ଆସୀତ୍ପୁରା ବୃହତ୍କଲ୍ପେ ଧର୍ମ ମୂର୍ତିର୍ଜନାଧିପଃ
ପୁରୁଣା ବଡ଼ କଳ୍ପରେ ଧର୍ମର ଆକାର ଧରିଥିବା ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ସୋମସୂର୍ଯାଦଯୋ ଯସ୍ଯ ତେଜସା ନିଷ୍ପ୍ରଭାଃ କୃତାଃ
ଯାହାଙ୍କର ତେଜରେ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଅପ୍ରଭା ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ଯଥେଚ୍ଛାରୂପଧାରୀ ଚ ସଂଗ୍ରାମେଷ୍ଵପରାଜିତଃ
ସେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଯେକୌଣସି ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରୁଥିଲେ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ କେବେ ହାରିନଥିଲେ।
ରାଜ୍ଞସ୍ତସ୍ଯାଗ୍ରମହିଷୀ ପ୍ରାଣେଭ୍ଯୋଽପି ଗରୀଯସୀ
ସେଇ ରାଜାଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ରାଣୀ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ।
ନୃପୋ ନୃପସହସ୍ରେଣ ନ କଦାଚିତ୍ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ ଵିସ୍ମଯେନାଵୃତମନା ଵଶିଷ୍ଠମୃଷିସତ୍ତମମ୍
ହଜାର ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ରାଜା କେବେ ମୁକ୍ତି ପାଇନଥିଲେ; ମନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇଥିଲା, ମହାନ ଋଷି ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖି।
ଭଗଵନ୍କେନ ଧର୍ମେଣ ମମ ଲକ୍ଷ୍ମୀରନୁତ୍ତମା
ଭଗବାନ, କେଉଁ ଧର୍ମରେ ମୁଁ ଏହି ଅପୂର୍ବ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପାଇଲି?
ଵଶିଷ୍ଠ ଉଵାଚ ପୁରା ତ୍ଵମଵନୀପାଽଽସୀଃ ଶୂଦ୍ରଜାତିସମୁଦ୍ଭଵଃ
ବଶିଷ୍ଠ କହିଲେ: ପୂର୍ବେ ତୁମେ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ଶୂଦ୍ର ଜାତିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ନିଵସନ୍ଦୁଷ୍ଟହୃଦଯୋ ଵର୍ଷାଣି ସୁବହୂନ୍ଯପି
ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟ ହୃଦୟ ନେଇ ବହୁ ବର୍ଷ ରହିଥିଲେ।
ସଦା ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵହାରୀ ତ୍ଵଂ ସଦା ଵେଦଵିନିଂଦକଃ 5.2.22.
ତୁମେ ସଦା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ଚୋରାଇଥିଲେ ଏବଂ ସଦା ବେଦକୁ ନିନ୍ଦା କରୁଥିଲେ।
ଅଥ ପଂଚତ୍ଵମାପନ୍ନଃ କାଲେ ନରକମାପ୍ତଵାନ୍
ଏହାପରେ, ସମୟ ଆସିଲାପରେ, ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରି ନରକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ରୌରଵେ କୁମ୍ଭିପାକେ ଚ ମହାରୌରଵସଂଜ୍ଞକେ
ରୌରବ, କୁମ୍ଭୀପାକ ଏବଂ ମହାରୌରବ ନାମକ ନରକରେ,
ମୂଷାଯାଂ ଧୀମତୋ ରାଜନ୍ନସିପତ୍ରେ ଚ ଦାରିତଃ
ମୂଷା ଭିତରେ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ରାଜା, ଏବଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପତ୍ରରେ ଚିରାଯାଇଥିଲେ।
ଵିଧାଯ କାର୍କଟଂ ରୂପଂ ଯମେନ ତ୍ଵଯି ପାର୍ଥିଵ
ଯମ ତୁମକୁ କାଙ୍କଡ଼ ରୂପ ଦେଇଥିଲେ, ହେ ପୃଥିବୀର ଶାସକ।
ଦତ୍ତଂ ଜପ୍ତଂ କୃତଂ ଯଚ୍ଚ ହୁତଂ ଦେଵାର୍ଚନାଦି ଯତ୍
ଯେଉଁ କିଛି ଦାନ, ଜପ, କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ହୋମ, ଦେବତା ପୂଜା ଆଦି କରାଯାଇଥିଲା,
ନିକ୍ଷିପ୍ତସ୍ତ୍ଵଂ ତଦା ତେନ ଭାଵିପୁଣ୍ଯେନ କର୍ମଣା
ସେଇ ଭବିଷ୍ୟତ ପୁଣ୍ୟ ଓ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ସେଠାରେ ରଖାଯାଇଥିଲା।
କଦାଚିତ୍ତୀରଭୂମ୍ଯାଂ ତ୍ଵଂ ଗତଃ ସଂକ୍ରୀଡିତୁଂ ଶନୈଃ
କେବେ ତୁମେ ନଦୀ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଖେଳିବାକୁ ଶାନ୍ତିରେ ଗଲେ।
ଆକାଶମାର୍ଗଂ ଚୋଡ୍ଡୀନଃ ସ ତ୍ଵଯା ତାଡିତୋ ଭୃଶମ୍
ଆକାଶର ରାସ୍ତାରେ ତୁମେ ଉଡ଼ିଯାଉଥିବାବେଳେ ସେ ତୁମକୁ ଭଳି ଝଟକା ଦେଇଥିଲେ।
ମୁକ୍ତସ୍ତ୍ଵଂ ଚଂଚୁପୁଟତୋ ଵାଯସେନାକୁଲେନ ତୁ
ଚଞ୍ଚୁରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବେଗବାନ ବାତାସରେ ତୁମେ ଚିଞ୍ଚଳ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ଶିଵସ୍ଯ କ୍ଷିପ୍ତସ୍ତ୍ଵଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଚଞ୍ଚ୍ଵାକ୍ଷେପପ୍ରପୀଡିତଃ 5.2.22.
ପକ୍ଷୀର ଚଞ୍ଚୁ ଓ ତାହାର ଭୟଙ୍କର ହଲାହଲରେ ଅତି ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଭୂମିକୁ ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଇଥିଲେ।
ଵିମୁଚ୍ଯ ଦେହଂ ତଜ୍ଜୀର୍ଣଂ ଯାଵତ୍ତଂ କାର୍କଟଂ ପୁରା
ସେଇ ଜରାପିଡ଼ିତ ଦେହକୁ ଛାଡ଼ି, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଏକ କଙ୍କଡ଼ା ଛାଡ଼ିଥିଲା, ସେପରି ତୁମେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯାଦ୍ଭୂତ୍ଵା ଵିଦ୍ଯାଧରେଶ୍ଵରଃ
ସେ ଲିଙ୍ଗର ମହିମାରେ ତୁମେ ବିଦ୍ୟାଧରମାନଙ୍କର ଓ ଶ୍ୱର ହେଇଯାଇଥିଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗେ ଵ୍ରଜଂସ୍ତ୍ଵଂ ସଂପୃଷ୍ଟଃ ସୁରସଂଘୈଶ୍ଚ ସାଦରମ୍
ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବାବେଳେ ଦେବମାନେ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନର ସହିତ ସ୍ୱାଗତ କରିଥିଲେ।
ତତୋ ରୁଦ୍ରଗଣୈଃ ସର୍ଵଂ ସୁରାଣାଂ କଥିତଂ ପୁରା
ତାପରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଗଣମାନେ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ପୁରାତନ ଦେବମାନେଠାରେ କହିଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ଦେଵେଶାଃ ପ୍ରଭାଵୋଽଯମୁପସ୍ଥିତଃ
ହେ ଦେବମାନଙ୍କର ଓ ଶ୍ୱରମାନେ, ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଶକ୍ତି ଏବେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଛି।
କାର୍କଟୀଯୋନି ମୁକ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରାପ୍ତଂ ସ୍ଵର୍ଗସୁଖଂ ଯତଃ
କଙ୍କଡ଼ାର ଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗର ସୁଖ ଲାଭ କରିଥିଲେ।
ତଦାପ୍ରଭୃତି ଦେଵୋଽଯଂ କର୍କଟେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞକଃ
ସେଇ ସମୟରୁ ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ କଙ୍କଡ଼େଶ୍ୱର ନାମରେ ଜଣାଯାଉଛନ୍ତି।
ଆଗତୋଽସି ପୁନର୍ଭୂମୌ ଲବ୍ଧଂ ରାଜ୍ଯମକଂଟକମ୍
ତୁମେ ପୁଣି ଭୂମିକୁ ଫେରିଛ, ଏବଂ କଣ୍ଟକ ଶୂନ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ପାଇଛ।
ତସ୍ମାତ୍ପାର୍ଥିଵ ଭୂଯସ୍ତ୍ଵଂ ଲିଂଗମାରାଧଯ ଦ୍ରୁତମ୍
ସେହିପାଇଁ, ରାଜା, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ପୁନି ଉପାସନା କର।
ପୂର୍ଵଂ କର୍ମ ସ୍ମୃତଂ ତେନ ସ୍ଵକୀଯଂ ପାର୍ଥିଵେନ ତୁ 5.2.22.
ତାହା ଦ୍ୱାରା, ରାଜା, ତୁମର ପୂର୍ବ କର୍ମ ସ୍ମରଣ ହୋଇଛି।
ତସ୍ମିଁଲ୍ଲିଂଗେ ଲଯଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ସ୍ଵଶରୀରେଣ ପାର୍ଵତି ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଭୋଗାଂଶ୍ଚିରଂ ଭୂମୌ ତେ ଯାଂତି ପରମାଂ ଗତିମ୍
ପାର୍ବତୀ, ନିଜ ଦେହରେ ସେଇ ଲିଙ୍ଗରେ ଲୟ ଲାଗି, ଏ ଭୂମିରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଭୋଗ ଭୋଗି, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।