ଭୁଂକ୍ଷ୍ଵ ଭୋଗାନ୍ନ ଯାସ୍ଯେତାଂ ଯାତନାଂ ପାପକର୍ମଣାମ୍
ତୁମେ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କର, ଦୁଷ୍କର୍ମର ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଯିଅନି।
ଯଦାର୍ତ୍ତଜଂତୁଂ ନିର୍ଵାଣମାନେତୁମିତି ମେ ମତିଃ
ମୋ ଇଚ୍ଛା ହେଉଛି ଦୁଃଖିତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଉନ୍ତୁ।
ତସ୍ମାନ୍ନ ତାଵଦ୍ଯାସ୍ଯାମି ଯାଵଦେତେ ସୁଦୁଃଖିତାଃ
ତେଣୁ, ଏହି ଅତିଦୁଃଖିତମାନେ ମୁକ୍ତି ନ ପାଅଯାଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଯିବିନି।
ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯଂତେ ତେ ଯଦି ସୁଖଂ ବହଵୋ ଦୁଃଖିତେ ମଯି
ମୋ ଦ୍ୱାରା ଯଦି ଅନେକ ଦୁଃଖିତ ଲୋକ ସୁଖ ପାଇବେ, ତେବେ ମୁଁ ଏଠି ରହିବି।
ଅଵଶ୍ଯମସ୍ମାଦ୍ଗଂତଵ୍ଯଂ ତସ୍ମାତ୍ପାର୍ଥିଵ ଗମ୍ଯତାମ୍
ଏଠାରୁ ଯିବା ଅବଶ୍ୟକ, ତେଣୁ ରାଜା, ଆପଣ ଯିବେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଧର୍ମଃ ଶକ୍ରେଣ ସହିତୋବ୍ରଵୀତ୍
ଏହି ସମୟରେ ଧର୍ମ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଏକାଠି କଥା କହିଲେ।
ଏହ୍ଯେହି ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ର କୃତମେତାଵତା ପ୍ରଭୋ 5.2.27.
ଆସନ୍ତୁ, ଆସନ୍ତୁ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେତେକି ଦରକାର ଥିଲା, ସେସବୁ ହୋଇଯାଇଛି।
ନ ଚ ମନ୍ଯୁସ୍ତ୍ଵଯା କାର୍ଯଃ ଶୃଣୁ ମେ ଵଚନଂ ଵିଭୋ
ଆପଣ କ୍ରୋଧ କରିବେ ନାହିଁ, ମୋର କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ, ମହାବଳୀ।
ନଯାମି ତ୍ଵାମହଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ତ୍ଵଯା ସମ୍ଯଗୁପାସିତଃ
ଆପଣ ମୋତେ ଭଲଭାବେ ପୂଜା କରିଛନ୍ତି, ଏବେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନେଇଯିବି।
ନିମିରୁଵାଚ ନରକେ ମାନଵା ଧର୍ମ ପୀଡ୍ଯଂତେଽତ୍ର ସହସ୍ରଶଃ
ନିମି କହିଲେ: ଧର୍ମ, ଏଠାରେ ନରକରେ ଲୋକମାନେ ହଜାର-ହଜାର ଭାବେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଛନ୍ତି।
ସ୍ଵର୍ଗେ ତ୍ଵଯାପି ଗଂତଵ୍ଯଂ ନୃପ ପୁଣ୍ଯେନ କର୍ମଣା
ରାଜା, ଆପଣ ମଧ୍ୟ ନିଜର ଶୁଭ କର୍ମରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବାକୁ ପଡିବ।
ଵିଶିଷ୍ଟଂ ମମ କିଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଶୁଭଂ ତଦ୍ଵକ୍ତୁମର୍ହସି
ମୋର କଣ ବିଶେଷ ପୁଣ୍ୟ କିମ୍ବା ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି? ଆପଣ ମୋତେ ସେ ମଙ୍ଗଳମୟ କଥା କହିବା ଉଚିତ।
ତସ୍ଯାଂ ତ୍ଵଯା ମହାବାହୋ ମହାକାଲଵନୋତ୍ତମେ
ମହାବାହୁ, ସେ ଉତ୍ତମ ମହାକାଳବନରେ ଆପଣ ଯାହା କରିଥିଲେ—
ତଦ୍ଵିଶିଷ୍ଟଂ ଚ ତେ ପୁଣ୍ଯଂ ତସ୍ଯ ସଂଖ୍ଯା ନ ଵିଦ୍ଯତେ ଏତେ ନାରକିକାଃ ସର୍ଵେ କ୍ଷପଯଂତୁ ସ୍ଵକର୍ମଜାମ୍
ଆପଣଙ୍କର ସେ ବିଶେଷ ପୁଣ୍ୟର ଗଣନା କରିହେବ ନାହିଁ; ଏହି ସମସ୍ତ ନରକବାସୀ ନିଜ-ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗି ସମାପ୍ତ କରନ୍ତୁ।
ଯଦି ମତ୍ସଂନିଧାଵେଷାମୁତ୍କର୍ଷୋ ନୋପଜାଯତେ
ମୋର ସାମ୍ନାରେ ତାଙ୍କର ଉନ୍ନତି ହେଉନାହିଁ—
ତସ୍ମାଦ୍ଯତ୍ସୁକୃତଂ କିଂଚିଦ୍ଵିଶିଷ୍ଟତରମସ୍ତି ଵୈ
ତେଣୁ ଯେଉଁଠି ଅଧିକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୌଣସି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି—
ତଦୁତ୍ପନ୍ନସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯସ୍ଯ କଲାମେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛ ଵୈ ।। 5.2.27.
