ଵାଜିନୋ ଵାରଣାଶ୍ଚୈଵ ଧନଧାନ୍ଯମନଂତକମ୍ 5.2.21.
'ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଏବଂ ଅସୀମ ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟ—'
କେନ କର୍ମଵିପାକେନ ମମେଦଂ ଯୌଵନଂ ଦୃଢମ୍
'କେଉଁ କର୍ମର ଫଳରେ ମୋର ଏହି ଯୌବନ ଏତେ ଦୃଢ଼ ରହିଛି?'
ଦୃଶ୍ଯତେ ଵାସରେ ଭାଗେ ରାତ୍ରୌ ଚୈଵ ନ ଦୃଶ୍ଯତେ
ଦିନରେ ଏହା ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ରାତିରେ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ଦୁଷ୍କୃତାଵର୍ଜନଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ମମେଦଂ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋତେ ଖରାପ କାମ ଟାଳିବା ବିଷୟରେ କହିବା ଉଚିତ।
ଶୃଣୁ ପୁତ୍ରି ପୁରାଵୃତ୍ତଂ ବାଲଭାଵେନ ଯତ୍କୃତମ୍
ମୁଁ କହୁଛି, ମୋ ଝିଅ, ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଛୋଟବେଳେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ସେଥିରେ କାନ ଦେ।
ଵିଦୂରଥସ୍ଯ ତନଯସ୍ତଵ ଭର୍ତା ସ ନିଶ୍ଚିତମ୍
ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ, ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ବିଦୂରଥଙ୍କର ପୁଅ।
ବହଵଃ କୁକ୍କୁଟାସ୍ତେନ ଭକ୍ଷିତା ରାଜସୂନୁନା
ସେ ରାଜପୁତ୍ର ବହୁତ କୁକୁଡ଼ି ଖାଇଥିଲେ।
ଏଵଂ ଭକ୍ଷଯତସ୍ତସ୍ଯ ବହୁଶୋ ଵତ୍ସରା ଗତାଃ ପୃଷ୍ଟାଃ କିଂ କାରଣଂ ନାତ୍ର ସମାଯାଂତି ହି କୁକ୍କୁଟାଃ
ଏଭଳି ଖାଉଥିବା ସମୟରେ ବହୁତ ବର୍ଷ କଟିଗଲା; ପରେ ଯେତେବେଳେ ପଚାରାଗଲା, କାହିଁକି କୁକୁଡ଼ିମାନେ ଏଠାରେ ଆସୁନାହାନ୍ତି, କେହି କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଅଥ କେନାପି କଥିତଂ କୁକ୍କୁଟାନାଂ ଚ ଭକ୍ଷଣମ୍ ଭକ୍ଷିତାଃ କୁକ୍କୁଟାଃ ସର୍ଵେ ଵିନା କାରଣତୋ ନୃପ
ତାପରେ କେହି କହିଲେ ଯେ, କୁକୁଡ଼ିମାନେ ଖାଇଦିଆଯାଇଛନ୍ତି; ସମସ୍ତ କୁକୁଡ଼ି ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କାରଣ ବିନା ଖାଇଦିଆଯାଇଛି।
ତାମ୍ରଚୂଡୋଽଥ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଦଦୌ ଶାପଂ ଦୁରାତ୍ମନେ
ତାପରେ ତାମ୍ରଚୂଡ଼ ଗୁସ୍ସାରେ ସେଇ ଦୁଷ୍ଟକୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ତଦାପ୍ରଭୃତ୍ଯଭୂତ୍କ୍ଷୀଣୋ ରାଜପୁତ୍ରୋ ଦିନେଦିନେ 5.2.21.
ସେଇ ସମୟରୁ ରାଜପୁତ୍ର ପ୍ରତିଦିନ ଦୁଃଖରେ ଦୁର୍ବଳ ହେଉଥିଲେ।
ଅଥ କେନାପି କାମେନ ଵାମଦେଵାଶ୍ରମଂ ଗତଃ ପପ୍ରଚ୍ଛ ଵାମଦେଵଂ ସ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ପୁନଃପୁନଃ
ତାପରେ କିଛି ଇଚ୍ଛାରେ ସେ ବାମଦେବଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ ଏବଂ ପୁନିପୁନି ଶିର ନମାଇ ବାମଦେବଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।
ଭଗଵନ୍କେନ ପାପେନ କ୍ଷୀଯତେଽହର୍ନିଶଂ ଵପୁଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, କେଉଁ ପାପରେ ମୋ ଦେହ ଦିନ ରାତି କ୍ଷୀଣ ହେଉଛି?
