ରୂପେଣ ନିର୍ଜିତଃ କାମସ୍ତେନାପ୍ରତିମତେଜସା କୋଽଯଂ ପ୍ରଭାଵୋ ଯେନାହଂ ଶାପାନ୍ମୁକ୍ତଃ ସୁଦୁସ୍ତରାତ୍ ।। 5.2.21.
ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅପୂର୍ବ ଆକର୍ଷଣରେ ହରାଇ, ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ଏହି କେଉଁ ଶକ୍ତି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏତେ କଠିନ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଲି?"
ପ୍ରିଯାଂ ପପ୍ରଚ୍ଛ ନୃପତିଃ ପୂର୍ଣେନ୍ଦୁଵଦନାଂ ଭୃଶମ୍
ରାଜା ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଭା ମୁହଁଥିବାକୁ, ଗଭୀର ଭାବେ ପଚାରିଲେ।
ଅଥ ସା କଥଯାମାସ ଵୃତ୍ତାଂତଂ ଵିସ୍ତରାନ୍ମୁଦା
ତାପରେ ସେ ଖୁସି ହୋଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଟଣା ଖୋଲାସାରେ କହିଦେଲେ।
ରାଜଞ୍ଛାପାଦ୍ଵିମୁକ୍ତୋଽସି ଲିଂଗସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵତଃ
"ହେ ରାଜା, ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇଛ।"
ତଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଯଯୌ ରାଜା ସ୍ଵର୍ଗଂ ସୁରଗଣୈଃ ସ୍ତୁତଃ
ତାଙ୍କ ସହିତ ରାଜା, ଦେବମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଵିଖ୍ଯାତଂ ଦେଵି ଲୋକେଽସ୍ମିନ୍ସର୍ଵକାମଫଲପ୍ରଦମ୍ ତିର୍ଯଗ୍ଯୋନିଂ ନ ଯାସ୍ଯଂତି ନ ଵିଯୋଗୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
"ହେ ଦେବୀ, ଏହା ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ; ଏଠାରେ କେହି ମୃଗ ଜନ୍ମକୁ ଯିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ବିୟୋଗ ମଧ୍ୟ ହେବ ନାହିଁ।"
ନ ଚାପି ନରକାଵାପ୍ତିର୍ନ ଦୁଃଖଂ ନ ଜରା ଭଯମ୍
"ନ ନରକକୁ ପହଞ୍ଚିବେ, ନ ଦୁଃଖ, ନ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ନ ଭୟ ରହିବ।"
ରୂପସୌଭାଗ୍ଯସଂପନ୍ନା ଭଵିଷ୍ଯଂତି ଯୁଗେଯୁଗେ ତେଷାଂ କୁଲେ ଚ ଯେ କେଚିତ୍ପିତରୋ ନିରଯସ୍ଥିତାଃ
"ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ସେମାନେ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ଭାଗ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବେ; ତାଙ୍କ ଗୋତିଆରେ ଯେଉଁ ପିତୃପୁରୁଷମାନେ ନରକରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ..."
ତିର୍ଯଗ୍ଯୋନିଗତା ଯେ ଚ ପଶୁଯୋନିଂ ତୁ ଯେ ଗତାଃ
ଯେମାନେ ପଶୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯେମାନେ ପଶୁ ଯୋନିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି,
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ତିର୍ଯଗ୍ଯୋନିର୍ନ ଦୃଶ୍ଯତେ
ତାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ପଶୁ ଜନ୍ମର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ଆସୀତ୍ପୁରା ବୃହତ୍କଲ୍ପେ ଧର୍ମ ମୂର୍ତିର୍ଜନାଧିପଃ
ପୁରୁଣା ବଡ଼ କଳ୍ପରେ ଧର୍ମର ଆକାର ଧରିଥିବା ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ସୋମସୂର୍ଯାଦଯୋ ଯସ୍ଯ ତେଜସା ନିଷ୍ପ୍ରଭାଃ କୃତାଃ
ଯାହାଙ୍କର ତେଜରେ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଅପ୍ରଭା ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ଯଥେଚ୍ଛାରୂପଧାରୀ ଚ ସଂଗ୍ରାମେଷ୍ଵପରାଜିତଃ
ସେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଯେକୌଣସି ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରୁଥିଲେ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ କେବେ ହାରିନଥିଲେ।
ରାଜ୍ଞସ୍ତସ୍ଯାଗ୍ରମହିଷୀ ପ୍ରାଣେଭ୍ଯୋଽପି ଗରୀଯସୀ
ସେଇ ରାଜାଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ରାଣୀ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ।
ନୃପୋ ନୃପସହସ୍ରେଣ ନ କଦାଚିତ୍ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ ଵିସ୍ମଯେନାଵୃତମନା ଵଶିଷ୍ଠମୃଷିସତ୍ତମମ୍
ହଜାର ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ରାଜା କେବେ ମୁକ୍ତି ପାଇନଥିଲେ; ମନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇଥିଲା, ମହାନ ଋଷି ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖି।
ଭଗଵନ୍କେନ ଧର୍ମେଣ ମମ ଲକ୍ଷ୍ମୀରନୁତ୍ତମା
ଭଗବାନ, କେଉଁ ଧର୍ମରେ ମୁଁ ଏହି ଅପୂର୍ବ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପାଇଲି?
ଵଶିଷ୍ଠ ଉଵାଚ ପୁରା ତ୍ଵମଵନୀପାଽଽସୀଃ ଶୂଦ୍ରଜାତିସମୁଦ୍ଭଵଃ
ବଶିଷ୍ଠ କହିଲେ: ପୂର୍ବେ ତୁମେ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ଶୂଦ୍ର ଜାତିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ନିଵସନ୍ଦୁଷ୍ଟହୃଦଯୋ ଵର୍ଷାଣି ସୁବହୂନ୍ଯପି
ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟ ହୃଦୟ ନେଇ ବହୁ ବର୍ଷ ରହିଥିଲେ।
ସଦା ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵହାରୀ ତ୍ଵଂ ସଦା ଵେଦଵିନିଂଦକଃ 5.2.22.
ତୁମେ ସଦା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ଚୋରାଇଥିଲେ ଏବଂ ସଦା ବେଦକୁ ନିନ୍ଦା କରୁଥିଲେ।
ଅଥ ପଂଚତ୍ଵମାପନ୍ନଃ କାଲେ ନରକମାପ୍ତଵାନ୍
ଏହାପରେ, ସମୟ ଆସିଲାପରେ, ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରି ନରକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ରୌରଵେ କୁମ୍ଭିପାକେ ଚ ମହାରୌରଵସଂଜ୍ଞକେ
ରୌରବ, କୁମ୍ଭୀପାକ ଏବଂ ମହାରୌରବ ନାମକ ନରକରେ,
ମୂଷାଯାଂ ଧୀମତୋ ରାଜନ୍ନସିପତ୍ରେ ଚ ଦାରିତଃ
ମୂଷା ଭିତରେ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ରାଜା, ଏବଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପତ୍ରରେ ଚିରାଯାଇଥିଲେ।
ଵିଧାଯ କାର୍କଟଂ ରୂପଂ ଯମେନ ତ୍ଵଯି ପାର୍ଥିଵ
ଯମ ତୁମକୁ କାଙ୍କଡ଼ ରୂପ ଦେଇଥିଲେ, ହେ ପୃଥିବୀର ଶାସକ।
ଦତ୍ତଂ ଜପ୍ତଂ କୃତଂ ଯଚ୍ଚ ହୁତଂ ଦେଵାର୍ଚନାଦି ଯତ୍
ଯେଉଁ କିଛି ଦାନ, ଜପ, କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ହୋମ, ଦେବତା ପୂଜା ଆଦି କରାଯାଇଥିଲା,
ନିକ୍ଷିପ୍ତସ୍ତ୍ଵଂ ତଦା ତେନ ଭାଵିପୁଣ୍ଯେନ କର୍ମଣା
ସେଇ ଭବିଷ୍ୟତ ପୁଣ୍ୟ ଓ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ସେଠାରେ ରଖାଯାଇଥିଲା।
କଦାଚିତ୍ତୀରଭୂମ୍ଯାଂ ତ୍ଵଂ ଗତଃ ସଂକ୍ରୀଡିତୁଂ ଶନୈଃ
କେବେ ତୁମେ ନଦୀ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଖେଳିବାକୁ ଶାନ୍ତିରେ ଗଲେ।
ଆକାଶମାର୍ଗଂ ଚୋଡ୍ଡୀନଃ ସ ତ୍ଵଯା ତାଡିତୋ ଭୃଶମ୍
ଆକାଶର ରାସ୍ତାରେ ତୁମେ ଉଡ଼ିଯାଉଥିବାବେଳେ ସେ ତୁମକୁ ଭଳି ଝଟକା ଦେଇଥିଲେ।
ମୁକ୍ତସ୍ତ୍ଵଂ ଚଂଚୁପୁଟତୋ ଵାଯସେନାକୁଲେନ ତୁ
ଚଞ୍ଚୁରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବେଗବାନ ବାତାସରେ ତୁମେ ଚିଞ୍ଚଳ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ଶିଵସ୍ଯ କ୍ଷିପ୍ତସ୍ତ୍ଵଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଚଞ୍ଚ୍ଵାକ୍ଷେପପ୍ରପୀଡିତଃ 5.2.22.
ପକ୍ଷୀର ଚଞ୍ଚୁ ଓ ତାହାର ଭୟଙ୍କର ହଲାହଲରେ ଅତି ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଭୂମିକୁ ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଇଥିଲେ।
ଵିମୁଚ୍ଯ ଦେହଂ ତଜ୍ଜୀର୍ଣଂ ଯାଵତ୍ତଂ କାର୍କଟଂ ପୁରା
ସେଇ ଜରାପିଡ଼ିତ ଦେହକୁ ଛାଡ଼ି, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଏକ କଙ୍କଡ଼ା ଛାଡ଼ିଥିଲା, ସେପରି ତୁମେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।