ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯାଦ୍ଭୂତ୍ଵା ଵିଦ୍ଯାଧରେଶ୍ଵରଃ
ସେ ଲିଙ୍ଗର ମହିମାରେ ତୁମେ ବିଦ୍ୟାଧରମାନଙ୍କର ଓ ଶ୍ୱର ହେଇଯାଇଥିଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗେ ଵ୍ରଜଂସ୍ତ୍ଵଂ ସଂପୃଷ୍ଟଃ ସୁରସଂଘୈଶ୍ଚ ସାଦରମ୍
ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବାବେଳେ ଦେବମାନେ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନର ସହିତ ସ୍ୱାଗତ କରିଥିଲେ।
ତତୋ ରୁଦ୍ରଗଣୈଃ ସର୍ଵଂ ସୁରାଣାଂ କଥିତଂ ପୁରା
ତାପରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଗଣମାନେ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ପୁରାତନ ଦେବମାନେଠାରେ କହିଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ଦେଵେଶାଃ ପ୍ରଭାଵୋଽଯମୁପସ୍ଥିତଃ
ହେ ଦେବମାନଙ୍କର ଓ ଶ୍ୱରମାନେ, ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଶକ୍ତି ଏବେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଛି।
କାର୍କଟୀଯୋନି ମୁକ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରାପ୍ତଂ ସ୍ଵର୍ଗସୁଖଂ ଯତଃ
କଙ୍କଡ଼ାର ଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗର ସୁଖ ଲାଭ କରିଥିଲେ।
ତଦାପ୍ରଭୃତି ଦେଵୋଽଯଂ କର୍କଟେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞକଃ
ସେଇ ସମୟରୁ ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ କଙ୍କଡ଼େଶ୍ୱର ନାମରେ ଜଣାଯାଉଛନ୍ତି।
ଆଗତୋଽସି ପୁନର୍ଭୂମୌ ଲବ୍ଧଂ ରାଜ୍ଯମକଂଟକମ୍
ତୁମେ ପୁଣି ଭୂମିକୁ ଫେରିଛ, ଏବଂ କଣ୍ଟକ ଶୂନ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ପାଇଛ।
ତସ୍ମାତ୍ପାର୍ଥିଵ ଭୂଯସ୍ତ୍ଵଂ ଲିଂଗମାରାଧଯ ଦ୍ରୁତମ୍
ସେହିପାଇଁ, ରାଜା, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ପୁନି ଉପାସନା କର।
ପୂର୍ଵଂ କର୍ମ ସ୍ମୃତଂ ତେନ ସ୍ଵକୀଯଂ ପାର୍ଥିଵେନ ତୁ 5.2.22.
ତାହା ଦ୍ୱାରା, ରାଜା, ତୁମର ପୂର୍ବ କର୍ମ ସ୍ମରଣ ହୋଇଛି।
ତସ୍ମିଁଲ୍ଲିଂଗେ ଲଯଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ସ୍ଵଶରୀରେଣ ପାର୍ଵତି ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଭୋଗାଂଶ୍ଚିରଂ ଭୂମୌ ତେ ଯାଂତି ପରମାଂ ଗତିମ୍
ପାର୍ବତୀ, ନିଜ ଦେହରେ ସେଇ ଲିଙ୍ଗରେ ଲୟ ଲାଗି, ଏ ଭୂମିରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଭୋଗ ଭୋଗି, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ନିଯମେନ ପ୍ରପଶ୍ଯଂତି ଯେ ଦେଵଂ କର୍କଟେଶ୍ଵରମ୍
ଯେମାନେ ନିୟମିତ ଭାବେ କଙ୍କଡ଼େଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି,
ସୂର୍ଯଦୀପ୍ତିପ୍ରତୀକାଶୈର୍ଵିମାନୈଃ ସାର୍ଵକାମିକୈଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭାର ଭଳି ଉଜ୍ୱଳ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି,
ତତ୍ର ଦିଵ୍ଯୈର୍ମହାଭୋଗୈଃ ସ୍ତ୍ରୀସହସ୍ରୈର୍ମନୋରମୈଃ
ସେଠାରେ ଦିବ୍ୟ ମହାଭୋଗ ଓ ହଜାର ହଜାର ଆନନ୍ଦମୟା ନାରୀମାନେ ସହିତ,
ତଦଂତେ ଵିଷ୍ଣୁଭଵନେ ତାଵତ୍କାଲଂ ଚ ସଂତି ହି
ତାହାର ଶେଷରେ ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଗୃହରେ ସେଇ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହନ୍ତି।
