ଏତାଵଦେଵ ତେ ପାପଂ ନାନ୍ଯ ତ୍କିଂଚନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଏହି ଏକମାତ୍ର ତୁମର ଅପରାଧ; ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ଏଵଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ରାଜର୍ଷିର୍ନିମିର୍ଦୂତମଥାବ୍ରଵୀତ୍
ଏହା ଶୁଣି ରାଜା ଋଷି ନିମି ସେ ଦୂତକୁ କହିଲେ।
କିଂଚିତ୍ପୃଚ୍ଛାମି ତେ ତତ୍ତ୍ଵଂ ଯଥାଵଦ୍ଵକ୍ତୁମର୍ହସି
ମୁଁ ତୁମକୁ କିଛି ପଚାରିବାକୁ ଚାହେଁ; ତୁମେ ସତ୍ୟ କଥା କହିବାକୁ ଉଚିତ।
ପୁନଃ ପୁନଶ୍ଚ ନେତ୍ରାଣି ତଦ୍ଵତ୍ତେଷାଂ ଭଵଂତି ହି
ପୁଣି ପୁଣି ସେମାନଙ୍କର ଆଖି ଏଭଳି ହୋଇଯାଏ।
ହରଂତ୍ଯେଷାଂ ତଥା ଜିହ୍ଵାଂ ଜାଯମାନାଂ ପୁନର୍ନଵାମ୍
ସେମାନଙ୍କର ଜିହ୍ବା ବି ନେଇଯାଉଛନ୍ତି, ପୁନର୍ବାର ନୂତନ ହେଉଛି।
କିମେତେ ନଷ୍ଟଚିତ୍ତାଶ୍ଚ ତୁଦ୍ଯଂତେଽହର୍ନିଶଂ ନରାଃ କିଯତ୍କାଲଂ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ତନ୍ମମୋଦ୍ଦେ ଶତୋ ଵଦ
ଏମାନେ ମନ ହରାଇ ଦିନ ରାତି ଯନ୍ତ୍ରଣା ପାଉଛନ୍ତି କି? କେତେ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହା ଚାଲିବ? ଦୟାକରି ସଠିକ୍ କହ।
ତତ୍ତେହଂ ସଂପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ସଂକ୍ଷେପେଣ ଯଥାତଥମ୍ ।। 5.2.27.
ମୁଁ ଏଠାରେ ତୁମକୁ ସଂକ୍ଷେପରେ ଏହି କଥା ସଠିକ୍ ଭାବରେ ବୁଝେଇବି।
ପୁଣ୍ଯା ପୁଣ୍ଯେ ହି ପୁରୁଷଃ ପର୍ଯାଯେଣ ସମଶ୍ନୁତେ
ମଣିଷ ନିଜର ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତାହାର ଫଳ ପର୍ଯ୍ୟାୟକ୍ରମରେ ପାଏ।
ନ ତୁ ଭୋଗାଦୃତେ ପୁଣ୍ଯଂ ପାପଂ କର୍ମ ଚ ମାନଵଃ
ଭୋଗ ଛଡ଼ା ମଣିଷ କେବେ ନିଜର ପୁଣ୍ୟ କିମ୍ବା ପାପର ଫଳ ଅନୁଭବ କରିପାରେ ନାହିଁ।
ଏଵମେତେ ମହାପାପା ଯାତନାଭିରହର୍ନିଶମ୍
ଏଭଳି ମହାପାପୀମାନେ ଦିନ ରାତି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରନ୍ତି।
ଦେଵତ୍ଵେଽଥ ମନୁଷ୍ଯତ୍ଵେ ତିର୍ଯକ୍ତ୍ଵେଽଥ ଶୁଭାଶୁଭମ୍
ଦେବତା, ମଣିଷ କିମ୍ବା ପଶୁ ଜନ୍ମରେ ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ଫଳ ମିଳେ।
ଏତଦୁଦ୍ଦେଶତୋ ରାଜନ୍ଭଵତା କଥିତଂ ମଯା
ହେ ରାଜା, ଏହି କଥାକୁ ମୁଁ ସଂକ୍ଷେପରେ ତୁମକୁ କହିଛି।
ତଦେହ୍ଯନ୍ଯତ୍ର ଗଚ୍ଛାଵି ଯଥା ଦୃଷ୍ଟଂ ତ୍ଵଯାଧୁନା
ଏବେ ଆସ, ଆମେ ଅନ୍ୟଏଠିକୁ ଚଳିବା, ଯେପରି ତୁମେ ଏଠାରେ ଦେଖିଲ।
ତଦା ହି ସର୍ଵୈରୁଦ୍ଘୁଷ୍ଟଂ ଯାତନା ସ୍ଥାଯିଭିର୍ନୃଭିଃ ତ୍ଵଦଂଗସଂଗୀ ପଵନୋ ଦେହାନ୍ହ୍ଲାଦଯତେ ହି ନଃ
ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣାଭୋଗୀ ମଣିଷ ଚିତ୍କାର କଲେ, ତୁମ ଶରୀରକୁ ଛୁଇଁଥିବା ପବନ ଆମକୁ ଶାନ୍ତି ଦେଲା।
ପରିତାପଂ ଚ ଗାତ୍ରେଭ୍ଯଃ ପୀଡା ବାଧାଶ୍ଚ କୃତ୍ସ୍ନଶଃ
ଆମ ଦେହରୁ ସମସ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣା, ଦୁଃଖ ଓ ପୀଡ଼ା ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତେଷାଂ ତଂ ଯାମ୍ଯପୁରୁଷଂ ନୃପଃ
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ରାଜା ଯମର ଦୂତକୁ କହିଲେ।
କିଂ ମଯା କର୍ମ ତତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ ମହତ୍କୃତମ୍ 5.2.27.
