ଖଦ୍ଯୋତଵଦଭିଜ୍ଞାତଂ ତନ୍ମଯା ଵିଦ୍ଧମଂତିକମ୍
ଜୁଇଁପୋକା ପରି ଚିହ୍ନିଥିଲି; ଆଗରେ ମୁଁ ବେଧିଥିଲି।
ତତ୍ରାପଶ୍ଯତ୍ତପୋଵୃଦ୍ଧଂ ଵଯୋଵୃଦ୍ଧଂ ଚ ଭାର୍ଗଵମ୍
ସେଠାରେ ସେ ତପସ୍ୟାରେ ଓ ବୟସରେ ବୃଦ୍ଧ ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଜ୍ଞାନାଦ୍ବାଲଯା ଯତ୍ତେଽପକୃତଂ ତୁ ମହୀସୁର
ହେ ମହୀପତି, ଅଜ୍ଞାନ ଶିଶୁ ଯାହା କରିଛି, ତାହା ଅଜାଣିରୁ ହେଇଛି।
ଭାର୍ଯାର୍ଥେ ତ୍ଵଂ ଗୃହାଣେମାଂ ପ୍ରସୀଦ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ
ପତ୍ନୀ ପାଇଁ, ଦୟା କରି ଏହି ଜନାନୀକୁ ଗ୍ରହଣ କର; ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୟା କର।
ଯଦ୍ଯେଵଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯୈତାଂ କ୍ଷମିଷ୍ଯାମି ମହୀପତେ
ଯଦି ଏହିପରି ଅଟୁ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବି ଏବଂ ମୁଁ ମାଫ କରିଦେବି, ରାଜା।
ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ଚ ତାଂ କନ୍ଯାଂ ଭଗଵାନ୍ପ୍ରସସାଦ ହ 5.2.30.
ସେ ଝିଅକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପରେ, ପବିତ୍ର ପୁରୁଷ ଶାନ୍ତ ହେଲେ।
ସୁକନ୍ଯାପି ପତିଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ତପସ୍ଵିନମନିଂଦିତା
ସୁକନ୍ୟା ତାଙ୍କ ପତିକୁ ପାଇଁ, ଅପରିସ୍କୃତ ଏବଂ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ ରହିଲେ।
କସ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵଥ କାଲସ୍ଯ ନାସତ୍ଯାଵଶ୍ଵିନୌ ପ୍ରିଯେ
କିଛି ସମୟ ପରେ, ପ୍ରିୟେ, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ ଆସିଲେ।
ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦର୍ଶନୀଯାଂଗୀଂ ଦେଵରାଜସୁତାମିଵ
ସେ ଯେଉଁଠି ରୂପରେ ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗ ଥିଲା, ଦେବରାଜର ଝିଅ ପରି, ଦେଖିଲେ।
ସା ପ୍ରୋଵାଚ ମହାଭାଗା ପତିଵ୍ରତପରାଯଣା
ସେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଏବଂ ପତିବ୍ରତା ଥିବା, କଥା କହିଲେ।
ତତୋଶ୍ଵିନୌ ପ୍ରହସ୍ଯୈନାମବ୍ରୂତାଂ ପୁନରେଵ ତୁ
ତାପରେ ଅଶ୍ୱିନୀ ହସି ଏବଂ ପୁନି ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ତ୍ଵମପାସ୍ଯେହ କଲ୍ଯାଣି କାମଭୋଗବହିଷ୍କୃତା
ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଏଠାରେ ଅପେକ୍ଷିତ ହେଉଛ, ଇଚ୍ଛାର ଆନନ୍ଦରୁ ବଞ୍ଚିତ।
ପତ୍ଯର୍ଥଂ ଦେଵଗର୍ଭାଭେ ମା ଵୃଥା ଯୌଵନଂ କୃଥାଃ
ପତି ପାଇଁ, ଦେବୀ ଗର୍ଭା ପରି ତୁମର ଯୁବାବସ୍ଥାକୁ ଅପରିଗଣିତ କରନ୍ତୁନି।
ରତାହଂ ଚ୍ଯଵନେ ଦେଵେ ମୈଵଂ ମା ପର୍ଯଶଂକତମ୍
ମୁଁ ଚ୍ୟବନ ଋଷିଙ୍କୁ ଭଲପାଉଛି; ଏପରି ସନ୍ଦେହ କରନ୍ତୁନି।
ସା ତଯୋର୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କଥଯାମାସ ଭାର୍ଗଵେ 5.2.30.
