କଲି ଦ୍ଵାପରଯୋଃ ସଂଧୌ ତସ୍ଯ ଦୋଷାଚ୍ଚ ଭାମିନି
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, କଳି ଓ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗ ସଂଧିରେ, ତାଙ୍କ ଦୋଷରୁ,
ନ ଵଵର୍ଷ ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ପ୍ରତିଲୋମୋଽଭଵତ୍ପ୍ରଭୁଃ
ହଜାର ଆଖିଁ ଥିବା ପ୍ରଭୁ ବର୍ଷା ଦେଲେ ନାହିଁ ଏବଂ ବିପରୀତ ଆଚରଣ କଲେ ।
ନଦ୍ଯଃ ସଂକ୍ଷିପ୍ତତୋଯୌଘାଃ କ୍ଵଚିଦଂତର୍ହିତାସ୍ତଦା
ସେବେଳେ ନଦୀମାନେ ଜଳର ଧାରା କମିଗଲା ଏବଂ କିଛି ନଦୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା ।
ଉଚ୍ଛିନ୍ନକୃଷି ଗୋରକ୍ଷା ନିଵୃତ୍ତଵିପଣାସ୍ତଥା
ଚାଷ ଓ ଗୋପାଳନ ନଷ୍ଟ ହେଲା, ବଜାର ମଧ୍ୟ ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା ।
ଶୂନ୍ଯଭୂଯିଷ୍ଠନଗରା ଦଗ୍ଧଗ୍ରାମନିଵେଶିନଃ
ନଗରମାନେ ପ୍ରାୟ ଶୂନ୍ୟ ହେଲା ଏବଂ ଗ୍ରାମମାନେ ଜଳିଗଲା ।
ଆଶ୍ରମାନ୍ସଂପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ପର୍ଯଧାଵନ୍ନିତସ୍ତତଃ 5.2.23.
ସେମାନେ ଆଶ୍ରମ ଛାଡ଼ି ଏଠୁ ସେଠି ଭ୍ରମଣ କଲେ ।
ସୂଷ୍ଟିରୁନ୍ମୂଲିତା ସର୍ଵା ଜଂଗମା ସ୍ଥାଵରାଖିଲା
ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି, ଚଳନ୍ତି ଓ ଅଚଳ, ଉପଟାଇ ଦିଆଗଲା ।
ଶରଣ୍ଯଂ ଶରଣଂ ଜଗ୍ମୁର୍ଦେଵଦେଵଂ ଜନାର୍ଦନମ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ଦେବଦେବ ଜନାର୍ଦନଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ ।
ବ୍ରହ୍ମଲୋକାଦିଭିର୍ଲୋକୈରନୌପମ୍ଯଗୁଣଂ ଶୁଭମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲୋକରୁ, ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୁଣ ଓ ଶୁଭ ଗୁଣ ଥିବା ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ସେମାନେ ଗଲେ ।
ସ୍ଵେଚ୍ଛାକଲ୍ପିତଵି ନ୍ଯାସପ୍ରାସାଦଶଯନାସନମ୍
ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ରାଜପ୍ରାସାଦ, ଶଯ୍ୟା ଓ ଆସନ ଥିଲା ।
ଜରାମୃତ୍ଯୁଭଯୋପେତସର୍ଵଵ୍ଯାଧିଵିଵର୍ଜିତମ୍ ସାଷ୍ଟାଂଗାଂ ପ୍ରଣତିଂ କୃତ୍ଵା ତେ ଦେଵାଃ ସ୍ତୁତିମବ୍ରୁଵନ୍
ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ମୃତ୍ୟୁ, ଭୟ ଓ ସମସ୍ତ ରୋଗ ରହିଥିଲା ନାହିଁ, ସେମାନେ ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କରି ଦେବତାମାନେ ସ୍ତୁତି କଲେ ।
ଭଵାନ୍ବ୍ରହ୍ମା ଚ ରୁଦ୍ରଶ୍ଚ ମହେଂଦ୍ରୋ ଦେଵସତ୍ତମଃ
ଆପଣେ ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର ଓ ମହେନ୍ଦ୍ର, ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ଆପଣେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ।
ଏଵଂ ଚ ସତ୍ଯଂ ପରମଂ ତପଶ୍ଚ ପରମଂ ତଥା ୧୭ [ ଏଵଂ ସ୍ତୁତସ୍ତଦା ତୈସ୍ତୁ ଦେଵଦେଵୋ ଵରାନନେ
ଏଭଳି, ସତ୍ୟ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ତେଣୁ ତପସ୍ୟା ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ସେ ସମୟରେ, ଏମିତି ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ, ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠି ଥିଲେ, ସେଠି ଦେବତାଙ୍କର ଦେବ, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ—
ପ୍ରାହ ଦେଵାଂସ୍ତତଃ କୃଷ୍ଣଃ କିଂ କରୋମ୍ଯଦ୍ଯ ଵଃ ସୁରାଃ
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ହେ ଦେବଗଣ, ଆଜି ମୁଁ ତୁମମାନେ ପାଇଁ କଣ କରିବି?'
