ଵିକରାଲୋର୍ଦ୍ଧ୍ଵକେଶାଯ ଭୈରଵାଯ ନମୋନମଃ
ବିକୃତ ରୂପ ଓ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ କେଶ ଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଭୈରବଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ମୋର ନମସ୍କାର।
ତଥା ଦାରୁଵନଧ୍ଵଂସକାରିଣେ ତିଗ୍ମଶୂଲିନେ
ଦାରୁବନକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିବା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ପ୍ରଚଂଡଦଂଡହସ୍ତାଯ ଵଡଵାଗ୍ନିମୁଖାଯ ଚ 5.2.26.
ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ହାତରେ ଧରିଥିବା, ମୁଁହ ଅଗ୍ନିପରି ତୀବ୍ର ଯିଏ, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଦକ୍ଷଯଜ୍ଞଵିନାଶାଯ ଜଗଦ୍ଭଯକରାଯ ଚ କପର୍ଦିନେ କରାଲାଯ ସର୍ଵଦେଵାଯ ତେ ନମଃ
ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ବିନାଶ କରିଥିବା, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଭୟ ଦେଉଥିବା, ଜଟାଧାରୀ, କ୍ରୂର ଓ ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଏଵଂ ସ୍ତୁତସ୍ତଦା ଦେଵି ଚଂଦ୍ରେଣାଂତର୍ହିତେନ ଚ
ଏଭଳି ଦେବୀ, ଚନ୍ଦ୍ର ଅଦୃଶ୍ୟ ରହି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି କଲେ।
ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ତୁଷ୍ଟୋଽସ୍ମି ବ୍ରୂହି ସୋମ କିମିଚ୍ଛସି
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସେ କହିଲେ – ସୋମ, କଣ ଚାହୁଁଛ, କହ।
କାଂତ୍ଯା ଦୀପ୍ତ୍ଯା ତଥା ମୂର୍ତ୍ଯା ତଥା ରୂପେଣ ଚ ପ୍ରଭୋ
ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ମୁଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ତେଜ, ଦେହ ଓ ରୂପ ଚାହୁଁଛି।
ସ୍ଵପଦଂ କର୍ତ୍ତୁମିଚ୍ଛାମି ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାନ୍ମହେଶ୍ଵର
ମହେଶ୍ୱର, ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ ମୁଁ ମୋର ପୂର୍ବ ଅବସ୍ଥାକୁ ପୁନି ପାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛି।
ଦ୍ଵିଜରାଜେନ ତତ୍ପ୍ରାପ୍ତଂ ଲିଂଗସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରସାଦତଃ
ଏହି ଲିଙ୍ଗର କୃପାରେ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କର ରାଜା ଏହା ପାଇଥିଲେ।
ତେନ ସୋମେଶ୍ଵରୋନାମ ଵିଖ୍ଯାତୋ ଭୁଵନତ୍ରଯେ
ଏହି କାରଣରୁ ତିନି ଜଗତରେ ଏହା 'ସୋମେଶ୍ୱର' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
କୃତ ପୁଣ୍ଯା ନରା ମର୍ତ୍ଯାସ୍ତେ ଯାଂତି ପରମଂ ପଦମ୍
ଯେମାନେ ପୁଣ୍ୟ କାମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ଵିମୁକ୍ତୋ ଜନ୍ମଦୁଃଖାଦ୍ଯୈର୍ଲୀଯତେ ମଯି ମାନଵଃ
ଜନ୍ମ ଓ ଦୁଃଖ ଆଦିରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ମଣିଷ ମୋତେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ।
ଯୈଶ୍ଚ ସୋମେଶ୍ଵରୋ ଦେଵୋ ନ ଦୃଷ୍ଟୋ ନ ଚ ପୂଜିତଃ 5.2.26.
ଯେଉଁମାନେ ସୋମେଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିନାହାନ୍ତି, କିମ୍ବା ପୂଜା କରିନାହାନ୍ତି,
ଏକଃ ସୋମେଶ୍ଵରଃ ପୂଜ୍ଯଃ କୁଷ୍ଠରୋଗଵିନାଶନଃ
ସୋମେଶ୍ୱର ଏକମାତ୍ର ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ, ସେ କୁଷ୍ଠରୋଗକୁ ନଶ୍ୱାନ୍ତି।
ଆଧାରଃ ସର୍ଵଲୋକାନାଂ ଯେନ ସୋମେଶ୍ଵରୋ ଽର୍ଚିତଃ ମୁକ୍ତୋ ଭୋଗୀ ନିରାତଂକୋ ମମ ଲୋକେ ଵସେଚ୍ଚିରମ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଧାର ସୋମେଶ୍ୱର। ଯେଉଁଠି ସୋମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେଠି ଲୋକେ ମୁକ୍ତ, ଭୋଗବିଲାସୀ, ଭୟହୀନ ହୋଇ, ମୋର ଲୋକରେ ଦୀର୍ଘକାଳ ରହନ୍ତି।
କାଂଚନୈଃ କୁସୁମୈର୍ଦେଵି ଲିଂଗଂ ସୋମେଶ୍ଵରଂ ପ୍ରିଯେ
ହେ ଦେବୀ, ସୁନା ଫୁଲରେ ପ୍ରିୟା, ସୋମେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ପାପ ନଶ୍ୱାନ୍ତିଏ ଏହି ପ୍ରଭାବକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ସ୍ଵପ୍ନେପି ନରକଃ କୁତଃ
କେବଳ ଦର୍ଶନ କଲେ, ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ, କିପରି ନରକ ହେବ?
ପୁରା କଲିଯୁଗେ ଦେଵି କଲ୍ପେ ଵାରାହସଂଜ୍ଞକେ
ପୂର୍ବେ, କଳିଯୁଗରେ, ଭାରାହ ନାମକ କଳ୍ପରେ, ହେ ଦେବୀ,
ନିର୍ମର୍ଯାଦା ନିରାଧାରା ନିରୌକା ନାସ୍ତିକା ଜନାଃ
ସେଠି ଲୋକମାନେ ଉପଜିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ସୀମା ନଥିଲେ, ଆଧାର ନଥିଲେ, ଘର ନଥିଲେ, ଏବଂ ନାସ୍ତିକ ଥିଲେ।
ନାର୍ଚଯଂତି ସୁରାନ୍ଵିପ୍ରାଃ କର୍ମ କୁର୍ଵଂତି କୁତ୍ସିତମ୍
ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁନାହାନ୍ତି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି; ଅପମାନଜନକ କାମ କରନ୍ତି।
ଵୈରବଦ୍ଧାଶ୍ଚ ସଂଜାତାଃ ପରସ୍ପରଵଧେ ରତାଃ
ସେମାନେ ଶତ୍ରୁତାରେ ବନ୍ଧିଗଲେ, ପରସ୍ପର ହତ୍ୟାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସର୍ଵଭକ୍ଷ୍ଯାଶ୍ଚ ମୃଷାଵାଦପରାଯଣାଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମସ୍ତ ପଦାର୍ଥ ଖାଆନ୍ତି, ଏବଂ ମିଥ୍ୟା କଥାରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି।
ଦୃଶ୍ଯଂତେ ଷୋଡଶେ ଵର୍ଷେ ନରାଃ ପଲିତିନଃ ପ୍ରିଯେ
ପ୍ରିୟେ, ଷୋଳଷ ବର୍ଷରେ ମଧ୍ୟ ଚୁଲି ଧଳା ଲୋକମାନେ ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ଏଵଂଵିଧାଃ ସମୁଦ୍ଭୂତା ନରା ନାର୍ଯଶ୍ଚ ପାତକୈଃ
ଏପରି ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ, ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇ, ଉପଜିଥାନ୍ତି।
କୁଠାରୈର୍ଭିନ୍ନମୂର୍ଦ୍ଧାନଃ କ୍ରକଚୈଃ ପାଟିତାଃ ପରେ
ଅନ୍ୟମାନେ କୁଠାରରେ ମୁଣ୍ଡ କାଟାଯାନ୍ତି, ଚିରିଦିଆଯାନ୍ତି, ଆଉ କ୍ରକଚରେ ଚେରାଯାନ୍ତି।
ଭିନ୍ନାଶ୍ଚାଯୋମଯୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈରଗ୍ନିତପ୍ତୈଶ୍ଚ କୀଲକୈଃ 5.2.27.
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଲୋହା ଖିଳାରେ ଛିଦ୍ର କରାଯାନ୍ତି, ଅଗ୍ନିରେ ତାପିଥିବା ଖିଳାରେ ମାଡ଼ାଯାନ୍ତି।
କ୍ଷିପ୍ଯଂତେ ତପ୍ତକୁଣ୍ଡେଷୁ ଦହ୍ଯଂତେ ଵହ୍ନିରାଶିଷୁ
ତାପିଥିବା ଡେଗରେ ଛାଡ଼ାଯାନ୍ତି, ଅଗ୍ନିର ଢେରରେ ପୁଡ଼ାଯାନ୍ତି।
ଲୌହୈଶ୍ଚ ଶୃଙ୍ଖଲୈର୍ବଦ୍ଧା ହ୍ଯଧୋଵକ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ ଲଂବିତୈଃ
ଲୋହା ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧାଯାନ୍ତି, ମୁଣ୍ଡ ତଳକୁ କରି ଝୁଲାଯାନ୍ତି।
କୃମିଭିର୍ଭ୍ରମରୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈର୍ଦଂଶୈଶ୍ଚ ମଶକୈସ୍ତଥା
କୀଟ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମଧୁମକ୍ଷୀ, ଏବଂ ମାଛିର କାମୁଡ଼ିରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗନ୍ତି।