ଆଜଗାମ ତମୁଦ୍ଦେଶଂ ଵିହର୍ତୁଂ ଵନ ଉତ୍ତମେ
ସେଠାକୁ, ମନୋରଞ୍ଜନ ପାଇଁ, ସେ ଉତ୍ତମ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଆସିଲେ।
ତସ୍ଯ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ସହସ୍ରାଣି ଚତ୍ଵାର୍ଯାସନ୍ପରିଗ୍ରହଃ
ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଚାରି ହଜାର ଜନ ଜନାନୀ ସଙ୍ଗୀନୀ ଥିଲେ।
ସା ସଖୀଭିଃ ପରିଵୃତା ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତା
ସେ, ସଖୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ—
ସା କୌତୁକାତ୍କଣ୍ଟକେନ ବୁଦ୍ଧିମୋହଵତୀ ତଦା
ତାପରେ, ଉତ୍ସୁକତାରେ, ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ସେ କଣ୍ଟା ଦ୍ୱାରା କରିଲେ।
ଅଭଵତ୍ସ ତଯା ଵିଦ୍ଧୋ ନେତ୍ରଯୋଃ ପରମାର୍ତିମାନ୍
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବେଧିତ ହେବା ପରେ, ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଚକୁରେ ଅତି ଯନ୍ତ୍ରଣା ହେଲା।
ତତୋ ରୁଦ୍ଧେ ଶକୃନ୍ମୂତ୍ରେ ପର୍ଯତପ୍ଯତ ପାର୍ଥିଵଃ 5.2.30.
ତାପରେ, ମଳମୁତ୍ର ଅଟକି ଯିବାରୁ, ରାଜା ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିଲେ।
କେନାପକୃତମଦ୍ଯେହ ଭାର୍ଗଵସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ଏଠାରେ କିଏ ମହାତ୍ମା ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ଅପରାଧ କରିଛି?
ଜ୍ଞାତଂ ଵା ଯଦି ଵାଜ୍ଞାତଂ ତଦିଦଂ ବ୍ରୂତ ମା ଚିରମ୍
ଜଣା ଥିଲେ କି ନାହିଁ, ଏହା ଏବେ କହ, ଦେରି କରନି।
ତତଃ ସ ପୃଥିଵୀପାଲଃ ସାମ୍ନା ଚୋଗ୍ରେଣ ଚ ସ୍ଵଯମ୍
ତାପରେ ସେ ପୃଥିବୀର ଶାସକ, ନିଜେ ମୃଦୁ ଓ କଠୋର ଶବ୍ଦରେ—
ପିତରଂ ଦୁଃଖିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁକନ୍ଯା ତମଥାବ୍ରଵୀତ୍
ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଦେଖି, ସୁକନ୍ୟା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ:
ଖଦ୍ଯୋତଵଦଭିଜ୍ଞାତଂ ତନ୍ମଯା ଵିଦ୍ଧମଂତିକମ୍
ଜୁଇଁପୋକା ପରି ଚିହ୍ନିଥିଲି; ଆଗରେ ମୁଁ ବେଧିଥିଲି।
ତତ୍ରାପଶ୍ଯତ୍ତପୋଵୃଦ୍ଧଂ ଵଯୋଵୃଦ୍ଧଂ ଚ ଭାର୍ଗଵମ୍
ସେଠାରେ ସେ ତପସ୍ୟାରେ ଓ ବୟସରେ ବୃଦ୍ଧ ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଜ୍ଞାନାଦ୍ବାଲଯା ଯତ୍ତେଽପକୃତଂ ତୁ ମହୀସୁର
ହେ ମହୀପତି, ଅଜ୍ଞାନ ଶିଶୁ ଯାହା କରିଛି, ତାହା ଅଜାଣିରୁ ହେଇଛି।
ଭାର୍ଯାର୍ଥେ ତ୍ଵଂ ଗୃହାଣେମାଂ ପ୍ରସୀଦ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ
ପତ୍ନୀ ପାଇଁ, ଦୟା କରି ଏହି ଜନାନୀକୁ ଗ୍ରହଣ କର; ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୟା କର।
ଯଦ୍ଯେଵଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯୈତାଂ କ୍ଷମିଷ୍ଯାମି ମହୀପତେ
ଯଦି ଏହିପରି ଅଟୁ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବି ଏବଂ ମୁଁ ମାଫ କରିଦେବି, ରାଜା।
ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ଚ ତାଂ କନ୍ଯାଂ ଭଗଵାନ୍ପ୍ରସସାଦ ହ 5.2.30.