ଏଭଳି ଉତ୍ପନ୍ନ ପୁଣ୍ୟର ଏକ ଅଂଶ ଏଠାରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଦିଅ।
ତତ୍ପୁଣ୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵେଣ ମୋକ୍ଷ୍ଯଂତେ ନରକାଦିମେ
ସେହି ପୁଣ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ, ଏହି ପ୍ରଥମ ଲୋକମାନେ ନରକରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ।
ତତୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଧର୍ମରାଜୋ ନିମିଂ ଶକ୍ରସମନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ ଧର୍ମରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ନିମିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଏତାଂଶ୍ଚ ନାରକାନ୍ପଶ୍ଯ ଵିମୁକ୍ତାନ୍ପାପକର୍ମଣଃ
ଏହି ନରକବାସୀମାନେ ଦେଖ, ସେମାନେ ଅପରାଧରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଵିମାନଂ ଚାଧିରୋପ୍ଯୈନଂ ସ୍ଵର୍ଲୋକମନଯଦ୍ଧରିଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେବତା ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସାଇ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକକୁ ନେଇଗଲେ।
ପ୍ରଭାଵାତ୍ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକଂ ଗତାଃ ପ୍ରିଯେ
ସେ ଦେବତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ପ୍ରିୟ।
ସ୍ତୁତୋ ଦେଵଗଣୈଃ ସର୍ଵୈର୍ନରକାଦଵତାରକଃ
ସମସ୍ତ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଯିଏ ନରକରୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି।
ଯଃ ପଶ୍ଯତି ନରୋ ନିତ୍ଯଂ ଦେଵଂ ଚାନରକେଶ୍ଵରମ୍
ଯେ ମଣିଷ ପ୍ରତିଦିନ ନରକର ଇଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କୁ ଦେଖେ—
ଯେନୁମୋଦଂତି ଦେଵସ୍ଯ ଦର୍ଶନଂ ପର୍ଵତାତ୍ମଜେ
ହେ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ସେଇ ଦେବଙ୍କୁ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି।
ସମତୀତଂ ଭଵିଷ୍ଯଚ୍ଚ କୁଲାନାମଯୁତଂ ନରଃ
ଏମିତି ମଣିଷ, ତାଙ୍କର ପୂର୍ବପୁରୁଷ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ୍ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦଶ ହଜାର ପିଢ଼ି ସହିତ—
ଶିଵଯୋଗସମାଯୁକ୍ତା କୃଷ୍ଣା ଯା ଚ ଚତୁର୍ଦଶୀ 5.2.27.
ଯେବେ ଶିବଯୋଗ ଯୁକ୍ତ କୃଷ୍ଣା ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନ ଆସେ—
ଯେ ଚାଯାzତି ନରାସ୍ତସ୍ଯାଂ ଦେଵଂ ଚାନରକେଶ୍ଵରମ୍
ସେଇ ଦିନ ଯେମାନେ ନରକର ଇଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି—
କର୍ମଣା ମନସା ଵାଚା ଯତ୍ପାପଂ ସମୁପାର୍ଜିତମ୍
କାମ, ମନ ଓ କଥା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ପାପ ସଂଚୟ ହୋଇଛି—
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ତାଙ୍କର ଏହି ଶକ୍ତି ତୁମକୁ କୁହିଲି।