ଉପାଯଃ କଥ୍ଯତାଂ ଦେଵ ତୁଷ୍ଟିଃ ଧୁଷ୍ଟିର୍ଯଥା ଭଵେତ୍ 5.2.23.
'ହେ ଦେବ, କୃପାକରି କହ, କେଉଁଠି କିପରି ଉପାୟ ରହିଛି, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସନ୍ତୋଷ କିମ୍ବା ଅସନ୍ତୋଷ ହେବା ସମ୍ଭବ।'
ଗଚ୍ଛଧ୍ଵଂ ତ୍ରିଦଶାଃ ସର୍ଵେ ମହାକାଲଵନେ ଶୁଭେ
'ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ଶୁଭ ମହାକାଳବନକୁ ଯାଆ।'
ମେଘା ଵୃଷ୍ଟିକରାଃ ସର୍ଵେ ତସ୍ମିଁଲ୍ଲିଂଗେ ଚ ସଂତି ଵୈ
'ସେଠି, ସମସ୍ତ ବର୍ଷାଦାୟକ ମେଘମାନେ ଏହି ଲିଙ୍ଗରେ ବିଦ୍ୟମାନ।'
ପ୍ରତୀହାରେଶ୍ଵରାଦ୍ଦେଵାଦୀଶାନେ ଵିଦ୍ଯତେ ସୁରାଃ
'ହେ ଦେବଗଣ, ପ୍ରତୀହାରେଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କଠାରୁ ଇଶାନ ଉପସ୍ଥିତ।'
ମହାକାଲଵନେ ପ୍ରାପ୍ତା ଯତ୍ରାସ୍ତେ ଲିଂଗମୁତ୍ତମମ୍
'ମହାକାଳବନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ସେଠାରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲିଙ୍ଗ ବିଦ୍ୟମାନ।'
ନମସ୍ତେଽସ୍ତୁ ମହେଶାଯ ନମୋଽନଂତାଯ ମାଲିନେ
'ମହେଶଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଅନନ୍ତ ମାଳାଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।'
ନମୋ ଯୋଗାଯ ଵେଦାଯ ନମଃ ପିଂଗଜଟାଯ ତେ
'ଯୋଗୀଙ୍କୁ, ବେଦକୁ, ତମ ପିଙ୍ଗଳ ଜଟାଧାରୀକୁ ନମସ୍କାର।'
ନମଃ ଶୁଭ୍ରାଟ୍ଟହାସାଯ ନମସ୍ତେଽସ୍ତୁ ଶିଖଂଡିନେ
'ଶୁଭ୍ର ଅଟ୍ଟହାସୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଶିଖଣ୍ଡୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର।'
ନମୋଂଽତକାଯ ଭଵ୍ଯାଯ ତ୍ର୍ଯଂବକାଯାସ୍ତୁ ତେ ନମଃ
'ସମାପ୍ତିକାରୀ, ଭଦ୍ର, ତିନି ଆଖି ଥିବା ଆପଣକୁ ନମସ୍କାର।'
ନମୋ ଯୋଗଶରୀରାଯ ନମସ୍ତେ ସର୍ଵ ସର୍ଵଦା
'ଯାହାଙ୍କର ଦେହ ଯୋଗରେ ଏକତା, ସେଇ ସର୍ବଦା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।'
ସୁଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ଦେଵଦେଵେଶ ପାହି ନଃ ଶରଣାଗତାନ୍ 5.2.23.
'ଶୁଭ ବର୍ଷା ଦେଇ, ହେ ଦେବତାଙ୍କର ଠାକୁର, ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।'
ଲିଂଗମଧ୍ଯାତ୍ସମୁତ୍ତସ୍ଥୁର୍ଵାଦଯଂତୋ ନଭସ୍ତଲମ୍
ଲିଙ୍ଗର ମଧ୍ୟରୁ ସେମାନେ ଉଠି, ନଭକୁ ଧ୍ୱନି କରିଲେ।
ଜାତଂ ଵିନିଷ୍ପ୍ରଭଂ ସର୍ଵଂ ନ ପ୍ରାଜ୍ଞାଯତ କିଂଚନ
ସମସ୍ତ କିଛି ଆଲୋକହୀନ ହେଇଗଲା, କିଛି ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନଟ ହେଉନଥିଲା।
ତେ ତସ୍ଯ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯେନ ପ୍ରତୋଷିତାଃ
ସେ ଦେବତାଙ୍କର ମହିମାରେ ସମସ୍ତେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ତତସ୍ତମଃ ସଂହରତୋ ଵିନେଶୁଶ୍ଚ ବଲାହକା
ତାପରେ, ସେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିବା ସମୟରେ, ବଦଳମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଶୁଦ୍ଧପ୍ରଭାଣି ଜ୍ଯୋତୀଂଷି ସୋମଂ ଚକ୍ରୁଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାମ୍
ଶୁଧ୍ଧ ଆଲୋକମାନେ ସୋମଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କଲେ।