେ ଲାଗି ମୋତେ ଚଉଁଛି।
ତ୍ଵଂ ତୁ କ୍ରମେଣୋପଭୋଗ୍ଯଂ ମତ୍ତଃ ଫଲମଭୀପ୍ସସି
କିନ୍ତୁ ତୁମେ, ସମୟ ଆସିଲେ, ମୋ ଠାରୁ ମିଳୁଥିବା ଫଳ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ।
ସଂଗତିର୍ନାତି ବାଲାନାଂ ପଂଚସପ୍ତଦିନାତ୍ମକମ୍
ପିଲାମାନଙ୍କ ସହିତ ଏହି ସମ୍ପର୍କ ପାଞ୍ଚ କିମ୍ବା ସାତ ଦିନ ଅଧିକ ରହେ ନାହିଁ।
ତତେତି ଵତ୍ସ ଭୋ ଭଦ୍ର ଇତ୍ଯଲୀକଂ ବ୍ରଵୀଷି ମାମ୍
‘ଏଭଳି, ମୋ ପ୍ରିୟ ପୁଅ, ତୁମେ ମୋତେ କହୁଛ, କିନ୍ତୁ ଏହି କଥା ଠିକ୍ ନୁହେଁ।’
ନାହଂ ତ୍ଵାମୁପକାରାର୍ଥଂ ଵତ୍ସ ପ୍ରୀତ୍ଯା ପରିଷ୍ଵଜେ
ମୁଁ ତୁମକୁ କୌଣସି ଉପକାର ପାଇଁ ନୁହେଁ, ପ୍ରେମରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଛି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସା ତମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ନିଷ୍କ୍ରାଂତା ସୂତିକାଗୃହାତ୍
ଏପରି କହି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଜନ୍ମଗୃହରୁ ବାହାରିଗଲେ।
ସା ହୃତ୍ଵା ତଂ ତଦା ବାଲଂ ପୂର୍ଵଜାତିସ୍ମରଂ ପ୍ରିଯେ
ତାପରେ, ସେ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମୃତି ସହିତ ଥିବା ସେଇ ପିଲାକୁ ନେଇଗଲେ, ପ୍ରିୟ।
ମତ୍ଵା ସ୍ଵକୀଯଂ ପୁତ୍ରଂ ତୁ ଵିକ୍ରାଂତେନ ମହୀଭୃତା
ସେ ନିଜ ପୁଅ ବୋଲି ଭାବି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ।
ଵିକ୍ରାଂତସ୍ଯ ସୁତୋ ନୀତୋ ବୋଧସ୍ଯ ଚ ଦ୍ଵିଜନ୍ମନଃ 5.2.33.
ବିକ୍ରାନ୍ତଙ୍କ ପୁଅକୁ ନେଇଯିବାଗଲା, ଏବଂ ଦ୍ୱିଜ ବୋଧଙ୍କ ପୁଅକୁ ମଧ୍ୟ।