ଵିମାନଂ ଚାଧିରୋପ୍ଯୈନଂ ସ୍ଵର୍ଲୋକମନଯଦ୍ଧରିଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେବତା ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସାଇ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକକୁ ନେଇଗଲେ।
ପ୍ରଭାଵାତ୍ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକଂ ଗତାଃ ପ୍ରିଯେ
ସେ ଦେବତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ପ୍ରିୟ।
ସ୍ତୁତୋ ଦେଵଗଣୈଃ ସର୍ଵୈର୍ନରକାଦଵତାରକଃ
ସମସ୍ତ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଯିଏ ନରକରୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି।
ଯଃ ପଶ୍ଯତି ନରୋ ନିତ୍ଯଂ ଦେଵଂ ଚାନରକେଶ୍ଵରମ୍
ଯେ ମଣିଷ ପ୍ରତିଦିନ ନରକର ଇଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କୁ ଦେଖେ—
ଯେନୁମୋଦଂତି ଦେଵସ୍ଯ ଦର୍ଶନଂ ପର୍ଵତାତ୍ମଜେ
ହେ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ସେଇ ଦେବଙ୍କୁ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି।
ସମତୀତଂ ଭଵିଷ୍ଯଚ୍ଚ କୁଲାନାମଯୁତଂ ନରଃ
ଏମିତି ମଣିଷ, ତାଙ୍କର ପୂର୍ବପୁରୁଷ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ୍ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦଶ ହଜାର ପିଢ଼ି ସହିତ—
ଶିଵଯୋଗସମାଯୁକ୍ତା କୃଷ୍ଣା ଯା ଚ ଚତୁର୍ଦଶୀ 5.2.27.
ଯେବେ ଶିବଯୋଗ ଯୁକ୍ତ କୃଷ୍ଣା ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନ ଆସେ—
ଯେ ଚାଯାzତି ନରାସ୍ତସ୍ଯାଂ ଦେଵଂ ଚାନରକେଶ୍ଵରମ୍
ସେଇ ଦିନ ଯେମାନେ ନରକର ଇଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି—
କର୍ମଣା ମନସା ଵାଚା ଯତ୍ପାପଂ ସମୁପାର୍ଜିତମ୍
କାମ, ମନ ଓ କଥା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ପାପ ସଂଚୟ ହୋଇଛି—
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ତାଙ୍କର ଏହି ଶକ୍ତି ତୁମକୁ କୁହିଲି।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ମୁକ୍ତୋ ଭଵତି ମାନଵଃ ।।.
ତାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ମାନବ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ପୁରା ରାଥଂତରେ କଲ୍ପେ ଵୀରଧନ୍ଵା ମହୀପତିଃ
ପୁରୁଣା ରଥଂତର କଳ୍ପରେ ବୀରଧନ୍ବନ୍ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ସ କଦାଚିଦ୍ଵନଂ ଗତ୍ଵା ମୃଗହେତୋର୍ଵରାନନେ
ଏକଦିନ ସେ ମୃଗ ଶିକାର ପାଇଁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ।
ଜଗାମ ତତ୍ର ଯତ୍ରାସନ୍ଭ୍ରାତରଃ ପଂଚ ସୁଵ୍ରତାଃ
ସେ ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ପାଞ୍ଚଟି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଭାଇ ଥିଲେ, ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତେ କଦାଚିଦ୍ଵନେ ପଂଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହରିଣପୋତକାନ୍
ଏକଦିନ ସେ ପାଞ୍ଚ ଭାଇ ଜଙ୍ଗଲରେ କିଛି ମୃଗଶାବକୁ ଦେଖିଲେ—
ଏକୈକଂ ଜଗୃହୁସ୍ତତ୍ର ମୃତାସ୍ତେ ତ୍ଵତିଦୁଃଖିତାଃ
ସେଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଗୋଟିଏ ଧରିଲେ; ସେମାନେ ମରିଗଲେ, ଭାଇମାନେ ବହୁତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ସମୀହଂତଃ ସଂଵର୍ତ୍ତଂ ସାଂସଦୈର୍ଵୃତମ୍
ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ ସଂବର୍ତ୍ତଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଜାତମାତ୍ରା ମୃଗାଃ ପଂଚ ଅସ୍ମାଭିର୍ନିହତାଃ ପ୍ରଭୋ
"ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ପାଞ୍ଚଟି ନବଜାତ ମୃଗକୁ ମାରିଦେଇଛୁ।"
ଊଚେ ସ ଶୁଦ୍ଧିମାପ୍ନୋତି ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତେ କୃତେ ସତି ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତୀ ଭଵେତ୍ପୂତଃ କିଲ୍ଵିଷଂ ଦାତରି ଵ୍ରଜେତ୍
ସେ କହିଲେ: "ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କଲେ ଶୁଦ୍ଧି ମିଳେ; ଯେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରେ ସେ ପବିତ୍ର ହୁଏ, ଏବଂ ପାପ ଦାତାଙ୍କୁ ଯାଏ।"
ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ରସମାରୂଢା ଵେଦଖଡ୍ଗଧରା ଦ୍ଵିଜାଃ 5.2.28.