ଵାମଦେଵୋଽଥ ତଂ ପ୍ରାହ କୁକ୍କୁଟା ଭକ୍ଷିତାସ୍ତ୍ଵଯା
ତାପରେ ବାମଦେବ କହିଲେ, 'ତୁମେ କୁକୁଡ଼ି ଖାଇଛ।'
ତମେଵ ଶରଣଂ ଗଚ୍ଛ ସ ଉପାଯଂ ଵଦିଷ୍ଯତି
ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଶରଣ ନିଅ; ସେ ତୁମକୁ ଉପାୟ କହିଦେବେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ତାମ୍ରଚୂଡଂ ତଂ ମହାଭକ୍ତ୍ଯା କୃତାଂଜଲିଃ
ତାମ୍ରଚୂଡ଼ଙ୍କୁ ଦେଖି ସେ ଭକ୍ତିରେ ହସ୍ତ ଯୋଡ଼ିଲେ।
ଅଜ୍ଞାନାଦ୍ଭକ୍ଷିତା ଦେଵ କୁକ୍କୁଟାଃ ପୁଷ୍ଟିକାରଣାତ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଅଜ୍ଞାନରେ ପୋଷଣ ପାଇଁ କୁକୁଡ଼ି ଖାଇଥିଲି।
ପ୍ରୋଵାଚ ତାମ୍ରଚୂଡୋଽଥ ଯସ୍ମାତ୍ପ୍ରାର୍ଥଯସେ ନୃପ
ତାପରେ ତାମ୍ରଚୂଡ଼ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଅନୁରୋଧ କରୁଛ, ରାଜା...
ଶାସ୍ତା ଗୋପ୍ତା ଚ ଲୋକାନାଂ ରାଜା ଦଂଡଧରଃ ପ୍ରଭୁଃ
ରାଜା ହେଉଛନ୍ତି ଦଣ୍ଡଧାରୀ, ସେଇ ଲୋକମାନଙ୍କର ଶାସକ, ଶିକ୍ଷକ ଏବଂ ରକ୍ଷକ।
ଅତୋ ନ ଦୃଶ୍ଯତେ ପୁତ୍ରି ତିର୍ଯଗ୍ଭାଵଂ ସମାଶ୍ରିତଃ
ସେଠାରୁ, ମୋ ଝିଅ, ସେ ପଶୁ ରୂପ ଧରିଥିବାରୁ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ଇତି ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗାଲଵସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ ପପ୍ରଚ୍ଛ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ଶାପାଂତୋ ହି କଥଂ ଭଵେତ୍ ।। 5.2.21.
ମହାତ୍ମା ଗାଳବଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଅତି ଭକ୍ତି ସହିତ ପଚାରିଲେ, "ଏହି ଶାପ କିପରି ଶେଷ ହେବ?"
ଗାଲଵଃ କଥଯାମାସ ଧ୍ଯାନେନାଲୋକ୍ଯ ଯତ୍ନତଃ
ଗାଳବ ମନୋଯୋଗରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ସବୁ ବୁଝି କଥା କହିଲେ।
ମହାକାଲ ଵନେ ଲିଂଗଂ ପକ୍ଷିଯୋନିଵିମୋଚନମ୍ ତସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ଶାପସ୍ଯାଂତୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ମହାକାଳ ଜଙ୍ଗଲରେ 'ପକ୍ଷୀ ଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତିଦାୟକ' ଯେଉଁ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି, ତାହାକୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଶାପର ଶେଷ ହେବ।
ସା ପ୍ରଣମ୍ଯ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାଜଗାମ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତା
ସେ ମୁନିମାନ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ।
ପ୍ରଫୁଲ୍ଲନଯନାଭ୍ଯାଂ ସା ଦୃଷ୍ଟା ଲୋଲେକ୍ଷଣା ପ୍ରିଯା
ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଖୁସିରେ ଖିଳିଯାଇଥିଲା, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଲୋକେ ଚଞ୍ଚଳ ଚକ୍ଷୁରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତତସ୍ତେନ ତଦା ରାଜ୍ଞା ପ୍ରୋକ୍ତା ସା ମୃଗଲୋଚନା
ତାପରେ ସେଇ ସମୟରେ, ରାଜା ମୃଗନୟନୀକୁ କଥା କହିଲେ।
ତଯା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ମହାରାଜ ଗମ୍ଯତେଽଦ୍ଯ ମଯା ସହ
ସେ କହିଲେ, "ହେ ମହାରାଜ, ଆଜି ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଯିବି।"
ତସ୍ଯାସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତ୍ଵରମାଣୋ ମୁଦାନ୍ଵିତଃ
ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଲେ।
ପୂଜଯିତ୍ଵାଥ ତଲ୍ଲିଂଗଂ ପକ୍ଷିଯୋନିଵିମୋଚନମ୍
ତାପରେ ସେମାନେ 'ପକ୍ଷୀ ଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତିଦାୟକ' ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କଲେ।
ତସ୍ଯାଂ ରାତ୍ରୌ ନ ସଂଜାତଃ କୁକ୍କୁଟୋ ଯାଦୃଶଃ ସଦା
ସେ ରାତିରେ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଥିଲା, ସେଇ କୁକୁଡ଼ା ଦେଖାଯିଲା ନାହିଁ।