ମୁକ୍ତିକାମୋ ମହାକାଲେ ମୁକ୍ତିର୍ବ୍ରାହ୍ମଣସତ୍ତମଃ 5.2.25.
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଯେଉଁଠାରେ ମହାମୃତ୍ୟୁର ସମୟରେ ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି।
ମୁକ୍ତୀଶ୍ଵରଂ ତଦା ଲିଂଗଂ ତସ୍ଯାଗ୍ରେ କଥଯିଷ୍ଯସି
ତାହାପରେ, ମୁକ୍ତିର ନାଥ ଯେଉଁ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି, ସେଠାରେ ତୁମେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କଥା କହିବ।
ପୂର୍ଵଂ ହି ଚିହ୍ନିତଂ କର୍ମ ଦେହିନୋ ନ ଵିମୁଂଚତି
ପୂର୍ବରୁ ଯେ କର୍ମ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଛି, ସେ କର୍ମ ଦେହଧାରୀକୁ ଛାଡ଼ି ଯାଏ ନାହିଁ।
ଇତି ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଵିପ୍ରୋ ବ୍ରହ୍ମଵିତ୍ତମଃ
ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, ସେ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରବୀଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ
ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ତ୍ଵମାଗତୋ ଭୂପ ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ତେ ସଂଗତଂ ମଯା
"ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ଆସିଛ, ରାଜା; ଭାଗ୍ୟରେ ମୋତେ ତୁମ ସହିତ ମିଳିବା ହେଲା,"
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ନୃପଵିପ୍ରୌ ତୌ ମୁକ୍ତିଲିଂଗଂ ସମା ଗତୌ
ଏମିତି କହି, ରାଜା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୁହେଁ ଏକାସାଥିରେ ମୁକ୍ତି ଲିଙ୍ଗ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ସଶରୀରୌ ତୌ ତସ୍ମିଁଲ୍ଲିଂଗେ ଲଯଂ ଗତୌ
ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଦୁହେଁ ଦେହ ସହିତ ସେଇ ଲିଙ୍ଗରେ ଲୟ ହେଲେ।
ଅସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ସଂସ୍ପର୍ଶାନ୍ମୁକ୍ତିର୍ଭଵତି ନାନ୍ଯଥା ଅପି ପାପସମାଯୁକ୍ତଃ ସ ଯାତି ପରମାଂ ଗତିମ୍
ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ନୁହେଁ; ଯେଉଁଠି ଅପରାଧ ରହିଛି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପରମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ରେ ମୂଢାଃ କିଂ ତପୋଭିଶ୍ଚ କିଂ ଦାନୈର୍ନିଯମୈଶ୍ଚ କିମ୍
ହେ ମୂଢ଼ମନ୍ଦ, ଏତେ ତପସ୍ୟା କରି କ'ଣ ଲାଭ? ଦାନ ଓ ନିୟମ ରଖି କ'ଣ ହେବ?
ନ ମାଂ ଵିଦୁର୍ଦେଵଗଣା ନାସୁରା ନ ମହର୍ଷଯଃ
ଦେବମାନେ ମୋତେ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ମହାଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ନ ମେ ଵେତ୍ତି ପରଂ ରୂପଂ ସ୍ଵଯଂ ସାକ୍ଷାତ୍ପ୍ରଜାପତିଃ 5.2.25.
ପ୍ରଜାପତି ନିଜେ ମଧ୍ୟ ମୋର ପରମ ରୂପକୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଜାଣିନାହାନ୍ତି।
ଯଦେତଦ୍ଦୃଶ୍ଯତେ ତେଜୋ ଲିଂଗରୂପଂ ଯଶସ୍ଵିନି
ହେ ଯଶସ୍ବିନୀ, ଏହି ଯେ ତେଜ ଦେଖାଯାଉଛି ଲିଙ୍ଗ ରୂପରେ—
ଅନେକଜନ୍ମସଂଶୁଦ୍ଧା ଯୋଗିନୋଽନୁଗ୍ରହାନ୍ମମ
ଅନେକ ଜନ୍ମରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ଯୋଗୀମାନେ, ମୋର କୃପାରେ,
ଈଶ୍ଵର ଉଵାଚ ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ନିଷ୍କଲଂକୋ ନରୋ ଭଵେତ୍
ଇଶ୍ୱର କହିଲେ: ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖିବାମାତ୍ରେ ଏକ ମଣିଷ ନିର୍ମଳ ହୋଇଯାଏ—
ଅତ୍ରିର୍ନାମ ମହାଭାଗୋ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମାନସଃ ସୁତଃ
ଏକ ଅତି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଅତ୍ରି ନାମକ ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନସ ପୁତ୍ର।
ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋଽଭଵତ୍ସୋମୋ ଦକ୍ଷୋଥ ମାତୃଭାଗତଃ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ହେଲେ ସୋମ; ପରେ, ମାତାଙ୍କର ଅଂଶରୁ ଦକ୍ଷ ହେଲେ।
ସୋମପତ୍ନ୍ଯୋ ହି ମଂତଵ୍ଯାସ୍ତାସାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ତୁ ରୋହିଣୀ
ସୋମଙ୍କର ଯେଉଁମାନେ ଜଣେ ଜଣେ ପତ୍ନୀ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରୋହିଣୀ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଇତରାଃ ପ୍ରୋଚୁରାଗତ୍ଯ ଦକ୍ଷସ୍ଯାଗ୍ରେ ଯଥାତଥମ୍
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପତ୍ନୀମାନେ ଆସି, ଦକ୍ଷଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ କଥା କହିଲେ।
ଯଦା ନ ଵାରିତସ୍ତସ୍ଥୌ ଦକ୍ଷଃ କୁଦ୍ଧସ୍ତଦା ପ୍ରିଯେ
ପ୍ରିୟେ, ଡକ୍ଷ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଏବଂ କେହି ତାଙ୍କୁ ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେ ଦୃଢ଼ ରହିଗଲେ।
ଏଵଂ ଶପ୍ତସ୍ତୁ ସୋମୋ ଵୈ ତଦା ହ୍ଯଂତର୍ହିତୋଽଭଵତ୍
ଏଭଳି ଶାପ ଦେଇଯିବା ପରେ, ସୋମ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।
ଅନେକତ୍ଵଂ ଵିହାଯୈତଜ୍ଜଲଦେହଂ ସନାତନମ୍
ସେ ନିଜର ଅନେକ ଆକାରକୁ ଛାଡ଼ି, ସେହି ଚିରଯୁଗୀ ଜଳ ଶରୀରକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କଲେ।
ଏଵମଂତର୍ହିତଃ ସୋମୋ ଗତୋ ଵୈ ଦକ୍ଷଶାପତଃ ଵୈରାଜଂ ବ୍ରହ୍ମସଦନଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ସମୁପସ୍ଥିତାଃ
ଡକ୍ଷଙ୍କ ଶାପରେ ଲୁଚି ଯିବା ପରେ, ସୋମ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେବମାନେ ସହିତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ।
ତସ୍ଯାଗ୍ରେ କଥଯାମାସୁର୍ନମସ୍କୃତ୍ଯ ପୁନଃପୁନଃ 5.2.26.
ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ, ଦେବମାନେ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରି ଆପଣାଙ୍କ କଥା କହିଲେ।
ସ୍ରଷ୍ଟା ଚ ହଵ୍ଯକଵ୍ଯାନାଂ ପାହି ନଃ ଶରଣାଗତାନ୍
ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ହବ୍ୟ କବ୍ୟର ନାୟକ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଆଶ୍ଵାସଯାମାସ ସୁରାନ୍ସୁଶ୍ଲିଷ୍ଟୈର୍ଵଚନାଂବୁଭିଃ
ସେ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ମୃଦୁ ଓ ସ୍ନେହଭରା କଥାରେ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ।
ଶାପାଂତଂ ଭଗଵାନ୍ଦେଵୋ ଵିଷ୍ଣୁରେଵ କରିଷ୍ଯତି ଶରଣ୍ଯଂ ଶରଣଂ ଵିଷ୍ଣୁମୁପତସ୍ଥୁର୍ଗତଵ୍ଯଥାଃ
ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଏକାମେ ଏହି ଶାପର ଶେଷ କରିବେ; ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି, ସେମାନେ ଶରଣ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଯାଇଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଣା ସହିତା ଦେଵି ସ୍ତୁତିଂ ଚକ୍ରୁଃ ସମାହିତାଃ ନମସ୍ତେଽସ୍ତୁ ହୃଷୀକେଶ ମହାପୁରୁଷପୂର୍ଵଜ
ବ୍ରହ୍ମା ସହିତ, ହେ ଦେବୀ, ସେମାନେ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ସ୍ତୁତି କଲେ: 'ହୃଷୀକେଶ, ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ପୂର୍ବଜ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।'
ନାରାଯଣ ଜଗନ୍ନାଥ ଦେଵାସ୍ତ୍ଵାଂ ଶରଣଂ ଗତାଃ
ନାରାୟଣ, ଜଗତ୍ନାଥ, ଦେବମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ହି ନଃ ପରମୋ ଦେଵୋ ବ୍ରହ୍ମାଦୀନାଂ ସୁରୋତ୍ତମ
ଆପଣ ଆମ ପ୍ରମୁଖ ଦେବତା, ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ।
ଵିନା ସୋମେନ ଚୌଷଧ୍ଯୋ ନଷ୍ଟା ଦେଵ ମହୀତଲେ
ହେ ଦେବ, ସୋମ ବିନା ପୃଥିବୀରେ ଔଷଧିମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।