ସ ତଂ ଦୁର୍ଗଂଧମାଲକ୍ଷ୍ଯ ପୁରୁଷଂ ତମୁଵାଚ ହ
ସେ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଥିବା ସ୍ଥାନଟିକୁ ଦେଖି, ସେ ପୁରୁଷଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଦେଶୋଽଯଂ କଶ୍ଚ ଦେଵାନାମେତଦିଚ୍ଛାମି ଵେଦିତୁମ୍ ପୁରତୋ ଦର୍ଶଯନ୍ମାର୍ଗମିତ ଏହୀତ୍ଯୁଵାଚ ହ
ଏହି ଦେଶ କେଉଁଠି ଓ କାହାର? ମୁଁ ଏହା ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ। ପଥ ଦେଖାଇ ଆଗକୁ ଯାଉଥିବା ସେ କହିଲେ, 'ଆସ।'
ଭୂଯଃ ସ ରାଜା ତଂ ପ୍ରାହ କିଂକରଂ ଵିନଯାନ୍ଵିତଃ
ପୁଣି ସେ ରାଜା ଭକ୍ତିସହିତ ସେ ସେବକଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।
ଯେନେଦଂ ଵ୍ଯସନଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ମଯା ଚ ଧାର୍ମିକେଣ ହି
ମୁଁ ଧାର୍ମିକ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ କେମିତି ଏହି ଦୁଃଖକୁ ପାଇଲି?
ଜାତୋ ଵିଦେହଵିଷଯେ ସମ୍ଯଗ୍ମନୁଜପାଲକଃ
ମୁଁ ବିଦେହ ଦେଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲି, ସତ୍ୟସାର ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲି।
ଧର୍ମପ୍ରଧାନକଲ୍ପେନ ମନୁନାତ୍ର ଯଥା ପୁରା
ମନୁଙ୍କ ପୁରୁଣା ନୀତି ଅନୁସାରେ ଏଠାରେ ଧର୍ମକୁ ପ୍ରଧାନ କରିଥିଲି।
ନୋତ୍ସୃଷ୍ଟଶ୍ଚୈଵ ସଂଗ୍ରାମୋ ନାତିଥିର୍ଵିମୁଖୋଽଭଵତ୍ 5.2.27.
ମୁଁ କେବେ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ିନଥିଲି, କିମ୍ବା ଅତିଥିକୁ ଫେରାଇ ଦେଇନଥିଲି।
ସୋଽହଂ କଥମିମଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ନରକଂ ଭୃଶଦାରୁଣମ୍ ଉଵାଚ ପ୍ରଣତୋ ଭୂତ୍ଵା କ୍ରୂରୋଽପି ପ୍ରଶ୍ରିତଂ ଵଚଃ
ତେବେ ମୁଁ କିପରି ଏହି ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ପହଞ୍ଚିଲି? ଶିର ନମାଇ, ସେ ଦୟାଳୁ ଭାବରେ କହିଲେ, ଯଦିଓ ସେ କଠୋର ଥିଲେ।
କିନ୍ତୁ ସ୍ଵଲ୍ପଂ କୃତଂ ପାପଂ ଭଵଂତଂ ସ୍ମାରଯାମି ତତ୍
ତଥାପି ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଛୋଟ ଅପରାଧ ସ୍ମରଣ କରାଉଛି।
ଉକ୍ତା ଯା ଦକ୍ଷିଣା ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ନ ଦତ୍ତା ସା ତ୍ଵଯା ନୃପ
ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଯେଉଁ ଦାନ ଦେବାକୁ କୁହାଯାଇଥିଲା, ରାଜା, ସେହି ଦାନ ତୁମେ ଦେଇନଥିଲ।
ଏତାଵଦେଵ ତେ ପାପଂ ନାନ୍ଯ ତ୍କିଂଚନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଏହି ଏକମାତ୍ର ତୁମର ଅପରାଧ; ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ଏଵଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ରାଜର୍ଷିର୍ନିମିର୍ଦୂତମଥାବ୍ରଵୀତ୍
ଏହା ଶୁଣି ରାଜା ଋଷି ନିମି ସେ ଦୂତକୁ କହିଲେ।
କିଂଚିତ୍ପୃଚ୍ଛାମି ତେ ତତ୍ତ୍ଵଂ ଯଥାଵଦ୍ଵକ୍ତୁମର୍ହସି
ମୁଁ ତୁମକୁ କିଛି ପଚାରିବାକୁ ଚାହେଁ; ତୁମେ ସତ୍ୟ କଥା କହିବାକୁ ଉଚିତ।
ପୁନଃ ପୁନଶ୍ଚ ନେତ୍ରାଣି ତଦ୍ଵତ୍ତେଷାଂ ଭଵଂତି ହି
ପୁଣି ପୁଣି ସେମାନଙ୍କର ଆଖି ଏଭଳି ହୋଇଯାଏ।
ହରଂତ୍ଯେଷାଂ ତଥା ଜିହ୍ଵାଂ ଜାଯମାନାଂ ପୁନର୍ନଵାମ୍
ସେମାନଙ୍କର ଜିହ୍ବା ବି ନେଇଯାଉଛନ୍ତି, ପୁନର୍ବାର ନୂତନ ହେଉଛି।
କିମେତେ ନଷ୍ଟଚିତ୍ତାଶ୍ଚ ତୁଦ୍ଯଂତେଽହର୍ନିଶଂ ନରାଃ କିଯତ୍କାଲଂ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ତନ୍ମମୋଦ୍ଦେ ଶତୋ ଵଦ
ଏମାନେ ମନ ହରାଇ ଦିନ ରାତି ଯନ୍ତ୍ରଣା ପାଉଛନ୍ତି କି? କେତେ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହା ଚାଲିବ? ଦୟାକରି ସଠିକ୍ କହ।
ତତ୍ତେହଂ ସଂପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ସଂକ୍ଷେପେଣ ଯଥାତଥମ୍ ।। 5.2.27.
ମୁଁ ଏଠାରେ ତୁମକୁ ସଂକ୍ଷେପରେ ଏହି କଥା ସଠିକ୍ ଭାବରେ ବୁଝେଇବି।
ପୁଣ୍ଯା ପୁଣ୍ଯେ ହି ପୁରୁଷଃ ପର୍ଯାଯେଣ ସମଶ୍ନୁତେ
ମଣିଷ ନିଜର ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତାହାର ଫଳ ପର୍ଯ୍ୟାୟକ୍ରମରେ ପାଏ।
ନ ତୁ ଭୋଗାଦୃତେ ପୁଣ୍ଯଂ ପାପଂ କର୍ମ ଚ ମାନଵଃ
ଭୋଗ ଛଡ଼ା ମଣିଷ କେବେ ନିଜର ପୁଣ୍ୟ କିମ୍ବା ପାପର ଫଳ ଅନୁଭବ କରିପାରେ ନାହିଁ।
ଏଵମେତେ ମହାପାପା ଯାତନାଭିରହର୍ନିଶମ୍
ଏଭଳି ମହାପାପୀମାନେ ଦିନ ରାତି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରନ୍ତି।
ଦେଵତ୍ଵେଽଥ ମନୁଷ୍ଯତ୍ଵେ ତିର୍ଯକ୍ତ୍ଵେଽଥ ଶୁଭାଶୁଭମ୍
ଦେବତା, ମଣିଷ କିମ୍ବା ପଶୁ ଜନ୍ମରେ ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ଫଳ ମିଳେ।
ଏତଦୁଦ୍ଦେଶତୋ ରାଜନ୍ଭଵତା କଥିତଂ ମଯା
ହେ ରାଜା, ଏହି କଥାକୁ ମୁଁ ସଂକ୍ଷେପରେ ତୁମକୁ କହିଛି।
ତଦେହ୍ଯନ୍ଯତ୍ର ଗଚ୍ଛାଵି ଯଥା ଦୃଷ୍ଟଂ ତ୍ଵଯାଧୁନା
ଏବେ ଆସ, ଆମେ ଅନ୍ୟଏଠିକୁ ଚଳିବା, ଯେପରି ତୁମେ ଏଠାରେ ଦେଖିଲ।
ତଦା ହି ସର୍ଵୈରୁଦ୍ଘୁଷ୍ଟଂ ଯାତନା ସ୍ଥାଯିଭିର୍ନୃଭିଃ ତ୍ଵଦଂଗସଂଗୀ ପଵନୋ ଦେହାନ୍ହ୍ଲାଦଯତେ ହି ନଃ
ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣାଭୋଗୀ ମଣିଷ ଚିତ୍କାର କଲେ, ତୁମ ଶରୀରକୁ ଛୁଇଁଥିବା ପବନ ଆମକୁ ଶାନ୍ତି ଦେଲା।
ପରିତାପଂ ଚ ଗାତ୍ରେଭ୍ଯଃ ପୀଡା ବାଧାଶ୍ଚ କୃତ୍ସ୍ନଶଃ
ଆମ ଦେହରୁ ସମସ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣା, ଦୁଃଖ ଓ ପୀଡ଼ା ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତେଷାଂ ତଂ ଯାମ୍ଯପୁରୁଷଂ ନୃପଃ
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ରାଜା ଯମର ଦୂତକୁ କହିଲେ।
କିଂ ମଯା କର୍ମ ତତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ ମହତ୍କୃତମ୍ 5.2.27.
ମୁଁ ମରଣଶୀଳ ଲୋକରେ କେଉଁ ମହାପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲି?
ଆଶ୍ଵିନସ୍ଯ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ତସ୍ଯେଦଂ ଫଲମୀଦୃଶମ୍
ଆଶ୍ୱିନ ମାସର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ଏହି ଫଳ ମିଳେ।
ତତସ୍ତଦ୍ଗାତ୍ରସଂସର୍ଗୀ ପଵନୋ ହ୍ଲାଦଦାଯକଃ
ତାପରେ ସେ ଦେହକୁ ଛୁଇଁଥିବା ପବନ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲା।
ତତୋ ଭଦ୍ରମୁଖାତ୍ରାହଂ ସ୍ଥାସ୍ଯେ ସ୍ଥାଣୁରିଵାଚଲଃ
ତେଣୁ, ହେ ଶୁଭମୁଖୀ, ମୁଁ ଏଠି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଥିବି, ଥମ୍ବା ପରି ଅଚଳ।