ସେ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଊଚତୂ ରାଜପୁତ୍ରୀଂ ତାଂ ପତିସ୍ତଵ ଵିଶତ୍ଵପଃ
ସେମାନେ ରାଜପୁତ୍ରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମର ପତି ସରୋବରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତୁ।'
ଅଶ୍ଵିନାଵପି ତତ୍କାଲେ ସରଃ ପ୍ରାଵିଶତାଂ ପ୍ରିଯେ
ସେ ସମୟରେ, ଅଶ୍ୱିନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସରୋବରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ, ପ୍ରିୟେ।
ଦିଵ୍ଯରୂପଧରାଃ ସର୍ଵେ ଯୁଵାନୋ ଦିଵ୍ଯକୁଂଡଲାଃ
ସମସ୍ତେ ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ, ଯୁବା ଏବଂ ଦିବ୍ୟ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧି ଦେଖାଗଲେ।
ତେଽବ୍ରୁଵନ୍ସହିତାଃ ସର୍ଵେ ଵୃଣୀଷ୍ଵାନ୍ଯତମଂ ଶୁଭମ୍
ସମସ୍ତେ ଏକସାଥି କହିଲେ, 'ତୁମେ ଆମଠାରୁ ଯେକୌଣସି ଭଲକୁ ଚୟନ କର।'
ସା ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ତୁ ତାନ୍ସର୍ଵାଂସ୍ତୁଲ୍ଯରୂପଧରା ନ୍ସ୍ଥିତାନ୍
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକାକା ରୂପରେ ଦେଖି, ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦେଖିଲେ।
ଲବ୍ଧ୍ଵା ତୁ ଚ୍ଯଵନୋ ଭାର୍ଯାଂ ଵଯୋ ରୂପଂ ତୁ ଵାଂଛିତମ୍
ଚ୍ୟବନ ତାଙ୍କ ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀକୁ ପାଇଁ, ଚାହିଥିବା ଯୁବାବସ୍ଥା ଏବଂ ରୂପ ପାଇଲେ।
ଯଦହଂ ରୂପସଂପନ୍ନୋ ଵଯସା ଚ ସମନ୍ଵିତଃ
ଏବେ ମୁଁ ରୂପ ଏବଂ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ସମ୍ପନ୍ନ।
ତସ୍ମାଦ୍ଯୁଵାଂ କରି ଷ୍ଯାମି ପ୍ରୀତ୍ଯାହଂ ସୋମପାଯିନୌ
ସେହିପରି, ମୁଁ ଦୁହେଁକୁ ମୋର ସ୍ନେହରେ ସୋମପାନ କରାଇବି।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ହୃଷ୍ଟମନସୌ ଦିଵଂ ଦେଵୌ ପ୍ରଜଗ୍ମତୁଃ
ଏହା ଶୁଣି, ସେଇ ଦୁଇ ଦେବତା ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଭିଷଜୌ ଦେଵତାନାଂ ହି କର୍ମଣା ତେନ ଗର୍ହିତୌ 5.2.30.
ସେହି କାର୍ଯ୍ୟର ଦ୍ୱାରା, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦୁଇ ଚିକିତ୍ସକ ନିନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଵଜ୍ରଂ ତେ ପ୍ରହରିଷ୍ଯାମି ଘୋରରୂପଂ ସୁଦାରୁଣମ୍ ବଲିନଂ ଵାସଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚିଂତଯାମାସ ସତ୍ଵରମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ଭୟଙ୍କର ଆକାର ଓ ଭୟାନକ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରିବି। ବଳଶାଳୀ ବାସବଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି, ସେ ତୁରନ୍ତ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଦେଵମାରାଧଯିଷ୍ଯାମି ମହାଦେଵଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍ ଯଃ ସମର୍ଥୋ ଜଗଦ୍ଗୋପ୍ତା ସୃଷ୍ଟିସଂହାରକାରକଃ
ମୁଁ ମହାଦେବ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜିବି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ସୃଷ୍ଟି ଓ ସଂହାର କରିପାରିବା ସମର୍ଥ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ୍ଯଵନୋ ଦେଵି ମହାକାଲଵନଂ ଗତଃ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାରାଧିତଂ ତେନ ଚ୍ଯଵନେନ ମହାତ୍ମନା
ଏପରି କହି, ହେ ଦେବୀ, ଚ୍ୟବନ ମହାକାଳବନକୁ ଗଲେ। ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ, ସେଇ ମହାତ୍ମା ଚ୍ୟବନ ସେଠାରେ ପୂଜା କଲେ।
ତସ୍ଯ ପ୍ରସନ୍ନୋ ରୁଦ୍ରସ୍ତୁ ସ ଵଜ୍ରାଦଭଯଂ ଦଦୌ
ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ବଜ୍ରରୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଲେ।
ସମାରାଧନତୁଷ୍ଟସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵତଃ
ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପୂଜା କରାଯିବାର ଫଳରେ, ଏହାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା,