କ୍ରିଯେତାଂ ସୋମପାଵେତାଵଶ୍ଵିନୌ ବଲସୂଦନ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ତତଃ ଶକ୍ରଃ ପ୍ରଣାମାନତକଂଧରଃ
ଏହି ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନକୁ ସୋମପାନ କରାଯାଉ, ହେ ବଳସୂଦନ। ତାପରେ ଶକ୍ର ଶିର ନମାଇ ସମ୍ମାନରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ସୋମପାଵଶ୍ଵିନାଵେତାଵଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ଭାର୍ଗଵ
ଏଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଅଶ୍ୱିନ ଦୁଇଜଣ ସୋମପାନ କରିବେ, ହେ ଭାର୍ଗବ।
ମା ତେଽତିଥ୍ଯାଭିସଂରଂଭୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ତପୋଧନ ।। । ଲିଂଗସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵୋଽଯଂ ଯଦହଂ ନିଷ୍ପ୍ରଭୀକୃତଃ
ତୁମେ ତାଙ୍କର ଅତିଥିସେବା ବିଷୟରେ କୌଣସି କ୍ରୋଧ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ହେ ତପସ୍ୱୀ। ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଅଧୀନ ହୋଇଛି।
ତତସ୍ତ୍ଵନ୍ନାମଧେଯେନ ପ୍ରସିଦ୍ଧିର୍ଭୁଵି ଯାସ୍ଯତି 5.2.30.
ଏହିପରି, ତୁମର ନାମ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ।
ଚ୍ଯଵନେଶ୍ଵରମେତଦ୍ଵୈ ଖ୍ଯାତଂ ତ୍ରିଭୁଵନେଽଭଵତ୍ ଆଜନ୍ମପ୍ରଭଵଂ ପାପଂ ତେଷାଂ ନଶ୍ଯତି ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ଏହା ତିନି ଭୁବନରେ 'ଚ୍ୟବନେଶ୍ୱର' ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ତାଙ୍କର ଜନ୍ମରୁ ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତ ପାପ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ଯଃ ପଶ୍ଯତି ନରୋ ନିତ୍ଯଂ ଚ୍ଯଵନେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞକମ୍
ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ନିତ୍ୟ ଚ୍ୟବନେଶ୍ୱର ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖେ,
ଯଂଯଂ କାମମଭିଧ୍ଯାଯେନ୍ମନସାଭିମତଂ ନରଃ
ଯେ ମଣିଷ ମନରେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କରେ,
ନିଯମେନ ପ୍ରପଶ୍ଯଂତି ଯେ ଦେଵଂ ଚ୍ଯଵନେଶ୍ଵରମ୍
ଯେମାନେ ନିୟମରେ ଚ୍ୟବନେଶ୍ୱର ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି,
ଯଃ ଶୃଣୋତି କଥାଂ ପୁଣ୍ଯାଂ ସର୍ଵପାପହରାଂ ଶୁଭାମ୍
ଯେ କୌଣସି ଜଣେ ଏହି ପୁଣ୍ୟମୟ ଓ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରୁଥିବା ଶୁଭ କଥା ଶୁଣନ୍ତି,
ଭକ୍ତିହୀନଃ କ୍ରିଯାହୀନୋ ଯଃ ପଶ୍ଯତି ପ୍ରସଂଗତଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଭକ୍ତି ନାହିଁ, କୌଣସି କ୍ରିୟା ନାହିଁ, ଯଦି ସେଉଁଠି ଅଚାନକ ଦେଖିଥାଏ,
ପୁଷ୍ପୈର୍ଵିଚିତ୍ରୈର୍ଯେ ଦେଵଂ ଯଜଂତେ ଚ୍ଯଵନେଶ୍ଵରମ୍
ଯେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ସୁନ୍ଦର ଫୁଲରେ ଚ୍ୟବନେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି—
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ତାଙ୍କର ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ପାପକୁ ନଶ୍ୱନ କରେ, ସେହି କଥା ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ସଂପୂର୍ଣଂ ଜାଯତେ ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶାଦ୍ଦାନଵ୍ରତାଦିକମ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଦାନ, ବ୍ରତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କୃତ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଏ।
ଆସୀତ୍ତ୍ରେତାଯୁଗେ ଦେଵି ଭଦ୍ରାଶ୍ଵୋନାମ ପାର୍ଥିଵଃ
ତ୍ରେତାଯୁଗରେ, ହେ ଦେବୀ, ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ତସ୍ଯାଗସ୍ତ୍ଯଃ କଦାଚିତ୍ତୁ ଗୃହମାଗମ୍ଯ ସତ୍ତମଃ
କେତେବେଳେ ଏକଥର ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମହାପୁରୁଷ ତାଙ୍କର ଘରକୁ ଆସିଲେ।
ତଂ ରାଜା ଶିରସା ନତ୍ଵା ସ୍ଵାସ୍ଯତାମିତ୍ଯଭାଷତ
ରାଜା ତାଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ନମସ୍କାର କରି, 'ଦୟାକରି ବସନ୍ତୁ' ବୋଲି କହିଲେ।
ତସ୍ଯାସ୍ତେଜଃ ସମଭଵଦ୍ଦ୍ଵାଦଶାଦିତ୍ଯସଂନିଭମ୍
ତାଙ୍କର ତେଜ ଦ୍ୱାଦଶ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଉପମା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତା ଦାସ୍ଯ ଇଵ କର୍ମାଣି କୁର୍ଵଂତ୍ଯହରହଃ ସଦା
ସେମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ସେଠାରେ ଦାସମାନେ ପରି କାମ କରୁଥିଲେ।
ତାମଗସ୍ତ୍ଯସ୍ତଥା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତନ୍ମୁଖାସକ୍ତଲୋଚନାମ୍ ସାଧୁସାଧୁ ଜଗନ୍ନାଥେତ୍ଯଗସ୍ତ୍ଯଃ ପ୍ରାହ ହର୍ଷିତଃ
ଯେଉଁଠି ସେ ତାଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖି ଚକିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରହିଥିଲେ, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ, 'ବହୁତ ଭଲ, ବହୁତ ଭଲ, ହେ ଜଗନ୍ନାଥ!'
ଦ୍ଵିତୀଯେ ଦିଵସେପ୍ଯେଵଂ ରାଜ୍ଞୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାପ୍ରଭାମ୍
ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନରେ ମଧ୍ୟ, ରାଜପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଅତି ତେଜସ୍ୱିନୀ ଦେଖି—
ଇତ୍ଯଗସ୍ତ୍ଯୋ ଦ୍ଵିତୀଯେଽହ୍ନି ରାଜ୍ଞୀଂ ଦୃଷ୍ଟେତ୍ଯୁଵାଚ ହ
ଏଭଳି ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ରାଜପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ।
ଅହୋ ମୂଢା ନ ଜାନଂତି ଲିଂଗମାହାତ୍ମ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍ 5.2.31.
ହାୟ, ମୂଢ଼ମାନେ ଶିବଲିଙ୍ଗର ସର୍ବୋତ୍ତମ ମହିମାକୁ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ।
ଖଂଡଵ୍ରତାନି ଜାଯଂତେ ପୂର୍ଣାନି ଦର୍ଶନାଦ୍ଯଦଃ
ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରତମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଦେଖିଲେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଏ।
ସାଧୁସାଧୁ ଜଗନ୍ନାଥ ସାଧୁ ଭଦ୍ରାଶ୍ଵ ସୁଵ୍ରତ
ବହୁତ ଭଲ, ବହୁତ ଭଲ, ହେ ଜଗନ୍ନାଥ! ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ, ତୁମେ ଦୃଢ଼ ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ରହିଛ।
ନୃତ୍ଯଂତଂ ସପ୍ତମେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦିନେ ପତ୍ନ୍ଯା ସମନ୍ଵିତଃ କିଂ ହର୍ଷକାରଣଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଯେନ ନୃତ୍ଯସମନ୍ଵିତଃ
ସପ୍ତମ ଦିନରେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ସହିତ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ଦେଖି—ଏହି ବ୍ରହ୍ମଭକ୍ତଙ୍କର ଏତେ ଆନନ୍ଦର କାରଣ କଣ?
ଅହୋ ପୁରୋହିତୋ ମୁଗ୍ଧୋ ଯେ ନ ଜାନଂତି ମେ ମତମ୍
ହାୟ, ପୁରୋହିତ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଛନ୍ତି—ମୋ ମତ ଯେଉଁମାନେ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ।
ଈଦୃଶା ଅପି ଜାଯଂତେ ରାଜାନୋ ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନାତ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଏମିତି ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।
ନ ଜାନୀମୋ ଵଯଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନଭିପ୍ରାଯଂ ତଵାଧୁନା
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏବେ ତୁମର ଇଚ୍ଛା କଣ ଆମେ ଜାଣିପାରୁନାହିଁ।
ନଗରେ ହରିଦତ୍ତସ୍ଯ ତ୍ଵମସ୍ଯାଃ ପତିରେଵ ଚ
ହରିଦତ୍ତଙ୍କର ସହରରେ, ତୁମେ ଏହି ଜଣେ ଜଣାର ସ୍ୱାମୀ ଅଟୁଟ ଭାବରେ ଥିଲେ।
ସ ଚ ଵୈଶ୍ଯୋ ମହାକାଲେ ଗତ୍ଵା ଦେଵଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ସେ ବଣିକ୍ ମହାକାଳକୁ ଯାଇ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।