ଜରାମୃତ୍ଯୁଭଯୋପେତସର୍ଵଵ୍ଯାଧିଵିଵର୍ଜିତମ୍ ସାଷ୍ଟାଂଗାଂ ପ୍ରଣତିଂ କୃତ୍ଵା ତେ ଦେଵାଃ ସ୍ତୁତିମବ୍ରୁଵନ୍
ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ମୃତ୍ୟୁ, ଭୟ ଓ ସମସ୍ତ ରୋଗ ରହିଥିଲା ନାହିଁ, ସେମାନେ ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କରି ଦେବତାମାନେ ସ୍ତୁତି କଲେ ।
ଭଵାନ୍ବ୍ରହ୍ମା ଚ ରୁଦ୍ରଶ୍ଚ ମହେଂଦ୍ରୋ ଦେଵସତ୍ତମଃ
ଆପଣେ ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର ଓ ମହେନ୍ଦ୍ର, ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ଆପଣେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ।
ଏଵଂ ଚ ସତ୍ଯଂ ପରମଂ ତପଶ୍ଚ ପରମଂ ତଥା ୧୭ [ ଏଵଂ ସ୍ତୁତସ୍ତଦା ତୈସ୍ତୁ ଦେଵଦେଵୋ ଵରାନନେ
ଏଭଳି, ସତ୍ୟ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ତେଣୁ ତପସ୍ୟା ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ସେ ସମୟରେ, ଏମିତି ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ, ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠି ଥିଲେ, ସେଠି ଦେବତାଙ୍କର ଦେବ, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ—
ପ୍ରାହ ଦେଵାଂସ୍ତତଃ କୃଷ୍ଣଃ କିଂ କରୋମ୍ଯଦ୍ଯ ଵଃ ସୁରାଃ
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ହେ ଦେବଗଣ, ଆଜି ମୁଁ ତୁମମାନେ ପାଇଁ କଣ କରିବି?'
ଉପାଯଃ କଥ୍ଯତାଂ ଦେଵ ତୁଷ୍ଟିଃ ଧୁଷ୍ଟିର୍ଯଥା ଭଵେତ୍ 5.2.23.
'ହେ ଦେବ, କୃପାକରି କହ, କେଉଁଠି କିପରି ଉପାୟ ରହିଛି, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସନ୍ତୋଷ କିମ୍ବା ଅସନ୍ତୋଷ ହେବା ସମ୍ଭବ।'
ଗଚ୍ଛଧ୍ଵଂ ତ୍ରିଦଶାଃ ସର୍ଵେ ମହାକାଲଵନେ ଶୁଭେ
'ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ଶୁଭ ମହାକାଳବନକୁ ଯାଆ।'
ମେଘା ଵୃଷ୍ଟିକରାଃ ସର୍ଵେ ତସ୍ମିଁଲ୍ଲିଂଗେ ଚ ସଂତି ଵୈ
'ସେଠି, ସମସ୍ତ ବର୍ଷାଦାୟକ ମେଘମାନେ ଏହି ଲିଙ୍ଗରେ ବିଦ୍ୟମାନ।'
ପ୍ରତୀହାରେଶ୍ଵରାଦ୍ଦେଵାଦୀଶାନେ ଵିଦ୍ଯତେ ସୁରାଃ
'ହେ ଦେବଗଣ, ପ୍ରତୀହାରେଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କଠାରୁ ଇଶାନ ଉପସ୍ଥିତ।'
ମହାକାଲଵନେ ପ୍ରାପ୍ତା ଯତ୍ରାସ୍ତେ ଲିଂଗମୁତ୍ତମମ୍
'ମହାକାଳବନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ସେଠାରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲିଙ୍ଗ ବିଦ୍ୟମାନ।'
ନମସ୍ତେଽସ୍ତୁ ମହେଶାଯ ନମୋଽନଂତାଯ ମାଲିନେ
'ମହେଶଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଅନନ୍ତ ମାଳାଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।'
ନମୋ ଯୋଗାଯ ଵେଦାଯ ନମଃ ପିଂଗଜଟାଯ ତେ
'ଯୋଗୀଙ୍କୁ, ବେଦକୁ, ତମ ପିଙ୍ଗଳ ଜଟାଧାରୀକୁ ନମସ୍କାର।'
ନମଃ ଶୁଭ୍ରାଟ୍ଟହାସାଯ ନମସ୍ତେଽସ୍ତୁ ଶିଖଂଡିନେ
'ଶୁଭ୍ର ଅଟ୍ଟହାସୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଶିଖଣ୍ଡୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର।'
ନମୋଂଽତକାଯ ଭଵ୍ଯାଯ ତ୍ର୍ଯଂବକାଯାସ୍ତୁ ତେ ନମଃ
'ସମାପ୍ତିକାରୀ, ଭଦ୍ର, ତିନି ଆଖି ଥିବା ଆପଣକୁ ନମସ୍କାର।'
ନମୋ ଯୋଗଶରୀରାଯ ନମସ୍ତେ ସର୍ଵ ସର୍ଵଦା
'ଯାହାଙ୍କର ଦେହ ଯୋଗରେ ଏକତା, ସେଇ ସର୍ବଦା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।'
ସୁଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ଦେଵଦେଵେଶ ପାହି ନଃ ଶରଣାଗତାନ୍ 5.2.23.
'ଶୁଭ ବର୍ଷା ଦେଇ, ହେ ଦେବତାଙ୍କର ଠାକୁର, ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।'
ଲିଂଗମଧ୍ଯାତ୍ସମୁତ୍ତସ୍ଥୁର୍ଵାଦଯଂତୋ ନଭସ୍ତଲମ୍
ଲିଙ୍ଗର ମଧ୍ୟରୁ ସେମାନେ ଉଠି, ନଭକୁ ଧ୍ୱନି କରିଲେ।
ଜାତଂ ଵିନିଷ୍ପ୍ରଭଂ ସର୍ଵଂ ନ ପ୍ରାଜ୍ଞାଯତ କିଂଚନ
ସମସ୍ତ କିଛି ଆଲୋକହୀନ ହେଇଗଲା, କିଛି ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନଟ ହେଉନଥିଲା।
ତେ ତସ୍ଯ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯେନ ପ୍ରତୋଷିତାଃ
ସେ ଦେବତାଙ୍କର ମହିମାରେ ସମସ୍ତେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ତତସ୍ତମଃ ସଂହରତୋ ଵିନେଶୁଶ୍ଚ ବଲାହକା
ତାପରେ, ସେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିବା ସମୟରେ, ବଦଳମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଶୁଦ୍ଧପ୍ରଭାଣି ଜ୍ଯୋତୀଂଷି ସୋମଂ ଚକ୍ରୁଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାମ୍
ଶୁଧ୍ଧ ଆଲୋକମାନେ ସୋମଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କଲେ।
ମହର୍ଷଯୋ ଵିଶୋକାଶ୍ଚ ଗଂଧର୍ଵାଶ୍ଚ କଲଂ ଜଗୁଃ
ବଡ଼ ବଡ଼ ଋଷିମାନେ ଦୁଃଖରହିତ ହୋଇ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତ ଗାଇଲେ।
ସୁରୈଃ ସଂପୂଜ୍ଯ ଭକ୍ତ୍ଯା ତେ ଚକ୍ରୁର୍ନାମ ଯଥାର୍ଥତଃ
ଦେବତାମାନେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସଠିକ୍ ଅର୍ଥ ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ନାମ ଦେଲେ।
ମେଘନାଦେଶ୍ଵରଂ ନାମ ଭଵିଷ୍ଯତ୍ଯସ୍ଯ ସର୍ଵତଃ
ସେ ସବୁଠାରେ 'ମେଘନାଦେଶ୍ୱର' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବେ।
ଭଵିଷ୍ଯଂତି ନରା ଭୂମୌ କୃତାର୍ଥାସ୍ତତ୍ପ୍ରଭାଵତଃ
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ପୃଥିବୀରେ ଲୋକମାନେ ସଫଳତା ଲାଭ କରିବେ।
କଲ୍ପକୋଟିସହସ୍ରାଣି କଲ୍ପକୋଟିଶତାନି ଚ
ହଜାର ହଜାର କୋଟି କଳ୍ପ ଓ ଶତ କୋଟି କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ,
ପ୍ରଭାଵଃ ପଠ୍ଯତେ ଯତ୍ର ମେଘନାଦସ୍ଯ ପାର୍ଵତି
ହେ ପାର୍ବତୀ, ଯେଉଁଠାରେ ମେଘନାଦଙ୍କର ମହିମା କଥାହୁଏ, ସେଠି ଏହି କଥା ପଢ଼ାଯାଏ।
ବ୍ରହ୍ମାଦିସ୍ତଂବପର୍ଯଂତଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରା ଚରମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ଘାସପତ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଚରାଚର ସହିତ ତିନି ଲୋକ,
ଉତ୍ପାଦିତଂ ଧୃତଂ ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ଦେଵ ମଯା ଶ୍ରୁତମ୍
ତୁମେ, ହେ ଦେବ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ବ୍ୟାପ୍ତ କରିଛ। ଏହି କଥା ମୁଁ ଶୁଣିଛି।
ଅତ୍ଯର୍ଥଂ ମୁନଯଃ ସର୍ଵେ ମୁଦିତା ମୌନିନୋ ଽଵ୍ଯଯାଃ
ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ବହୁତ ଆନନ୍ଦିତ, ନିରବ ଓ ଅବିନାଶୀ।
ତ୍ଵଯା ସର୍ଵମିଦଂ ସୃଷ୍ଟଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଭୂର୍ଭୁଵାଦିକମ୍
ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ, ତିନି ଲୋକ—ଭୂ, ଭୁଵଃ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ—ସୃଷ୍ଟି କରିଛ।