ସେ ଝିଅକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପରେ, ପବିତ୍ର ପୁରୁଷ ଶାନ୍ତ ହେଲେ।
ସୁକନ୍ଯାପି ପତିଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ତପସ୍ଵିନମନିଂଦିତା
ସୁକନ୍ୟା ତାଙ୍କ ପତିକୁ ପାଇଁ, ଅପରିସ୍କୃତ ଏବଂ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ ରହିଲେ।
କସ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵଥ କାଲସ୍ଯ ନାସତ୍ଯାଵଶ୍ଵିନୌ ପ୍ରିଯେ
କିଛି ସମୟ ପରେ, ପ୍ରିୟେ, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ ଆସିଲେ।
ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦର୍ଶନୀଯାଂଗୀଂ ଦେଵରାଜସୁତାମିଵ
ସେ ଯେଉଁଠି ରୂପରେ ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗ ଥିଲା, ଦେବରାଜର ଝିଅ ପରି, ଦେଖିଲେ।
ସା ପ୍ରୋଵାଚ ମହାଭାଗା ପତିଵ୍ରତପରାଯଣା
ସେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଏବଂ ପତିବ୍ରତା ଥିବା, କଥା କହିଲେ।
ତତୋଶ୍ଵିନୌ ପ୍ରହସ୍ଯୈନାମବ୍ରୂତାଂ ପୁନରେଵ ତୁ
ତାପରେ ଅଶ୍ୱିନୀ ହସି ଏବଂ ପୁନି ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ତ୍ଵମପାସ୍ଯେହ କଲ୍ଯାଣି କାମଭୋଗବହିଷ୍କୃତା
ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଏଠାରେ ଅପେକ୍ଷିତ ହେଉଛ, ଇଚ୍ଛାର ଆନନ୍ଦରୁ ବଞ୍ଚିତ।
ପତ୍ଯର୍ଥଂ ଦେଵଗର୍ଭାଭେ ମା ଵୃଥା ଯୌଵନଂ କୃଥାଃ
ପତି ପାଇଁ, ଦେବୀ ଗର୍ଭା ପରି ତୁମର ଯୁବାବସ୍ଥାକୁ ଅପରିଗଣିତ କରନ୍ତୁନି।
ରତାହଂ ଚ୍ଯଵନେ ଦେଵେ ମୈଵଂ ମା ପର୍ଯଶଂକତମ୍
ମୁଁ ଚ୍ୟବନ ଋଷିଙ୍କୁ ଭଲପାଉଛି; ଏପରି ସନ୍ଦେହ କରନ୍ତୁନି।
ସା ତଯୋର୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କଥଯାମାସ ଭାର୍ଗଵେ 5.2.30.
ସେ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଊଚତୂ ରାଜପୁତ୍ରୀଂ ତାଂ ପତିସ୍ତଵ ଵିଶତ୍ଵପଃ
ସେମାନେ ରାଜପୁତ୍ରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମର ପତି ସରୋବରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତୁ।'
ଅଶ୍ଵିନାଵପି ତତ୍କାଲେ ସରଃ ପ୍ରାଵିଶତାଂ ପ୍ରିଯେ
ସେ ସମୟରେ, ଅଶ୍ୱିନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସରୋବରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ, ପ୍ରିୟେ।
ଦିଵ୍ଯରୂପଧରାଃ ସର୍ଵେ ଯୁଵାନୋ ଦିଵ୍ଯକୁଂଡଲାଃ
ସମସ୍ତେ ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ, ଯୁବା ଏବଂ ଦିବ୍ୟ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧି ଦେଖାଗଲେ।
ତେଽବ୍ରୁଵନ୍ସହିତାଃ ସର୍ଵେ ଵୃଣୀଷ୍ଵାନ୍ଯତମଂ ଶୁଭମ୍
ସମସ୍ତେ ଏକସାଥି କହିଲେ, 'ତୁମେ ଆମଠାରୁ ଯେକୌଣସି ଭଲକୁ ଚୟନ କର।'
ସା ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ତୁ ତାନ୍ସର୍ଵାଂସ୍ତୁଲ୍ଯରୂପଧରା ନ୍ସ୍ଥିତାନ୍
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକାକା ରୂପରେ ଦେଖି, ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦେଖିଲେ।