ତଦାପ୍ରଭୃତ୍ଯଭୂତ୍କ୍ଷୀଣୋ ରାଜପୁତ୍ରୋ ଦିନେଦିନେ 5.2.21.
ସେଇ ସମୟରୁ ରାଜପୁତ୍ର ପ୍ରତିଦିନ ଦୁଃଖରେ ଦୁର୍ବଳ ହେଉଥିଲେ।
ଅଥ କେନାପି କାମେନ ଵାମଦେଵାଶ୍ରମଂ ଗତଃ ପପ୍ରଚ୍ଛ ଵାମଦେଵଂ ସ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ପୁନଃପୁନଃ
ତାପରେ କିଛି ଇଚ୍ଛାରେ ସେ ବାମଦେବଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ ଏବଂ ପୁନିପୁନି ଶିର ନମାଇ ବାମଦେବଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।
ଭଗଵନ୍କେନ ପାପେନ କ୍ଷୀଯତେଽହର୍ନିଶଂ ଵପୁଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, କେଉଁ ପାପରେ ମୋ ଦେହ ଦିନ ରାତି କ୍ଷୀଣ ହେଉଛି?
ଵାମଦେଵୋଽଥ ତଂ ପ୍ରାହ କୁକ୍କୁଟା ଭକ୍ଷିତାସ୍ତ୍ଵଯା
ତାପରେ ବାମଦେବ କହିଲେ, 'ତୁମେ କୁକୁଡ଼ି ଖାଇଛ।'
ତମେଵ ଶରଣଂ ଗଚ୍ଛ ସ ଉପାଯଂ ଵଦିଷ୍ଯତି
ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଶରଣ ନିଅ; ସେ ତୁମକୁ ଉପାୟ କହିଦେବେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ତାମ୍ରଚୂଡଂ ତଂ ମହାଭକ୍ତ୍ଯା କୃତାଂଜଲିଃ
ତାମ୍ରଚୂଡ଼ଙ୍କୁ ଦେଖି ସେ ଭକ୍ତିରେ ହସ୍ତ ଯୋଡ଼ିଲେ।
ଅଜ୍ଞାନାଦ୍ଭକ୍ଷିତା ଦେଵ କୁକ୍କୁଟାଃ ପୁଷ୍ଟିକାରଣାତ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଅଜ୍ଞାନରେ ପୋଷଣ ପାଇଁ କୁକୁଡ଼ି ଖାଇଥିଲି।
ପ୍ରୋଵାଚ ତାମ୍ରଚୂଡୋଽଥ ଯସ୍ମାତ୍ପ୍ରାର୍ଥଯସେ ନୃପ
ତାପରେ ତାମ୍ରଚୂଡ଼ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଅନୁରୋଧ କରୁଛ, ରାଜା...
ଶାସ୍ତା ଗୋପ୍ତା ଚ ଲୋକାନାଂ ରାଜା ଦଂଡଧରଃ ପ୍ରଭୁଃ
ରାଜା ହେଉଛନ୍ତି ଦଣ୍ଡଧାରୀ, ସେଇ ଲୋକମାନଙ୍କର ଶାସକ, ଶିକ୍ଷକ ଏବଂ ରକ୍ଷକ।
ଅତୋ ନ ଦୃଶ୍ଯତେ ପୁତ୍ରି ତିର୍ଯଗ୍ଭାଵଂ ସମାଶ୍ରିତଃ
ସେଠାରୁ, ମୋ ଝିଅ, ସେ ପଶୁ ରୂପ ଧରିଥିବାରୁ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ଇତି ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗାଲଵସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ ପପ୍ରଚ୍ଛ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ଶାପାଂତୋ ହି କଥଂ ଭଵେତ୍ ।। 5.2.21.
ମହାତ୍ମା ଗାଳବଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଅତି ଭକ୍ତି ସହିତ ପଚାରିଲେ, "ଏହି ଶାପ କିପରି ଶେଷ ହେବ?"
ଗାଲଵଃ କଥଯାମାସ ଧ୍ଯାନେନାଲୋକ୍ଯ ଯତ୍ନତଃ
ଗାଳବ ମନୋଯୋଗରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ସବୁ ବୁଝି କଥା କହିଲେ।
ମହାକାଲ ଵନେ ଲିଂଗଂ ପକ୍ଷିଯୋନିଵିମୋଚନମ୍ ତସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ଶାପସ୍ଯାଂତୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ମହାକାଳ ଜଙ୍ଗଲରେ 'ପକ୍ଷୀ ଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତିଦାୟକ' ଯେଉଁ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି, ତାହାକୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଶାପର ଶେଷ ହେବ।
ସା ପ୍ରଣମ୍ଯ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାଜଗାମ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତା
ସେ ମୁନିମାନ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ।
ପ୍ରଫୁଲ୍ଲନଯନାଭ୍ଯାଂ ସା ଦୃଷ୍ଟା ଲୋଲେକ୍ଷଣା ପ୍ରିଯା
ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଖୁସିରେ ଖିଳିଯାଇଥିଲା, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଲୋକେ ଚଞ୍ଚଳ ଚକ୍ଷୁରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତତସ୍ତେନ ତଦା ରାଜ୍ଞା ପ୍ରୋକ୍ତା ସା ମୃଗଲୋଚନା
ତାପରେ ସେଇ ସମୟରେ, ରାଜା ମୃଗନୟନୀକୁ କଥା କହିଲେ।
ତଯା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ମହାରାଜ ଗମ୍ଯତେଽଦ୍ଯ ମଯା ସହ
ସେ କହିଲେ, "ହେ ମହାରାଜ, ଆଜି ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଯିବି।"
ତସ୍ଯାସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତ୍ଵରମାଣୋ ମୁଦାନ୍ଵିତଃ
ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଲେ।
ପୂଜଯିତ୍ଵାଥ ତଲ୍ଲିଂଗଂ ପକ୍ଷିଯୋନିଵିମୋଚନମ୍
ତାପରେ ସେମାନେ 'ପକ୍ଷୀ ଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତିଦାୟକ' ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କଲେ।
ତସ୍ଯାଂ ରାତ୍ରୌ ନ ସଂଜାତଃ କୁକ୍କୁଟୋ ଯାଦୃଶଃ ସଦା
ସେ ରାତିରେ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଥିଲା, ସେଇ କୁକୁଡ଼ା ଦେଖାଯିଲା ନାହିଁ।
ରୂପେଣ ନିର୍ଜିତଃ କାମସ୍ତେନାପ୍ରତିମତେଜସା କୋଽଯଂ ପ୍ରଭାଵୋ ଯେନାହଂ ଶାପାନ୍ମୁକ୍ତଃ ସୁଦୁସ୍ତରାତ୍ ।। 5.2.21.
ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅପୂର୍ବ ଆକର୍ଷଣରେ ହରାଇ, ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ଏହି କେଉଁ ଶକ୍ତି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏତେ କଠିନ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଲି?"
ପ୍ରିଯାଂ ପପ୍ରଚ୍ଛ ନୃପତିଃ ପୂର୍ଣେନ୍ଦୁଵଦନାଂ ଭୃଶମ୍
ରାଜା ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଭା ମୁହଁଥିବାକୁ, ଗଭୀର ଭାବେ ପଚାରିଲେ।
ଅଥ ସା କଥଯାମାସ ଵୃତ୍ତାଂତଂ ଵିସ୍ତରାନ୍ମୁଦା
ତାପରେ ସେ ଖୁସି ହୋଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଟଣା ଖୋଲାସାରେ କହିଦେଲେ।
ରାଜଞ୍ଛାପାଦ୍ଵିମୁକ୍ତୋଽସି ଲିଂଗସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵତଃ
"ହେ ରାଜା, ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇଛ।"
ତଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଯଯୌ ରାଜା ସ୍ଵର୍ଗଂ ସୁରଗଣୈଃ ସ୍ତୁତଃ
ତାଙ୍କ ସହିତ ରାଜା, ଦେବମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଵିଖ୍ଯାତଂ ଦେଵି ଲୋକେଽସ୍ମିନ୍ସର୍ଵକାମଫଲପ୍ରଦମ୍ ତିର୍ଯଗ୍ଯୋନିଂ ନ ଯାସ୍ଯଂତି ନ ଵିଯୋଗୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
"ହେ ଦେବୀ, ଏହା ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ; ଏଠାରେ କେହି ମୃଗ ଜନ୍ମକୁ ଯିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ବିୟୋଗ ମଧ୍ୟ ହେବ ନାହିଁ।"
ନ ଚାପି ନରକାଵାପ୍ତିର୍ନ ଦୁଃଖଂ ନ ଜରା ଭଯମ୍
"ନ ନରକକୁ ପହଞ୍ଚିବେ, ନ ଦୁଃଖ, ନ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ନ ଭୟ ରହିବ।"
ରୂପସୌଭାଗ୍ଯସଂପନ୍ନା ଭଵିଷ୍ଯଂତି ଯୁଗେଯୁଗେ ତେଷାଂ କୁଲେ ଚ ଯେ କେଚିତ୍ପିତରୋ ନିରଯସ୍ଥିତାଃ
"ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ସେମାନେ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ଭାଗ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବେ; ତାଙ୍କ ଗୋତିଆରେ ଯେଉଁ ପିତୃପୁରୁଷମାନେ ନରକରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ..."
ତିର୍ଯଗ୍ଯୋନିଗତା ଯେ ଚ ପଶୁଯୋନିଂ ତୁ ଯେ ଗତାଃ
ଯେମାନେ ପଶୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯେମାନେ ପଶୁ ଯୋନିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି,
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ତିର୍ଯଗ୍ଯୋନିର୍ନ ଦୃଶ୍ଯତେ
ତାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ପଶୁ ଜନ୍ମର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।