ନାର୍ଚଯଂତି ସୁରାନ୍ଵିପ୍ରାଃ କର୍ମ କୁର୍ଵଂତି କୁତ୍ସିତମ୍
ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁନାହାନ୍ତି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି; ଅପମାନଜନକ କାମ କରନ୍ତି।
ଵୈରବଦ୍ଧାଶ୍ଚ ସଂଜାତାଃ ପରସ୍ପରଵଧେ ରତାଃ
ସେମାନେ ଶତ୍ରୁତାରେ ବନ୍ଧିଗଲେ, ପରସ୍ପର ହତ୍ୟାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସର୍ଵଭକ୍ଷ୍ଯାଶ୍ଚ ମୃଷାଵାଦପରାଯଣାଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମସ୍ତ ପଦାର୍ଥ ଖାଆନ୍ତି, ଏବଂ ମିଥ୍ୟା କଥାରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି।
ଦୃଶ୍ଯଂତେ ଷୋଡଶେ ଵର୍ଷେ ନରାଃ ପଲିତିନଃ ପ୍ରିଯେ
ପ୍ରିୟେ, ଷୋଳଷ ବର୍ଷରେ ମଧ୍ୟ ଚୁଲି ଧଳା ଲୋକମାନେ ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ଏଵଂଵିଧାଃ ସମୁଦ୍ଭୂତା ନରା ନାର୍ଯଶ୍ଚ ପାତକୈଃ
ଏପରି ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ, ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇ, ଉପଜିଥାନ୍ତି।
କୁଠାରୈର୍ଭିନ୍ନମୂର୍ଦ୍ଧାନଃ କ୍ରକଚୈଃ ପାଟିତାଃ ପରେ
ଅନ୍ୟମାନେ କୁଠାରରେ ମୁଣ୍ଡ କାଟାଯାନ୍ତି, ଚିରିଦିଆଯାନ୍ତି, ଆଉ କ୍ରକଚରେ ଚେରାଯାନ୍ତି।
ଭିନ୍ନାଶ୍ଚାଯୋମଯୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈରଗ୍ନିତପ୍ତୈଶ୍ଚ କୀଲକୈଃ 5.2.27.
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଲୋହା ଖିଳାରେ ଛିଦ୍ର କରାଯାନ୍ତି, ଅଗ୍ନିରେ ତାପିଥିବା ଖିଳାରେ ମାଡ଼ାଯାନ୍ତି।
କ୍ଷିପ୍ଯଂତେ ତପ୍ତକୁଣ୍ଡେଷୁ ଦହ୍ଯଂତେ ଵହ୍ନିରାଶିଷୁ
ତାପିଥିବା ଡେଗରେ ଛାଡ଼ାଯାନ୍ତି, ଅଗ୍ନିର ଢେରରେ ପୁଡ଼ାଯାନ୍ତି।
ଲୌହୈଶ୍ଚ ଶୃଙ୍ଖଲୈର୍ବଦ୍ଧା ହ୍ଯଧୋଵକ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ ଲଂବିତୈଃ
ଲୋହା ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧାଯାନ୍ତି, ମୁଣ୍ଡ ତଳକୁ କରି ଝୁଲାଯାନ୍ତି।
କୃମିଭିର୍ଭ୍ରମରୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈର୍ଦଂଶୈଶ୍ଚ ମଶକୈସ୍ତଥା
କୀଟ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମଧୁମକ୍ଷୀ, ଏବଂ ମାଛିର କାମୁଡ଼ିରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗନ୍ତି।
କେଚିତ୍କୃତ୍ତାଃ ପ୍ରଧାଵଂତି ତୋଯାର୍ଥଂ ଚ ତୃଷାତୁରାଃ
କେତେକ ଲୋକ ଛେଦିତ ହୋଇ, ତୀବ୍ର ତ୍ରୁଷ୍ଣାରେ ପାଣି ଖୋଜି ଏପଟ-ସେପଟ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଲାଗନ୍ତି ।
ଯୈଶ୍ଚାଂଗୈଃ ପତିତଂ କର୍ମ କ୍ରିଯତେ ପୁରୁଷୈର୍ଭୁଵି
ଯେଉଁ ଅଂଗ ଦ୍ୱାରା ମଣିଷମାନେ ପୃଥିବୀରେ ମନ୍ଦ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି,
ଯେ ପଶ୍ଯଂତି ଗୁରୁଂ ଦେଵାନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍କ୍ରୁଦ୍ଧଚକ୍ଷୁଷା ତେଷାଂ ନେତ୍ରାଣି ଭିଦ୍ଯଂତେ କୃଷ୍ଯଂତେ ଲୋହଶଂକୁଭିଃ
ଯେମାନେ ଗୁରୁ, ଦେବତା କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚାଲି ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଆଖି ଲୋହାର କାଠି ଦ୍ୱାରା ଛିଦ୍ର କରାଯାଏ ଓ ଫାଟିଯାଏ ।
ଶ୍ରଵଣୌ ଚ ପ୍ରପୂର୍ଯଂତେ ଲୌହେନ ଶଂକୁନା ତତଃ
ତାପରେ ସେମାନଙ୍କର କାନ ମଧ୍ୟ ଲୋହାର କାଠି ଦ୍ୱାରା ପୂରିଦିଆଯାଏ ।
ଲୌହୈର୍ଵେଗାନ୍ନିଖନ୍ଯଂତେ ଯୈଃ ଶ୍ରୁତଂ ଗୁରୁନିଂଦନମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଗୁରୁଙ୍କ ନିନ୍ଦା ଶୁଣିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଲୋହାର ଉପକରଣ ଦ୍ୱାରା ତୀବ୍ର ଭାବେ ଆଘାତ ପାଆନ୍ତି ।
ଶତଶଃ ପାଟ୍ଯତେ ଜିହ୍ଵା ଵହ୍ନିଵର୍ଣୈରଯୋମୁଖୈଃ
ଲୋହାର ତୀର ଯେଉଁଠି ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳି ଉଠେ, ସେଠି ସେମାନଙ୍କର ଜିହ୍ବା ଶତ-ଶତ ଥର ବିଭାଜିତ କରାଯାଏ ।
ତଦ୍ଵକ୍ତ୍ରାଣି ବହୂନ୍ଵାରାନ୍ଯେପଵାଦରତା ନରାଃ 5.2.27.
ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଅପବାଦ କରିବାରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମୁହଁ ପୁନିପୁନି ଆଘାତିତ ହୁଏ ।
ଯେ ନିଘ୍ନଂତି ଦୁରାଚାରାଃ ସୁରାର୍ଥାଯୋପକଲ୍ପିତେ
ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି,
ଯୈରପ୍ଯାଲିଂଗିତା ନାରୀ ପରସ୍ଯ ଚ ଦୁରାତ୍ମଭିଃ
ଏବଂ ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟମନସ୍କ ଅନ୍ୟର ଜଣେ ଜନାନୀଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତି,
ସ୍ଥାପ୍ଯତେ ଵଧ୍ଯତେ ଚାପି ପ୍ରଚଂଡୈର୍ଯମକିଂକରୈଃ
ସେମାନେ ଯମର କ୍ରୁର ଦୂତମାନେ ଧରି ଦଣ୍ଡିତ କରନ୍ତି ।
ତଦା ଲୋହମଯେ ଗେହେ ଜ୍ଵଲିତାନଲସଂସ୍ତରେ
ତାପରେ ଲୋହାର ଘର ଭିତରେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଶଯ୍ୟା ଉପରେ ସେମାନେ ରଖାଯାନ୍ତି ।
ଯାଵତୀ ଵେଦନା ଦେହେ ଇହ ଲୋକେ ପ୍ରଦୃଶ୍ଯତେ
ଏଠି ଦେହରେ ଯେତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଏହି ଲୋକରେ ଦେଖାଯାଏ, ସେତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ପଡ଼େ ।
କାକୈଶ୍ଚ ଵୃଶ୍ଚିକୈର୍ଗୃଧ୍ରୈର୍ଭକ୍ଷ୍ଯଂତେଽପ୍ଯପରେ ନରାଃ ଵଦଂତ୍ଯସକୃଦୁଦ୍ଵିଗ୍ନା ନ ଚ ଶାଂତିଂ ଲଭଂତି ଵୈ
କେତେକ ଲୋକ କାଉ, ବିଛି ଓ ଗୃଧ୍ର ଦ୍ୱାରା ଖାଇଯାନ୍ତି; ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କେବେ ଶାନ୍ତି ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ ।
ଦୁଃଖାନି ତେ ପ୍ରାପ୍ନୁଵଂତି ଯାନ୍ଯସହ୍ଯାନି ପାର୍ଵତି ନିମିର୍ନାମ ମହାଭାଗୋ ଯମମାର୍ଗଂ ଦଦର୍ଶ ହ
ହେ ପାର୍ବତୀ, ସେମାନେ ଏମିତି ଅସହ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରନ୍ତି; ମହାପୁଣ୍ୟଶାଳୀ ନିମି ଏହି ଯମର ପଥ ଦେଖିଥିଲେ ।
ରୌଦ୍ରଂ ଭଯାନକଂ ଦୁର୍ଗଂ ପୂରିତଂ ପାପକର୍ମଭିଃ
ସେହି ପଥ ଭୟାନକ, କଠିନ ଓ ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା ।
ସଂପୃକ୍ତଂ ପାପକୃଦ୍ଗଂଧୈର୍ମାଂସଶୋଣିତକର୍ଦ୍ଦମୈଃ
ସେଠି ପାପୀମାନଙ୍କ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଓ ମାଂସ ଓ ରକ୍ତର କାଦୁରେ ଭରିଯାଇଥିଲା ।
ଅଧୋମୁଖୈଶ୍ଚ କର୍କୋଟୈର୍ଗୃଧ୍ରୈଶ୍ଚ ସମଭିଦ୍ରୁତମ୍ ।। 5.2.27.
ସେଠି ମୁହଁ ତଳକୁ ଥିବା ସର୍ପ ଓ ଗୃଧ୍ରମାନେ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ ।
ଵୃକ୍ଷୈ ରୁଧିରମାଂସୈଶ୍ଚ ଛିନ୍ନବାହୂରୁପାଣିଭିଃ
ସେଠି ରକ୍ତ ଓ ମାଂସର ଗଛ, ଛିନ୍ନ ବାହୁ, ପାଦ ଓ ହାତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା ।
ଵୃତଂ କୁଣପଦୁର୍ଗଂଧୈରଶିଵଂ ଭୋଗଵର୍ଜିତମ୍
ସେଠାରେ ମୃତଦେହର ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଭରିଥିଲା, ଅଶୁଭ ଓ ଆନନ୍ଦହୀନ ଥିଲା।
କରଂଭଵାଲୁକାକୀର୍ଣମାଯସୀଶ୍ଚ ଶିଲାଃ ପୃଥକ୍
ଉପମା ଓ ବାଲିରେ ଢାକିଥିଲା, ଏବଂ ଅଲଗା ଅଲଗା ଲୋହାର ପଥର ଥିଲା।