ସ୍ଵର୍ଗେ ତ୍ଵଯାପି ଗଂତଵ୍ଯଂ ନୃପ ପୁଣ୍ଯେନ କର୍ମଣା
ରାଜା, ଆପଣ ମଧ୍ୟ ନିଜର ଶୁଭ କର୍ମରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବାକୁ ପଡିବ।
ଵିଶିଷ୍ଟଂ ମମ କିଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଶୁଭଂ ତଦ୍ଵକ୍ତୁମର୍ହସି
ମୋର କଣ ବିଶେଷ ପୁଣ୍ୟ କିମ୍ବା ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି? ଆପଣ ମୋତେ ସେ ମଙ୍ଗଳମୟ କଥା କହିବା ଉଚିତ।
ତସ୍ଯାଂ ତ୍ଵଯା ମହାବାହୋ ମହାକାଲଵନୋତ୍ତମେ
ମହାବାହୁ, ସେ ଉତ୍ତମ ମହାକାଳବନରେ ଆପଣ ଯାହା କରିଥିଲେ—
ତଦ୍ଵିଶିଷ୍ଟଂ ଚ ତେ ପୁଣ୍ଯଂ ତସ୍ଯ ସଂଖ୍ଯା ନ ଵିଦ୍ଯତେ ଏତେ ନାରକିକାଃ ସର୍ଵେ କ୍ଷପଯଂତୁ ସ୍ଵକର୍ମଜାମ୍
ଆପଣଙ୍କର ସେ ବିଶେଷ ପୁଣ୍ୟର ଗଣନା କରିହେବ ନାହିଁ; ଏହି ସମସ୍ତ ନରକବାସୀ ନିଜ-ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗି ସମାପ୍ତ କରନ୍ତୁ।
ଯଦି ମତ୍ସଂନିଧାଵେଷାମୁତ୍କର୍ଷୋ ନୋପଜାଯତେ
ମୋର ସାମ୍ନାରେ ତାଙ୍କର ଉନ୍ନତି ହେଉନାହିଁ—
ତସ୍ମାଦ୍ଯତ୍ସୁକୃତଂ କିଂଚିଦ୍ଵିଶିଷ୍ଟତରମସ୍ତି ଵୈ
ତେଣୁ ଯେଉଁଠି ଅଧିକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୌଣସି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି—
ତଦୁତ୍ପନ୍ନସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯସ୍ଯ କଲାମେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛ ଵୈ ।। 5.2.27.
ଏଭଳି ଉତ୍ପନ୍ନ ପୁଣ୍ୟର ଏକ ଅଂଶ ଏଠାରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଦିଅ।
ତତ୍ପୁଣ୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵେଣ ମୋକ୍ଷ୍ଯଂତେ ନରକାଦିମେ
ସେହି ପୁଣ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ, ଏହି ପ୍ରଥମ ଲୋକମାନେ ନରକରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ।
ତତୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଧର୍ମରାଜୋ ନିମିଂ ଶକ୍ରସମନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ ଧର୍ମରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ନିମିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଏତାଂଶ୍ଚ ନାରକାନ୍ପଶ୍ଯ ଵିମୁକ୍ତାନ୍ପାପକର୍ମଣଃ
ଏହି ନରକବାସୀମାନେ ଦେଖ, ସେମାନେ ଅପରାଧରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଵିମାନଂ ଚାଧିରୋପ୍ଯୈନଂ ସ୍ଵର୍ଲୋକମନଯଦ୍ଧରିଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେବତା ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସାଇ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକକୁ ନେଇଗଲେ।
ପ୍ରଭାଵାତ୍ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକଂ ଗତାଃ ପ୍ରିଯେ
ସେ ଦେବତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ପ୍ରିୟ।
ସ୍ତୁତୋ ଦେଵଗଣୈଃ ସର୍ଵୈର୍ନରକାଦଵତାରକଃ
ସମସ୍ତ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଯିଏ ନରକରୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି।
ଯଃ ପଶ୍ଯତି ନରୋ ନିତ୍ଯଂ ଦେଵଂ ଚାନରକେଶ୍ଵରମ୍
ଯେ ମଣିଷ ପ୍ରତିଦିନ ନରକର ଇଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କୁ ଦେଖେ—
ଯେନୁମୋଦଂତି ଦେଵସ୍ଯ ଦର୍ଶନଂ ପର୍ଵତାତ୍ମଜେ
ହେ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ସେଇ ଦେବଙ୍କୁ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି।
ସମତୀତଂ ଭଵିଷ୍ଯଚ୍ଚ କୁଲାନାମଯୁତଂ ନରଃ
ଏମିତି ମଣିଷ, ତାଙ୍କର ପୂର୍ବପୁରୁଷ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ୍ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦଶ ହଜାର ପିଢ଼ି ସହିତ—
ଶିଵଯୋଗସମାଯୁକ୍ତା କୃଷ୍ଣା ଯା ଚ ଚତୁର୍ଦଶୀ 5.2.27.
