ଯେଽନୁମୋଦଂତି ଦେଵସ୍ଯ ଦର୍ଶନଂ ଯଜନଂ ତଥା
ଯେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଓ ପୂଜାରେ ଆନନ୍ଦ ପାନ୍ତି—
ଯଚ୍ଚାପି ପାତକଂ ଘୋରଂ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାସହସ୍ରକମ୍ 5.2.29.
—ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଓ ପୂଜା କରିବାରେ, ଏକ ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟା ପରି ଭୟଙ୍କର ପାପ ମଧ୍ୟ—
ଦୁଷ୍ପ୍ରାପ୍ଯଂ ଯତ୍ଫଲଂ ଵିପ୍ରୈର୍ଵାଜପେଯାଦିଭିର୍ମଖୈଃ
—ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭଳି ବଡ଼ ବିଦ୍ୟା ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଫଳ ପାଇବା ଦୁର୍ଲଭ, ସେଉଁ ଫଳ ମଧ୍ୟ—
ଯେ ହତାଭିମୁଖାଃ ଶୂରା ଗୋଵିପ୍ରାର୍ଥେ ରଣାଜିରେ
ଯେଉଁ ସୂରମାନେ ଗାଁ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରନ୍ତି—
ଜିତାସ୍ତେନ ସଦା ଲୋକା ରାମେଣେଵ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍
—ସେମାନେ ସଦା ଜଗତକୁ ଜିତିଛନ୍ତି, ଯେପରି ରାମ ତିନି ଜଗତକୁ ଜିତିଥିଲେ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପାପ ନାଶ କରିଥିବା ଏହି ମହିମା କଥାଇଛି।
ଶ୍ରୀଵିଶ୍ଵନାଥ ଉଵାଚ ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ସ୍ଵର୍ଗଭ୍ରଂଶୋ ନ ଜାଯତେ
ଶ୍ରୀବିଶ୍ୱନାଥ କହିଲେ: ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖିବାମାତ୍ରେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପତନ ହୁଏନା—
ଭୃଗୋର୍ମହର୍ଷେଃ ପୁତ୍ରଶ୍ଚ ଚ୍ଯଵନୋ ନାମ ପାର୍ଵତି
ହେ ପାର୍ବତୀ, ଭୃଗୁ ମହାର୍ଷିଙ୍କର ପୁଅ ଚ୍ୟବନ ନାମରେ ପରିଚିତ।
ଵିତସ୍ତାଯାସ୍ତଟେ ରମ୍ଯେ ବହୁଵର୍ଷଗଣାନ୍କିଲ
ବିତସ୍ତା ନଦୀର ସୁନ୍ଦର କୂଳରେ, ବହୁ ବର୍ଷ ଧରି—
କାଲେନ ମହତା ଦେଵି ସମାକୀର୍ଣଃ ପିପୀଲକୈଃ
ହେ ଦେବୀ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ସେ ପିପିଳିକାରେ ଆଛାଦିତ ହେଇଗଲା।
ଆଜଗାମ ତମୁଦ୍ଦେଶଂ ଵିହର୍ତୁଂ ଵନ ଉତ୍ତମେ
ସେଠାକୁ, ମନୋରଞ୍ଜନ ପାଇଁ, ସେ ଉତ୍ତମ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଆସିଲେ।
ତସ୍ଯ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ସହସ୍ରାଣି ଚତ୍ଵାର୍ଯାସନ୍ପରିଗ୍ରହଃ
ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଚାରି ହଜାର ଜନ ଜନାନୀ ସଙ୍ଗୀନୀ ଥିଲେ।
ସା ସଖୀଭିଃ ପରିଵୃତା ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତା
ସେ, ସଖୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ—
ସା କୌତୁକାତ୍କଣ୍ଟକେନ ବୁଦ୍ଧିମୋହଵତୀ ତଦା
ତାପରେ, ଉତ୍ସୁକତାରେ, ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ସେ କଣ୍ଟା ଦ୍ୱାରା କରିଲେ।
ଅଭଵତ୍ସ ତଯା ଵିଦ୍ଧୋ ନେତ୍ରଯୋଃ ପରମାର୍ତିମାନ୍
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବେଧିତ ହେବା ପରେ, ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଚକୁରେ ଅତି ଯନ୍ତ୍ରଣା ହେଲା।
ତତୋ ରୁଦ୍ଧେ ଶକୃନ୍ମୂତ୍ରେ ପର୍ଯତପ୍ଯତ ପାର୍ଥିଵଃ 5.2.30.
ତାପରେ, ମଳମୁତ୍ର ଅଟକି ଯିବାରୁ, ରାଜା ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିଲେ।
କେନାପକୃତମଦ୍ଯେହ ଭାର୍ଗଵସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ଏଠାରେ କିଏ ମହାତ୍ମା ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ଅପରାଧ କରିଛି?
ଜ୍ଞାତଂ ଵା ଯଦି ଵାଜ୍ଞାତଂ ତଦିଦଂ ବ୍ରୂତ ମା ଚିରମ୍
ଜଣା ଥିଲେ କି ନାହିଁ, ଏହା ଏବେ କହ, ଦେରି କରନି।
ତତଃ ସ ପୃଥିଵୀପାଲଃ ସାମ୍ନା ଚୋଗ୍ରେଣ ଚ ସ୍ଵଯମ୍
ତାପରେ ସେ ପୃଥିବୀର ଶାସକ, ନିଜେ ମୃଦୁ ଓ କଠୋର ଶବ୍ଦରେ—
ପିତରଂ ଦୁଃଖିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁକନ୍ଯା ତମଥାବ୍ରଵୀତ୍
ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଦେଖି, ସୁକନ୍ୟା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ:
ଖଦ୍ଯୋତଵଦଭିଜ୍ଞାତଂ ତନ୍ମଯା ଵିଦ୍ଧମଂତିକମ୍
ଜୁଇଁପୋକା ପରି ଚିହ୍ନିଥିଲି; ଆଗରେ ମୁଁ ବେଧିଥିଲି।
ତତ୍ରାପଶ୍ଯତ୍ତପୋଵୃଦ୍ଧଂ ଵଯୋଵୃଦ୍ଧଂ ଚ ଭାର୍ଗଵମ୍
ସେଠାରେ ସେ ତପସ୍ୟାରେ ଓ ବୟସରେ ବୃଦ୍ଧ ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଜ୍ଞାନାଦ୍ବାଲଯା ଯତ୍ତେଽପକୃତଂ ତୁ ମହୀସୁର
ହେ ମହୀପତି, ଅଜ୍ଞାନ ଶିଶୁ ଯାହା କରିଛି, ତାହା ଅଜାଣିରୁ ହେଇଛି।
ଭାର୍ଯାର୍ଥେ ତ୍ଵଂ ଗୃହାଣେମାଂ ପ୍ରସୀଦ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ
ପତ୍ନୀ ପାଇଁ, ଦୟା କରି ଏହି ଜନାନୀକୁ ଗ୍ରହଣ କର; ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୟା କର।
ଯଦ୍ଯେଵଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯୈତାଂ କ୍ଷମିଷ୍ଯାମି ମହୀପତେ
ଯଦି ଏହିପରି ଅଟୁ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବି ଏବଂ ମୁଁ ମାଫ କରିଦେବି, ରାଜା।
ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ଚ ତାଂ କନ୍ଯାଂ ଭଗଵାନ୍ପ୍ରସସାଦ ହ 5.2.30.
ସେ ଝିଅକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପରେ, ପବିତ୍ର ପୁରୁଷ ଶାନ୍ତ ହେଲେ।
ସୁକନ୍ଯାପି ପତିଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ତପସ୍ଵିନମନିଂଦିତା
ସୁକନ୍ୟା ତାଙ୍କ ପତିକୁ ପାଇଁ, ଅପରିସ୍କୃତ ଏବଂ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ ରହିଲେ।
କସ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵଥ କାଲସ୍ଯ ନାସତ୍ଯାଵଶ୍ଵିନୌ ପ୍ରିଯେ
କିଛି ସମୟ ପରେ, ପ୍ରିୟେ, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ ଆସିଲେ।
ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦର୍ଶନୀଯାଂଗୀଂ ଦେଵରାଜସୁତାମିଵ
ସେ ଯେଉଁଠି ରୂପରେ ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗ ଥିଲା, ଦେବରାଜର ଝିଅ ପରି, ଦେଖିଲେ।
ସା ପ୍ରୋଵାଚ ମହାଭାଗା ପତିଵ୍ରତପରାଯଣା
ସେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଏବଂ ପତିବ୍ରତା ଥିବା, କଥା କହିଲେ।