ଲବ୍ଧ୍ଵା ତୁ ଚ୍ଯଵନୋ ଭାର୍ଯାଂ ଵଯୋ ରୂପଂ ତୁ ଵାଂଛିତମ୍
ଚ୍ୟବନ ତାଙ୍କ ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀକୁ ପାଇଁ, ଚାହିଥିବା ଯୁବାବସ୍ଥା ଏବଂ ରୂପ ପାଇଲେ।
ଯଦହଂ ରୂପସଂପନ୍ନୋ ଵଯସା ଚ ସମନ୍ଵିତଃ
ଏବେ ମୁଁ ରୂପ ଏବଂ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ସମ୍ପନ୍ନ।
ତସ୍ମାଦ୍ଯୁଵାଂ କରି ଷ୍ଯାମି ପ୍ରୀତ୍ଯାହଂ ସୋମପାଯିନୌ
ସେହିପରି, ମୁଁ ଦୁହେଁକୁ ମୋର ସ୍ନେହରେ ସୋମପାନ କରାଇବି।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ହୃଷ୍ଟମନସୌ ଦିଵଂ ଦେଵୌ ପ୍ରଜଗ୍ମତୁଃ
ଏହା ଶୁଣି, ସେଇ ଦୁଇ ଦେବତା ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଭିଷଜୌ ଦେଵତାନାଂ ହି କର୍ମଣା ତେନ ଗର୍ହିତୌ 5.2.30.
ସେହି କାର୍ଯ୍ୟର ଦ୍ୱାରା, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦୁଇ ଚିକିତ୍ସକ ନିନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଵଜ୍ରଂ ତେ ପ୍ରହରିଷ୍ଯାମି ଘୋରରୂପଂ ସୁଦାରୁଣମ୍ ବଲିନଂ ଵାସଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚିଂତଯାମାସ ସତ୍ଵରମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ଭୟଙ୍କର ଆକାର ଓ ଭୟାନକ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରିବି। ବଳଶାଳୀ ବାସବଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି, ସେ ତୁରନ୍ତ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଦେଵମାରାଧଯିଷ୍ଯାମି ମହାଦେଵଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍ ଯଃ ସମର୍ଥୋ ଜଗଦ୍ଗୋପ୍ତା ସୃଷ୍ଟିସଂହାରକାରକଃ
ମୁଁ ମହାଦେବ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜିବି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ସୃଷ୍ଟି ଓ ସଂହାର କରିପାରିବା ସମର୍ଥ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ୍ଯଵନୋ ଦେଵି ମହାକାଲଵନଂ ଗତଃ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାରାଧିତଂ ତେନ ଚ୍ଯଵନେନ ମହାତ୍ମନା
ଏପରି କହି, ହେ ଦେବୀ, ଚ୍ୟବନ ମହାକାଳବନକୁ ଗଲେ। ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ, ସେଇ ମହାତ୍ମା ଚ୍ୟବନ ସେଠାରେ ପୂଜା କଲେ।
ତସ୍ଯ ପ୍ରସନ୍ନୋ ରୁଦ୍ରସ୍ତୁ ସ ଵଜ୍ରାଦଭଯଂ ଦଦୌ
ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ବଜ୍ରରୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଲେ।
ସମାରାଧନତୁଷ୍ଟସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵତଃ
ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପୂଜା କରାଯିବାର ଫଳରେ, ଏହାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା,
କ୍ରିଯେତାଂ ସୋମପାଵେତାଵଶ୍ଵିନୌ ବଲସୂଦନ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ତତଃ ଶକ୍ରଃ ପ୍ରଣାମାନତକଂଧରଃ
ଏହି ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନକୁ ସୋମପାନ କରାଯାଉ, ହେ ବଳସୂଦନ। ତାପରେ ଶକ୍ର ଶିର ନମାଇ ସମ୍ମାନରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ସୋମପାଵଶ୍ଵିନାଵେତାଵଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ଭାର୍ଗଵ
ଏଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଅଶ୍ୱିନ ଦୁଇଜଣ ସୋମପାନ କରିବେ, ହେ ଭାର୍ଗବ।
ମା ତେଽତିଥ୍ଯାଭିସଂରଂଭୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ତପୋଧନ ।। । ଲିଂଗସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵୋଽଯଂ ଯଦହଂ ନିଷ୍ପ୍ରଭୀକୃତଃ
ତୁମେ ତାଙ୍କର ଅତିଥିସେବା ବିଷୟରେ କୌଣସି କ୍ରୋଧ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ହେ ତପସ୍ୱୀ। ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଅଧୀନ ହୋଇଛି।
ତତସ୍ତ୍ଵନ୍ନାମଧେଯେନ ପ୍ରସିଦ୍ଧିର୍ଭୁଵି ଯାସ୍ଯତି 5.2.30.
ଏହିପରି, ତୁମର ନାମ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ।
ଚ୍ଯଵନେଶ୍ଵରମେତଦ୍ଵୈ ଖ୍ଯାତଂ ତ୍ରିଭୁଵନେଽଭଵତ୍ ଆଜନ୍ମପ୍ରଭଵଂ ପାପଂ ତେଷାଂ ନଶ୍ଯତି ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ଏହା ତିନି ଭୁବନରେ 'ଚ୍ୟବନେଶ୍ୱର' ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ତାଙ୍କର ଜନ୍ମରୁ ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତ ପାପ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ଯଃ ପଶ୍ଯତି ନରୋ ନିତ୍ଯଂ ଚ୍ଯଵନେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞକମ୍
ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ନିତ୍ୟ ଚ୍ୟବନେଶ୍ୱର ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖେ,
ଯଂଯଂ କାମମଭିଧ୍ଯାଯେନ୍ମନସାଭିମତଂ ନରଃ
ଯେ ମଣିଷ ମନରେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କରେ,
ନିଯମେନ ପ୍ରପଶ୍ଯଂତି ଯେ ଦେଵଂ ଚ୍ଯଵନେଶ୍ଵରମ୍
ଯେମାନେ ନିୟମରେ ଚ୍ୟବନେଶ୍ୱର ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି,
ଯଃ ଶୃଣୋତି କଥାଂ ପୁଣ୍ଯାଂ ସର୍ଵପାପହରାଂ ଶୁଭାମ୍
ଯେ କୌଣସି ଜଣେ ଏହି ପୁଣ୍ୟମୟ ଓ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରୁଥିବା ଶୁଭ କଥା ଶୁଣନ୍ତି,
ଭକ୍ତିହୀନଃ କ୍ରିଯାହୀନୋ ଯଃ ପଶ୍ଯତି ପ୍ରସଂଗତଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଭକ୍ତି ନାହିଁ, କୌଣସି କ୍ରିୟା ନାହିଁ, ଯଦି ସେଉଁଠି ଅଚାନକ ଦେଖିଥାଏ,
ପୁଷ୍ପୈର୍ଵିଚିତ୍ରୈର୍ଯେ ଦେଵଂ ଯଜଂତେ ଚ୍ଯଵନେଶ୍ଵରମ୍
ଯେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ସୁନ୍ଦର ଫୁଲରେ ଚ୍ୟବନେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି—
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ତାଙ୍କର ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ପାପକୁ ନଶ୍ୱନ କରେ, ସେହି କଥା ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ସଂପୂର୍ଣଂ ଜାଯତେ ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶାଦ୍ଦାନଵ୍ରତାଦିକମ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଦାନ, ବ୍ରତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କୃତ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଏ।
ଆସୀତ୍ତ୍ରେତାଯୁଗେ ଦେଵି ଭଦ୍ରାଶ୍ଵୋନାମ ପାର୍ଥିଵଃ
ତ୍ରେତାଯୁଗରେ, ହେ ଦେବୀ, ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ତସ୍ଯାଗସ୍ତ୍ଯଃ କଦାଚିତ୍ତୁ ଗୃହମାଗମ୍ଯ ସତ୍ତମଃ
କେତେବେଳେ ଏକଥର ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମହାପୁରୁଷ ତାଙ୍କର ଘରକୁ ଆସିଲେ।
ତଂ ରାଜା ଶିରସା ନତ୍ଵା ସ୍ଵାସ୍ଯତାମିତ୍ଯଭାଷତ
ରାଜା ତାଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ନମସ୍କାର କରି, 'ଦୟାକରି ବସନ୍ତୁ' ବୋଲି କହିଲେ।
ତସ୍ଯାସ୍ତେଜଃ ସମଭଵଦ୍ଦ୍ଵାଦଶାଦିତ୍ଯସଂନିଭମ୍
ତାଙ୍କର ତେଜ ଦ୍ୱାଦଶ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଉପମା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତା ଦାସ୍ଯ ଇଵ କର୍ମାଣି କୁର୍ଵଂତ୍ଯହରହଃ ସଦା
ସେମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ସେଠାରେ ଦାସମାନେ ପରି କାମ କରୁଥିଲେ।
ତାମଗସ୍ତ୍ଯସ୍ତଥା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତନ୍ମୁଖାସକ୍ତଲୋଚନାମ୍ ସାଧୁସାଧୁ ଜଗନ୍ନାଥେତ୍ଯଗସ୍ତ୍ଯଃ ପ୍ରାହ ହର୍ଷିତଃ
ଯେଉଁଠି ସେ ତାଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖି ଚକିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରହିଥିଲେ, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ, 'ବହୁତ ଭଲ, ବହୁତ ଭଲ, ହେ ଜଗନ୍ନାଥ!'
ଦ୍ଵିତୀଯେ ଦିଵସେପ୍ଯେଵଂ ରାଜ୍ଞୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାପ୍ରଭାମ୍
ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନରେ ମଧ୍ୟ, ରାଜପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଅତି ତେଜସ୍ୱିନୀ ଦେଖି—