ଯେବେ ଶିବଯୋଗ ଯୁକ୍ତ କୃଷ୍ଣା ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନ ଆସେ—
ଯେ ଚାଯାzତି ନରାସ୍ତସ୍ଯାଂ ଦେଵଂ ଚାନରକେଶ୍ଵରମ୍
ସେଇ ଦିନ ଯେମାନେ ନରକର ଇଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି—
କର୍ମଣା ମନସା ଵାଚା ଯତ୍ପାପଂ ସମୁପାର୍ଜିତମ୍
କାମ, ମନ ଓ କଥା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ପାପ ସଂଚୟ ହୋଇଛି—
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ତାଙ୍କର ଏହି ଶକ୍ତି ତୁମକୁ କୁହିଲି।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ମୁକ୍ତୋ ଭଵତି ମାନଵଃ ।।.
ତାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ମାନବ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ପୁରା ରାଥଂତରେ କଲ୍ପେ ଵୀରଧନ୍ଵା ମହୀପତିଃ
ପୁରୁଣା ରଥଂତର କଳ୍ପରେ ବୀରଧନ୍ବନ୍ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ସ କଦାଚିଦ୍ଵନଂ ଗତ୍ଵା ମୃଗହେତୋର୍ଵରାନନେ
ଏକଦିନ ସେ ମୃଗ ଶିକାର ପାଇଁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ।
ଜଗାମ ତତ୍ର ଯତ୍ରାସନ୍ଭ୍ରାତରଃ ପଂଚ ସୁଵ୍ରତାଃ
ସେ ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ପାଞ୍ଚଟି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଭାଇ ଥିଲେ, ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତେ କଦାଚିଦ୍ଵନେ ପଂଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହରିଣପୋତକାନ୍
ଏକଦିନ ସେ ପାଞ୍ଚ ଭାଇ ଜଙ୍ଗଲରେ କିଛି ମୃଗଶାବକୁ ଦେଖିଲେ—
ଏକୈକଂ ଜଗୃହୁସ୍ତତ୍ର ମୃତାସ୍ତେ ତ୍ଵତିଦୁଃଖିତାଃ
ସେଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଗୋଟିଏ ଧରିଲେ; ସେମାନେ ମରିଗଲେ, ଭାଇମାନେ ବହୁତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ସମୀହଂତଃ ସଂଵର୍ତ୍ତଂ ସାଂସଦୈର୍ଵୃତମ୍
ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ ସଂବର୍ତ୍ତଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଜାତମାତ୍ରା ମୃଗାଃ ପଂଚ ଅସ୍ମାଭିର୍ନିହତାଃ ପ୍ରଭୋ
"ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ପାଞ୍ଚଟି ନବଜାତ ମୃଗକୁ ମାରିଦେଇଛୁ।"
ଊଚେ ସ ଶୁଦ୍ଧିମାପ୍ନୋତି ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତେ କୃତେ ସତି ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତୀ ଭଵେତ୍ପୂତଃ କିଲ୍ଵିଷଂ ଦାତରି ଵ୍ରଜେତ୍
ସେ କହିଲେ: "ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କଲେ ଶୁଦ୍ଧି ମିଳେ; ଯେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରେ ସେ ପବିତ୍ର ହୁଏ, ଏବଂ ପାପ ଦାତାଙ୍କୁ ଯାଏ।"
ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ରସମାରୂଢା ଵେଦଖଡ୍ଗଧରା ଦ୍ଵିଜାଃ 5.2.28.
ଯେମାନେ ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ନିପୁଣ ଓ ବେଦ ତଳୱାର ଧାରଣ କରିଥିବା ଦ୍ୱିଜମାନେ—