ମୁଁ ମରଣଶୀଳ ଲୋକରେ କେଉଁ ମହାପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲି?
ଆଶ୍ଵିନସ୍ଯ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ତସ୍ଯେଦଂ ଫଲମୀଦୃଶମ୍
ଆଶ୍ୱିନ ମାସର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ଏହି ଫଳ ମିଳେ।
ତତସ୍ତଦ୍ଗାତ୍ରସଂସର୍ଗୀ ପଵନୋ ହ୍ଲାଦଦାଯକଃ
ତାପରେ ସେ ଦେହକୁ ଛୁଇଁଥିବା ପବନ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲା।
ତତୋ ଭଦ୍ରମୁଖାତ୍ରାହଂ ସ୍ଥାସ୍ଯେ ସ୍ଥାଣୁରିଵାଚଲଃ
ତେଣୁ, ହେ ଶୁଭମୁଖୀ, ମୁଁ ଏଠି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଥିବି, ଥମ୍ବା ପରି ଅଚଳ।
ଭୁଂକ୍ଷ୍ଵ ଭୋଗାନ୍ନ ଯାସ୍ଯେତାଂ ଯାତନାଂ ପାପକର୍ମଣାମ୍
ତୁମେ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କର, ଦୁଷ୍କର୍ମର ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଯିଅନି।
ଯଦାର୍ତ୍ତଜଂତୁଂ ନିର୍ଵାଣମାନେତୁମିତି ମେ ମତିଃ
ମୋ ଇଚ୍ଛା ହେଉଛି ଦୁଃଖିତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଉନ୍ତୁ।
ତସ୍ମାନ୍ନ ତାଵଦ୍ଯାସ୍ଯାମି ଯାଵଦେତେ ସୁଦୁଃଖିତାଃ
ତେଣୁ, ଏହି ଅତିଦୁଃଖିତମାନେ ମୁକ୍ତି ନ ପାଅଯାଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଯିବିନି।
ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯଂତେ ତେ ଯଦି ସୁଖଂ ବହଵୋ ଦୁଃଖିତେ ମଯି
ମୋ ଦ୍ୱାରା ଯଦି ଅନେକ ଦୁଃଖିତ ଲୋକ ସୁଖ ପାଇବେ, ତେବେ ମୁଁ ଏଠି ରହିବି।
ଅଵଶ୍ଯମସ୍ମାଦ୍ଗଂତଵ୍ଯଂ ତସ୍ମାତ୍ପାର୍ଥିଵ ଗମ୍ଯତାମ୍
ଏଠାରୁ ଯିବା ଅବଶ୍ୟକ, ତେଣୁ ରାଜା, ଆପଣ ଯିବେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଧର୍ମଃ ଶକ୍ରେଣ ସହିତୋବ୍ରଵୀତ୍
ଏହି ସମୟରେ ଧର୍ମ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଏକାଠି କଥା କହିଲେ।
ଏହ୍ଯେହି ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ର କୃତମେତାଵତା ପ୍ରଭୋ 5.2.27.
ଆସନ୍ତୁ, ଆସନ୍ତୁ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେତେକି ଦରକାର ଥିଲା, ସେସବୁ ହୋଇଯାଇଛି।
ନ ଚ ମନ୍ଯୁସ୍ତ୍ଵଯା କାର୍ଯଃ ଶୃଣୁ ମେ ଵଚନଂ ଵିଭୋ
ଆପଣ କ୍ରୋଧ କରିବେ ନାହିଁ, ମୋର କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ, ମହାବଳୀ।
ନଯାମି ତ୍ଵାମହଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ତ୍ଵଯା ସମ୍ଯଗୁପାସିତଃ
ଆପଣ ମୋତେ ଭଲଭାବେ ପୂଜା କରିଛନ୍ତି, ଏବେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନେଇଯିବି।
ନିମିରୁଵାଚ ନରକେ ମାନଵା ଧର୍ମ ପୀଡ୍ଯଂତେଽତ୍ର ସହସ୍ରଶଃ
ନିମି କହିଲେ: ଧର୍ମ, ଏଠାରେ ନରକରେ ଲୋକମାନେ ହଜାର-ହଜାର ଭାବେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଛନ୍ତି।