ଭଯଂ ତ୍ଯଜଧ୍ଵମମରା ଅଭଯଂ ଵୋ ଦଦାମ୍ଯହମ୍
ଅମରମାନେ, ଭୟ ଛାଡ଼ିଦିଅ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଉଛି।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ଭଗଵାନ୍ଵିସୃଜ୍ଯ ତ୍ରିଦଶେଶ୍ଵରାନ୍
ଏଭଳି କହି, ଭଗବାନ ଦେବମାନେଙ୍କ ନାୟକମାନେକୁ ଯିବାକୁ ଦେଲେ।
ଯଦା ସ୍ମୃତୋ ନ ଚାଭ୍ଯେତି ତଦା କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଜନାର୍ଦନଃ 5.2.26.
ସେ ଯେତେବେଳେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଲେ ନାହିଁ, ତେବେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ କ୍ରୋଧିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଦେଵୈରସୁରସଂଘୈଶ୍ଚ ମଥ୍ଯତାଂ କଲଶୋଦଧିଃ
ଦେବମାନେ ଓ ଅସୁରମାନେ ସମୁଦ୍ରକୁ କଳଶ ଦ୍ୱାରା ମଥନ କରନ୍ତୁ।
ଅମୃତଂ ତତ୍ର ଲପ୍ସ୍ଯଧ୍ଵଂ ରତ୍ନାନି ଵିଵିଧାନି ଚ
ସେଠାରେ ତୁମେ ଅମୃତ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ରତ୍ନ ପାଇବେ।
ମଂଥାନଂ ମଂଦରଂ କୃତ୍ଵା ନେତ୍ରଂ କୃତ୍ଵା ଚ ଵାସୁକିମ୍
ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼କୁ ମଥାନ ଦଣ୍ଡ ଭାବେ ଏବଂ ବାସୁକିକୁ ଦୂରୀ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରି ମଥନ କର।
ସୋମାର୍ଥେ ଚ ପୁରା ଦେଵି ତଥୈଵାସୁରଦାନଵାଃ
ହେ ଦେବୀ, ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ସୋମଙ୍କ ପାଇଁ ଏହିପରି ଅସୁର ଓ ଦାନବମାନେ—
ଵିବୁଧାଃ ସହିତାଃ ସର୍ଵେ ଯତଃ ପୁଚ୍ଛଂ ତତଃ ସ୍ଥିତାଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏକସাথে ପୁଛରେ ଦଢି ହୋଇ ଦାଉଥିଲେ।
ଶିରସ୍ଯୁଦ୍ଯମ୍ଯ ନାଗ ସ୍ଯ ପୁନଃ ପୁନରଵାକ୍ଷିପତ୍
ସେମାନେ ସାପର ମୁଣ୍ଡକୁ ଉଠାଇ ଆଉ ଆଉ ତଳକୁ ଫିଙ୍ଗୁଥିଲେ।
ତତ୍ର ନାନାଜଲଚରା ଵିନିଷ୍ପିଷ୍ଟା ମହାଦ୍ରିଣା
ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପାଣିଜୀବମାନେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ରେ ଚିପି ଯାଉଥିଲେ।
ତସ୍ମିଂସ୍ତୁ ମଥିତେ ଦେଵି ପ୍ରଯତ୍ନାତ୍କେଶଵସ୍ଯ ଚ
ହେ ଦେବୀ, ସେଥିରେ କେଶବ ଭାରି ଚେଷ୍ଟାରେ ମଥନ କରୁଥିଲେ—
ତମେଵ ଦେଵା ମନୁଜାଃ ପିତରଶ୍ଚ ଯଶସ୍ଵିନି
ସେହି ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେବତା, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ପିତୃମାନେ ଦେଖିଲେ, ହେ ଯଶସ୍ବିନୀ।
ସମୁତ୍ପନ୍ନମଥୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ପ୍ରାହ କେଶଵଃ 5.2.26.
ତାପରେ ଏହା ଉପସ୍ଥିତ ହେବାକୁ ଦେଖି, ଭଗବାନ କେଶବ କହିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଵାସୁଦେଵେନ ପ୍ରଜାଃ ପାଲଯିତୁଂ ଶଶୀ
ବାସୁଦେବଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଚନ୍ଦ୍ର ଜନମାନେ ପାଳନ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ତସ୍ଯାଗ୍ରେ ନାରଦଃ ସର୍ଵଂ କଥଯାମାସ ସତ୍ଵରମ୍
ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନାରଦ ଶୀଘ୍ର ଭାବରେ ସମସ୍ତ କଥା କହିଲେ।
ପୀଡିତୋ ଦକ୍ଷଶାପେନ ସୋମୋଽପ୍ଯଂତର୍ହିତସ୍ତଦା
ଦକ୍ଷଙ୍କ ଶାପରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ସୋମ ସେତିବେଳେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ଯଥାଶାପଂ କଥଯାମାସ ଗଦ୍ଗଦଃ
ସେଠାକୁ ଯାଇ, ଶାପ ଅନୁଯାୟୀ ଗଦ୍ଗଦ୍ କଣ୍ଠରେ କଥା କହିଲେ।
ଅଯଂ ମେ ପ୍ରଥମଃ ପୁତ୍ରଃ ପୀଡିତଃ ଶଶିନା ଭୃଶମ୍
ଏହି ମୋର ପ୍ରଥମ ପୁଅ, ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବହୁତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇଛି।
ଵିଷ୍ଣୁନା ଚ ବଲଂ ଦତ୍ତମସ୍ମୈ ଚଂଦ୍ରମସେ ଦୃଢମ୍
ବିଷ୍ଣୁ ଏହି ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଦୃଢ଼ ଶକ୍ତି ଦେଇଥିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମଧୁହଂତାରଂ ବ୍ରହ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁମୁଵାଚ ହ
ମଧୁ ନାଶକୁ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସ ଚାଯଂ ପୀଡିତୋ ଦେଵ ଶଶାଂକେନ ନଵେନ ଵୈ ଵୃତ୍ତାଂତଂ କଥଯାମାସ ବ୍ରହ୍ମାଗ୍ରେ ଚ ପୁନଃପୁନ.
ହେ ଦେବ, ଏହି ନୂତନ ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇଛି; ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପୁନଃପୁନ କଥା କହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାପି ପୂର୍ଵଚଂଦ୍ରାର୍ଥେ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଲୋକନମସ୍କୃତମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ଆଗରୁ ପୁର୍ବ ଚନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପୂଜିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ—
ନମଃ କୃଷ୍ଣ ନମୋ ଵିଷ୍ଣୋ ନମୋ ଜିଷ୍ଣୋ ନମୋନମଃ 5.2.26.
କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ବିଜୟୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ପୁନଃପୁନ ନମସ୍କାର।
ଜଯସ୍ଵ ଗୋଵିଂଦ ମହାନୁଭାଵ ଜଯସ୍ଵ ଵିଶ୍ଣୋ ଜଯ ପଦ୍ମନାଭ
ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗୋବିନ୍ଦ, ତୁମକୁ ବିଜୟ ହେଉ, ବିଷ୍ଣୁ, ପଦ୍ମନାଭ, ତୁମକୁ ବିଜୟ ହେଉ।
ଏଵଂ ସ୍ତୁତସ୍ତଦା ଦେଵି ବ୍ରହ୍ମଣା ଲୋକକାରିଣା
ଏଭଳି ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଗଚ୍ଛ ସୋମ ମମାଦେଶାନ୍ମହାକାଲଵନୋତ୍ତମେ ତମାରାଧଯ ଯତ୍ନେନ ସ ତେ ଦେହଂ ପ୍ରଦାସ୍ଯତି
ମୋ ଆଦେଶରେ, ସୋମ, ତୁମେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମହାକାଳବନକୁ ଯାଅ। ସେଠାରେ ଉତ୍ସାହର ସହିତ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କର, ସେ ତୁମକୁ ଦେହ ଦେବେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଵାସୁଦେଵେନ ବ୍ରହ୍ମଣା ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ ଲିଂଗଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ତୁଷ୍ଟାଵ ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ସୁଵ୍ରତେ
ଏପରି ଭାବରେ ବାସୁଦେବ ଓ ବ୍ରହ୍ମା ପୁନିପୁନି କହିଲେ। ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକ, ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖି ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାହାର ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଚଂଦ୍ର ଉଵାଚ ନମୋ ଦେଵାଧିଦେଵାଯ ତ୍ରିନେତ୍ରାଯ ମହାତ୍ମନେ
ଚନ୍ଦ୍ର କହିଲେ – ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତିନି ଆଖିଅଛନ୍ତି, ମହାତ୍ମା, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଭୂତଵେତାଲଜୁଷ୍ଟାଯ ମହାଦେଵାଯ ଶୂଲିନେ
ଭୂତ ଓ ବେତାଳମାନେ ଯାହାଙ୍କ ସହିତ ରହନ୍ତି, ମହାଦେବ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ପୂଷ୍ଣୋ ଦଂତଵିନାଶାଯ ତଥାଂଧକଵିନାଶିନେ
ପୂଷାଙ୍କ ଦାନ୍ତ ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା, ଏବଂ ଅନ୍ଧକାକୁ ବିନାଶ କରିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।