ଵିଷ୍ଣୁଲୋକାଦ୍ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ମୁଦିତାଃ ପୁନଃ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଲୋକରୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଲୋକକୁ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ।
ଦଶାଶ୍ଵମୈଧୈର୍ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ତତ୍ଫଲଂ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରଯା
ଦଶ ଘୋଡ଼ା ଯଜ୍ଞର ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ସେହି ପୁଣ୍ୟ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଦର୍ଶନ କଲେ ମିଳେ ।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ସର୍ଵସିଦ୍ଧଯଃ
ତାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଲଭ୍ୟ ହୁଏ ।
ରାଜମୂଲା ମହାଦେଵି ଯୋଗକ୍ଷେମାଃ ସୁଵୃଷ୍ଟଯଃ
ହେ ମହାଦେବୀ, ରାଜାଙ୍କ ମୂଳରେ ସମୃଦ୍ଧି, ସୁରକ୍ଷା ଏବଂ ଭଲ ବର୍ଷା ରହିଥାଏ ।
ରାଜା କୃତଂ ତଥା ତ୍ରେତା ଦ୍ଵାପରଶ୍ଚ ତଥା କଲିଃ
କୃତ, ତ୍ରେତା, ଦ୍ୱାପର ଏବଂ କଳିଯୁଗରେ ମଧ୍ୟ ରାଜା ଥିଲେ ।
ରାଜା ବଭୂଵ ଲୋକେଽସ୍ମିନ୍ମଦାଂଧୋନାମ ପାର୍ଵତି
ହେ ପାର୍ବତୀ, ଏହି ଜଗତରେ ମଦାନ୍ଧ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ ।
କଲି ଦ୍ଵାପରଯୋଃ ସଂଧୌ ତସ୍ଯ ଦୋଷାଚ୍ଚ ଭାମିନି
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, କଳି ଓ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗ ସଂଧିରେ, ତାଙ୍କ ଦୋଷରୁ,
ନ ଵଵର୍ଷ ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ପ୍ରତିଲୋମୋଽଭଵତ୍ପ୍ରଭୁଃ
ହଜାର ଆଖିଁ ଥିବା ପ୍ରଭୁ ବର୍ଷା ଦେଲେ ନାହିଁ ଏବଂ ବିପରୀତ ଆଚରଣ କଲେ ।
ନଦ୍ଯଃ ସଂକ୍ଷିପ୍ତତୋଯୌଘାଃ କ୍ଵଚିଦଂତର୍ହିତାସ୍ତଦା
ସେବେଳେ ନଦୀମାନେ ଜଳର ଧାରା କମିଗଲା ଏବଂ କିଛି ନଦୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା ।
ଉଚ୍ଛିନ୍ନକୃଷି ଗୋରକ୍ଷା ନିଵୃତ୍ତଵିପଣାସ୍ତଥା
ଚାଷ ଓ ଗୋପାଳନ ନଷ୍ଟ ହେଲା, ବଜାର ମଧ୍ୟ ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା ।
ଶୂନ୍ଯଭୂଯିଷ୍ଠନଗରା ଦଗ୍ଧଗ୍ରାମନିଵେଶିନଃ
ନଗରମାନେ ପ୍ରାୟ ଶୂନ୍ୟ ହେଲା ଏବଂ ଗ୍ରାମମାନେ ଜଳିଗଲା ।
ଆଶ୍ରମାନ୍ସଂପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ପର୍ଯଧାଵନ୍ନିତସ୍ତତଃ 5.2.23.
ସେମାନେ ଆଶ୍ରମ ଛାଡ଼ି ଏଠୁ ସେଠି ଭ୍ରମଣ କଲେ ।
ସୂଷ୍ଟିରୁନ୍ମୂଲିତା ସର୍ଵା ଜଂଗମା ସ୍ଥାଵରାଖିଲା
ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି, ଚଳନ୍ତି ଓ ଅଚଳ, ଉପଟାଇ ଦିଆଗଲା ।
ଶରଣ୍ଯଂ ଶରଣଂ ଜଗ୍ମୁର୍ଦେଵଦେଵଂ ଜନାର୍ଦନମ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ଦେବଦେବ ଜନାର୍ଦନଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ ।
ବ୍ରହ୍ମଲୋକାଦିଭିର୍ଲୋକୈରନୌପମ୍ଯଗୁଣଂ ଶୁଭମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲୋକରୁ, ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୁଣ ଓ ଶୁଭ ଗୁଣ ଥିବା ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ସେମାନେ ଗଲେ ।
ସ୍ଵେଚ୍ଛାକଲ୍ପିତଵି ନ୍ଯାସପ୍ରାସାଦଶଯନାସନମ୍
ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ରାଜପ୍ରାସାଦ, ଶଯ୍ୟା ଓ ଆସନ ଥିଲା ।