ଯେମାନେ ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ନିପୁଣ ଓ ବେଦ ତଳୱାର ଧାରଣ କରିଥିବା ଦ୍ୱିଜମାନେ—
ବ୍ରହ୍ମଚ୍ଛିଦ୍ରଂ ଜପଚ୍ଛିଦ୍ରଂ ଯଚ୍ଛିଦ୍ରଂ ଯଜ୍ଞକର୍ମଣି
ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟରେ ଦୋଷ, ଜପରେ ଦୋଷ, କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଦୋଷ ହୁଏ—
ଅଚ୍ଛିଦ୍ରମିତି ଯଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ଵଦଂତି କ୍ଷିତିଦେଵତାଃ
ପୃଥିବୀର ଦେବତାମାନେ ଯେତେବେଳେ କହନ୍ତି, 'ଏଥିରେ କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ,'
ଇତ୍ଯେଵଂ ଵଦତି ଶ୍ରେଷ୍ଠେ ସଂଵର୍ତେ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମେ
ଏଭଳି ଉତ୍ତମ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଏଭଳି କହିଲେ,
ତେଷାମର୍ଥେ ଯଥାଵୃତ୍ତଂ କଥଯାମାସୁରେଵ ତେ
ତେବେ ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ସେଥିରେ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ସେଉଁଠି କଥା କହିଦେଲେ।
ତେଽପ୍ଯୂଚୁର୍ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଵିହିତାନି ଯଥାର୍ଥତଃ
ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରରେ ଯେପରି ନିୟମ ଦିଆଯାଇଛି, ସେଉଁପରି କଥା କହିଲେ।
ଅଶୀତିର୍ଯସ୍ଯ ଵର୍ଷାଣି ବାଲୋ ଵାପ୍ଯୂନଷୋଡଶଃ
ଯାହାର ବୟସ୍ ଅସୀ ପୂରା ହୋଇଛି, କିମ୍ବା ଯେଉଁ ଶିଶୁର ବୟସ୍ ଛଅଟି ଦଶା ତଳେ—
ଦେଶଂ କାଲଂ ଵଯଃ ଶକ୍ତିଂ ପାପଂ ଚାଵେକ୍ଷ୍ଯ ଯତ୍ନତଃ
ଦେଶ, ସମୟ, ବୟସ୍, ଶକ୍ତି ଓ ପାପକୁ ଭଲଭାବେ ଭାବିବା ଦରକାର,
ଇଦାନୀଂ ମୃଗଚର୍ମାଣି ପରିଧାଯ ଧୃତଵ୍ରତାଃ
ଏବେ ସେମାନେ ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧି ଓ ବ୍ରତ ଧରିଛନ୍ତି,
ତତୋ ଵର୍ଷେ ହ୍ଯତିକ୍ରାଂତେ ଵୀରଧନ୍ଵା ମହୀପତିଃ 5.2.28.
ତାପରେ ଏକ ବର୍ଷ କଟିଗଲାପରେ, ରାଜା ବୀରଧନ୍ୱନ—
ତେ ଚାପ୍ଯେକତରୋର୍ମୂଲେ ମୃଗଧର୍ମୋପଜୀଵିନଃ
ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଗଛର ତଳେ ରହି, ମୃଗମାନଙ୍କ ପରି ଜୀବିକା ଚାଲାଇଲେ।