ଇତି ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନାରଦୋ ଭଗଵାନୃଷିଃ ଭୋଭୋ ରାମ କିମାତ୍ମାନଂ ନ ସ୍ମରସ୍ଯଧୁନା ହରିମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି ଭଗବତୀ ନାରଦ ଋଷି କହିଲେ: “ହେ ରାମ, ଏବେ କାହିଁକି ତୁମେ ହରିଙ୍କୁ, ତୁମ ଆତ୍ମାକୁ, ସ୍ମରଣ କରୁନାହିଁ?”
ତ୍ଵଯୈଵ କଥିତଂ ପୂର୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଵିନାଶନମ୍ ତସ୍ମିନ୍କ୍ଷେତ୍ରେ ମହାଲିଂଗଂ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଵିନାଶନମ୍ ।। 5.2.29.
ତୁମେ ଆଗରୁ କହିଥିଲା, ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟାର ନାଶ ଏହି ପବିତ୍ର ଥାନରେ ହୁଏ; ଏଠାରେ ବଡ଼ ଲିଙ୍ଗ ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟାର ଦୋଷକୁ ନାଶ କରେ।
ଜଟେଶ୍ଵରୋ ମହାଭାଗ ଵିଦ୍ଯତେ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିଦମ୍ ନାରଦସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ୍ମୃତ୍ଵା କ୍ଷେତ୍ରମନୁତ୍ତମମ୍
ଏଠାରେ ଜଟେଶ୍ୱର, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ବସିଛନ୍ତି; ନାରଦଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ—
ଜଗାମ ତ୍ଵରିତଂ ଦେଵି ମହାକାଲଵନେ ତତଃ ଲିଂଗମଧ୍ଯାଦହଂ ଦେଵି ପ୍ରସନ୍ନୋ ନିର୍ଗତସ୍ତଦା
—ସେ ଶୀଘ୍ର ଭାବରେ, ହେ ଦେବୀ, ବଡ଼ କାଳବନକୁ ଗଲେ; ଲିଙ୍ଗର ମଧ୍ୟରୁ, ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ଦୟାପୂର୍ବକ ଏ ସମୟରେ ପ୍ରକଟ ହେଲି।
ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯୋ ମଯା ପ୍ରୋକ୍ତଃ କାଂତକାମଂ ଦଦାମ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲି: 'ମୁଁ ତୁମ ଇଚ୍ଛିତ ଦାନ ଦେଉଛି।'
ତ୍ଵତ୍ପାଦପଂକଜେ ଭୂଯାଦ୍ଭକ୍ତିର୍ମେ ଵିପୁଲା ସଦା
ତୁମର ପଦପଙ୍କଜରେ ମୋର ଭକ୍ତି ସଦା ବଡ଼ ହେଉ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋଽହଂ ତଦା ତେନ ଯଥା ତୁଷ୍ଟେନ ପାର୍ଵତି
ତାଙ୍କର ତୁଷ୍ଟି ଦେଖି, ହେ ପାର୍ବତୀ, ସେ ସମୟରେ ମୁଁ ଏଭଳି କଥା ଶୁଣିଥିଲି।
ଅଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ତେ ନାମ୍ନା ଦେଵଃ ଖ୍ଯାତୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଆଜିଠୁ ଦେବତା ତୁମ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବେ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ଯେ ପୂଜଯିଷ୍ଯଂତି ଦେଵଂ ରାମେଶ୍ଵରଂ ପରମ୍ ।। ଆଜନ୍ମପ୍ରଭଵଂ ପାପଂ ତେଷାଂ ନ୩ଯତି ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ଯେମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପରମ ଦେବତା ରାମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବେ, ସେମାନଙ୍କର ଜନ୍ମଠୁ ଆସିଥିବା ସମସ୍ତ ପାପ ତୁରନ୍ତ ନାଶ ହେବ।
ସ ଏଵ ପୁଣ୍ଯଵାନ୍ପୂଜ୍ଯ ଇହ ଲୋକେ ପରତ୍ର ଚ
ଏହି ଦେବତା ଏହି ଜଗତରେ ଓ ପରଲୋକରେ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ଓ ପୂଜ୍ୟ।
ଯେଽନୁମୋଦଂତି ଦେଵସ୍ଯ ଦର୍ଶନଂ ଯଜନଂ ତଥା
ଯେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଓ ପୂଜାରେ ଆନନ୍ଦ ପାନ୍ତି—
ଯଚ୍ଚାପି ପାତକଂ ଘୋରଂ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାସହସ୍ରକମ୍ 5.2.29.
—ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଓ ପୂଜା କରିବାରେ, ଏକ ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟା ପରି ଭୟଙ୍କର ପାପ ମଧ୍ୟ—
ଦୁଷ୍ପ୍ରାପ୍ଯଂ ଯତ୍ଫଲଂ ଵିପ୍ରୈର୍ଵାଜପେଯାଦିଭିର୍ମଖୈଃ
—ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭଳି ବଡ଼ ବିଦ୍ୟା ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଫଳ ପାଇବା ଦୁର୍ଲଭ, ସେଉଁ ଫଳ ମଧ୍ୟ—
ଯେ ହତାଭିମୁଖାଃ ଶୂରା ଗୋଵିପ୍ରାର୍ଥେ ରଣାଜିରେ
ଯେଉଁ ସୂରମାନେ ଗାଁ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରନ୍ତି—
ଜିତାସ୍ତେନ ସଦା ଲୋକା ରାମେଣେଵ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍
—ସେମାନେ ସଦା ଜଗତକୁ ଜିତିଛନ୍ତି, ଯେପରି ରାମ ତିନି ଜଗତକୁ ଜିତିଥିଲେ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପାପ ନାଶ କରିଥିବା ଏହି ମହିମା କଥାଇଛି।
ଶ୍ରୀଵିଶ୍ଵନାଥ ଉଵାଚ ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ସ୍ଵର୍ଗଭ୍ରଂଶୋ ନ ଜାଯତେ
ଶ୍ରୀବିଶ୍ୱନାଥ କହିଲେ: ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖିବାମାତ୍ରେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପତନ ହୁଏନା—
ଭୃଗୋର୍ମହର୍ଷେଃ ପୁତ୍ରଶ୍ଚ ଚ୍ଯଵନୋ ନାମ ପାର୍ଵତି
ହେ ପାର୍ବତୀ, ଭୃଗୁ ମହାର୍ଷିଙ୍କର ପୁଅ ଚ୍ୟବନ ନାମରେ ପରିଚିତ।
ଵିତସ୍ତାଯାସ୍ତଟେ ରମ୍ଯେ ବହୁଵର୍ଷଗଣାନ୍କିଲ
ବିତସ୍ତା ନଦୀର ସୁନ୍ଦର କୂଳରେ, ବହୁ ବର୍ଷ ଧରି—
କାଲେନ ମହତା ଦେଵି ସମାକୀର୍ଣଃ ପିପୀଲକୈଃ
ହେ ଦେବୀ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ସେ ପିପିଳିକାରେ ଆଛାଦିତ ହେଇଗଲା।
ଆଜଗାମ ତମୁଦ୍ଦେଶଂ ଵିହର୍ତୁଂ ଵନ ଉତ୍ତମେ
ସେଠାକୁ, ମନୋରଞ୍ଜନ ପାଇଁ, ସେ ଉତ୍ତମ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଆସିଲେ।
ତସ୍ଯ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ସହସ୍ରାଣି ଚତ୍ଵାର୍ଯାସନ୍ପରିଗ୍ରହଃ
ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଚାରି ହଜାର ଜନ ଜନାନୀ ସଙ୍ଗୀନୀ ଥିଲେ।
ସା ସଖୀଭିଃ ପରିଵୃତା ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତା
ସେ, ସଖୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ—
ସା କୌତୁକାତ୍କଣ୍ଟକେନ ବୁଦ୍ଧିମୋହଵତୀ ତଦା
ତାପରେ, ଉତ୍ସୁକତାରେ, ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ସେ କଣ୍ଟା ଦ୍ୱାରା କରିଲେ।
ଅଭଵତ୍ସ ତଯା ଵିଦ୍ଧୋ ନେତ୍ରଯୋଃ ପରମାର୍ତିମାନ୍
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବେଧିତ ହେବା ପରେ, ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଚକୁରେ ଅତି ଯନ୍ତ୍ରଣା ହେଲା।
ତତୋ ରୁଦ୍ଧେ ଶକୃନ୍ମୂତ୍ରେ ପର୍ଯତପ୍ଯତ ପାର୍ଥିଵଃ 5.2.30.
ତାପରେ, ମଳମୁତ୍ର ଅଟକି ଯିବାରୁ, ରାଜା ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିଲେ।
କେନାପକୃତମଦ୍ଯେହ ଭାର୍ଗଵସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ଏଠାରେ କିଏ ମହାତ୍ମା ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ଅପରାଧ କରିଛି?
ଜ୍ଞାତଂ ଵା ଯଦି ଵାଜ୍ଞାତଂ ତଦିଦଂ ବ୍ରୂତ ମା ଚିରମ୍
ଜଣା ଥିଲେ କି ନାହିଁ, ଏହା ଏବେ କହ, ଦେରି କରନି।
ତତଃ ସ ପୃଥିଵୀପାଲଃ ସାମ୍ନା ଚୋଗ୍ରେଣ ଚ ସ୍ଵଯମ୍
ତାପରେ ସେ ପୃଥିବୀର ଶାସକ, ନିଜେ ମୃଦୁ ଓ କଠୋର ଶବ୍ଦରେ—
ପିତରଂ ଦୁଃଖିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁକନ୍ଯା ତମଥାବ୍ରଵୀତ୍
ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଦେଖି, ସୁକନ୍ୟା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: