ପୁଷ୍ପୈର୍ଵିଚିତ୍ରୈର୍ଯେ ଦେଵଂ ଯଜଂତେ ଚ୍ଯଵନେଶ୍ଵରମ୍
ଯେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ସୁନ୍ଦର ଫୁଲରେ ଚ୍ୟବନେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି—
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ତାଙ୍କର ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ପାପକୁ ନଶ୍ୱନ କରେ, ସେହି କଥା ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ସଂପୂର୍ଣଂ ଜାଯତେ ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶାଦ୍ଦାନଵ୍ରତାଦିକମ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଦାନ, ବ୍ରତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କୃତ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଏ।
ଆସୀତ୍ତ୍ରେତାଯୁଗେ ଦେଵି ଭଦ୍ରାଶ୍ଵୋନାମ ପାର୍ଥିଵଃ
ତ୍ରେତାଯୁଗରେ, ହେ ଦେବୀ, ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ତସ୍ଯାଗସ୍ତ୍ଯଃ କଦାଚିତ୍ତୁ ଗୃହମାଗମ୍ଯ ସତ୍ତମଃ
କେତେବେଳେ ଏକଥର ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମହାପୁରୁଷ ତାଙ୍କର ଘରକୁ ଆସିଲେ।
ତଂ ରାଜା ଶିରସା ନତ୍ଵା ସ୍ଵାସ୍ଯତାମିତ୍ଯଭାଷତ
ରାଜା ତାଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ନମସ୍କାର କରି, 'ଦୟାକରି ବସନ୍ତୁ' ବୋଲି କହିଲେ।
ତସ୍ଯାସ୍ତେଜଃ ସମଭଵଦ୍ଦ୍ଵାଦଶାଦିତ୍ଯସଂନିଭମ୍
ତାଙ୍କର ତେଜ ଦ୍ୱାଦଶ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଉପମା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତା ଦାସ୍ଯ ଇଵ କର୍ମାଣି କୁର୍ଵଂତ୍ଯହରହଃ ସଦା
ସେମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ସେଠାରେ ଦାସମାନେ ପରି କାମ କରୁଥିଲେ।
ତାମଗସ୍ତ୍ଯସ୍ତଥା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତନ୍ମୁଖାସକ୍ତଲୋଚନାମ୍ ସାଧୁସାଧୁ ଜଗନ୍ନାଥେତ୍ଯଗସ୍ତ୍ଯଃ ପ୍ରାହ ହର୍ଷିତଃ
ଯେଉଁଠି ସେ ତାଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖି ଚକିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରହିଥିଲେ, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ, 'ବହୁତ ଭଲ, ବହୁତ ଭଲ, ହେ ଜଗନ୍ନାଥ!'
ଦ୍ଵିତୀଯେ ଦିଵସେପ୍ଯେଵଂ ରାଜ୍ଞୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାପ୍ରଭାମ୍
ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନରେ ମଧ୍ୟ, ରାଜପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଅତି ତେଜସ୍ୱିନୀ ଦେଖି—
ଇତ୍ଯଗସ୍ତ୍ଯୋ ଦ୍ଵିତୀଯେଽହ୍ନି ରାଜ୍ଞୀଂ ଦୃଷ୍ଟେତ୍ଯୁଵାଚ ହ
ଏଭଳି ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ରାଜପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ।
ଅହୋ ମୂଢା ନ ଜାନଂତି ଲିଂଗମାହାତ୍ମ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍ 5.2.31.
ହାୟ, ମୂଢ଼ମାନେ ଶିବଲିଙ୍ଗର ସର୍ବୋତ୍ତମ ମହିମାକୁ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ।
ଖଂଡଵ୍ରତାନି ଜାଯଂତେ ପୂର୍ଣାନି ଦର୍ଶନାଦ୍ଯଦଃ
ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରତମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଦେଖିଲେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଏ।
ସାଧୁସାଧୁ ଜଗନ୍ନାଥ ସାଧୁ ଭଦ୍ରାଶ୍ଵ ସୁଵ୍ରତ
ବହୁତ ଭଲ, ବହୁତ ଭଲ, ହେ ଜଗନ୍ନାଥ! ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ, ତୁମେ ଦୃଢ଼ ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ରହିଛ।
ନୃତ୍ଯଂତଂ ସପ୍ତମେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦିନେ ପତ୍ନ୍ଯା ସମନ୍ଵିତଃ କିଂ ହର୍ଷକାରଣଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଯେନ ନୃତ୍ଯସମନ୍ଵିତଃ
ସପ୍ତମ ଦିନରେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ସହିତ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ଦେଖି—ଏହି ବ୍ରହ୍ମଭକ୍ତଙ୍କର ଏତେ ଆନନ୍ଦର କାରଣ କଣ?
ଅହୋ ପୁରୋହିତୋ ମୁଗ୍ଧୋ ଯେ ନ ଜାନଂତି ମେ ମତମ୍
ହାୟ, ପୁରୋହିତ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଛନ୍ତି—ମୋ ମତ ଯେଉଁମାନେ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ।
ଈଦୃଶା ଅପି ଜାଯଂତେ ରାଜାନୋ ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନାତ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଏମିତି ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।
ନ ଜାନୀମୋ ଵଯଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନଭିପ୍ରାଯଂ ତଵାଧୁନା
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏବେ ତୁମର ଇଚ୍ଛା କଣ ଆମେ ଜାଣିପାରୁନାହିଁ।
ନଗରେ ହରିଦତ୍ତସ୍ଯ ତ୍ଵମସ୍ଯାଃ ପତିରେଵ ଚ
ହରିଦତ୍ତଙ୍କର ସହରରେ, ତୁମେ ଏହି ଜଣେ ଜଣାର ସ୍ୱାମୀ ଅଟୁଟ ଭାବରେ ଥିଲେ।
ସ ଚ ଵୈଶ୍ଯୋ ମହାକାଲେ ଗତ୍ଵା ଦେଵଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ସେ ବଣିକ୍ ମହାକାଳକୁ ଯାଇ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ତୁ ଗୃହଂ ଯାଵଦ୍ଭଵଂତୌ ରକ୍ଷପାଲକୌ
ପୂଜା କରି ସେ ଯେତେବେଳେ ଘରେ ଥିଲେ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ରକ୍ଷାକାରୀ ଭାବରେ ରହିଲେ।
ତେନ ପୁଣ୍ଯେନ ତେ ଜନ୍ମ ପ୍ରିଯଵ୍ରତଗୃହେଽଭଵତ୍ 5.2.31.
ସେହି ପୁଣ୍ୟରେ, ତୁମର ଜନ୍ମ ପ୍ରିୟବ୍ରତଙ୍କ ଘରେ ହେଲା।
ପରକୀଯପ୍ରସଂଗେନ ସଂଜାତା ଭୂଭିରୁତ୍ତମା
ଅନ୍ୟ ସହ ମିଶିବା ଦ୍ୱାରା, ଉତ୍ତମ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯାଦ୍ଯଜଂତଂ ଵିଵିଧୈର୍ମଖୈଃ
ସେ ଦେବଙ୍କର ମହିମାରେ, ସେମାନେ ଅଜନ୍ମାଙ୍କ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ କଲେ।
ଅତଃ ସାଧୁପୁରା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ମଯା ତଵ ମହୀପତେ
ଏହିପରି, ରାଜା, ପୁରୁଣା କଥାଟିକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି।
ଇତି ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କୁଂଭଯୋନେର୍ମହାତ୍ମନଃ ତତଃ ସାଂତଃପୁରଃ ପ୍ରାଯାତ୍ତେନ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ମହର୍ଷିଣା
କୁମ୍ଭଯୋନିଙ୍କ ମହାତ୍ମାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ମହାର୍ଷି ଓ ସାଥିମାନେ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯକଥିତଂ ଲିଂଗଂ ଦଦର୍ଶ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ପୁନଃ
ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ କହିଥିବା ଲିଙ୍ଗକୁ ସେ ପୁଣିଥରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଦେଖିଲେ।
ତତସ୍ତୁଷ୍ଟସ୍ତଦା ଦେଵୋ ନୃପଂ ପ୍ରାହାମିତଦ୍ଯୁତିଃ
ତାପରେ ଦେବତା ଖୁସି ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
କୁଲଂ ପ୍ରଭାଵଂ ସୌଭାଗ୍ଯଂ ଦୀର୍ଘମାଯୁରରୋଗିତାମ୍
ବଂଶ, ପ୍ରଭାବ, ସୌଭାଗ୍ୟ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଓ ରୋଗମୁକ୍ତି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଦେଵଦେଵେନ୍ ଗତୋଽସୌ ଵିଷଯଂ ସ୍ଵକମ୍
ଦେବତାଙ୍କ ଉପଦେଶ ପାଇ, ସେ ନିଜ ଦେଶକୁ ଚାଲିଗଲେ।