ନ ତ୍ଵଯା ସଦୃଶୀ ଲୋକେ କାମିନୀ ଵିଦ୍ଯତେ କ୍ଵଚିତ୍ 5.2.21.
ଏହି ସଂସାରରେ ତୁମ ପରି ଆଗ୍ରହୀ ନାରୀ ଆଉ କେହି ନାହିଁ।
କୁତୋ ଵା ମଯି ଦୀନେ ତ୍ଵଂ କ୍ରୁଦ୍ଧେଵ ପ୍ରିଯଵାଦିନି
ମୁଁ ଏତେ ଦୁଃଖିତ ଥିଲେ, ତୁମେ ମୋତେ ମିଠା କଥା କହିଲେ ମଧ୍ୟ କାହିଁକି ରୁଷ୍ଟ ଲାଗୁଛ?
ସା ତମାହ ପ୍ରକୋପାଚ୍ଚ କିମାଲପସି ମାଂ ଵୃଥା ପ୍ରଦତ୍ତଂ କାମଲୁବ୍ଧେନ ଅନ୍ଯସ୍ଯ କୀଟକାଧମ
ସେ କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ, 'ତୁମେ ମୋ ସହିତ ଅକାରଣ କାହିଁକି କଥା କହୁଛ? ତୁମର ଆସକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଛ, ହେ ଦୁଃଖିତ କିଟପତଙ୍ଗ!'
ନାହମେଵଂ କରିଷ୍ଯାମି କୀଟଃ ପ୍ରାହ ପୁନଃପୁନଃ
'ମୁଁ ଏଭଳି କାମ କରିବିନାହିଁ,' ସେ କହିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ କିଟପତଙ୍ଗ ପୁନିପୁନି ଅନୁରୋଧ କରୁଥିଲେ।
ଇତି ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସା ପ୍ରସନ୍ନାଭଵତ୍ତଦା
ସେ କଥାଗୁଡିକୁ ଶୁଣି ସେ ତାପରେ ଶାନ୍ତ ହେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତନ୍ମହଦାଶ୍ଚର୍ଯଂ ସା ରାଜ୍ଞୀ ଵିଲଲାପ ହ ନ କାମିତାହଂ କାଂତେନ ମରିଷ୍ଯାମି ନ ସଂଶଯଃ
ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ରାଣୀ ଦୁଃଖରେ କହିଲେ, 'ମୋ ପ୍ରିୟ ମୋତେ ଚାହୁଁନାହାନ୍ତି; ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ମରିଯିବି।'
ଏଵଂ ଵିଲପ୍ଯ ବହୁଧା ଵିନିଃଶ୍ଵସ୍ଯ ପୁନଃପୁନଃ
ଏଭଳି ବହୁପ୍ରକାର ଦୁଃଖ କହି, ପୁନିପୁନି ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ୁଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତମୃଷିମାସୀନଂ ତପୋଯୋନିଂ ଦୃଢଵ୍ରତମ୍
ସେ ତପସ୍ୟାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ଏକ ଋଷିଙ୍କୁ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଏକୋଽଯଂ ସଂଶଯୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ହୃଦଯେ ପରିଵର୍ତ୍ତତେ ନ ଜାନେ କାରଣଂ କିଂ ତୁ ସଂଗମୋ ନୋପଜାଯତେ
'ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏକ ନିଶ୍ଚିତ ସନ୍ଦେହ ମୋ ହୃଦୟରେ ଘୁରୁଛି: କାହିଁକି ଏହା ହେଉଛି ମୁଁ ଜାଣେନି, କିନ୍ତୁ ଏକତ୍ରିତତା କେବେ ହେଉନାହିଁ।'
ଯୋ ଗତ୍ଵା ପ୍ରମଦାରାଜ୍ଯଂ ଜିତ୍ଵା ସର୍ଵାଃ ପୁରା ରଣେ ନୈଵ କାମଯତେ ତାସୁ କିମେତଦିତି ସୁଵ୍ରତ
'ଯିଏ ପୂର୍ବେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମସ୍ତ ନାରୀଙ୍କୁ ଜିତି, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅଧିକାର କରିଥିଲେ, ସେ ଏବେ କାହିଁକି ତାଙ୍କୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁନାହାନ୍ତି? ଏହା କଣ?'
ଵାଜିନୋ ଵାରଣାଶ୍ଚୈଵ ଧନଧାନ୍ଯମନଂତକମ୍ 5.2.21.
'ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଏବଂ ଅସୀମ ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟ—'
କେନ କର୍ମଵିପାକେନ ମମେଦଂ ଯୌଵନଂ ଦୃଢମ୍
'କେଉଁ କର୍ମର ଫଳରେ ମୋର ଏହି ଯୌବନ ଏତେ ଦୃଢ଼ ରହିଛି?'
ଦୃଶ୍ଯତେ ଵାସରେ ଭାଗେ ରାତ୍ରୌ ଚୈଵ ନ ଦୃଶ୍ଯତେ
ଦିନରେ ଏହା ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ରାତିରେ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ଦୁଷ୍କୃତାଵର୍ଜନଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ମମେଦଂ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋତେ ଖରାପ କାମ ଟାଳିବା ବିଷୟରେ କହିବା ଉଚିତ।
ଶୃଣୁ ପୁତ୍ରି ପୁରାଵୃତ୍ତଂ ବାଲଭାଵେନ ଯତ୍କୃତମ୍
ମୁଁ କହୁଛି, ମୋ ଝିଅ, ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଛୋଟବେଳେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ସେଥିରେ କାନ ଦେ।
ଵିଦୂରଥସ୍ଯ ତନଯସ୍ତଵ ଭର୍ତା ସ ନିଶ୍ଚିତମ୍
ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ, ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ବିଦୂରଥଙ୍କର ପୁଅ।
ବହଵଃ କୁକ୍କୁଟାସ୍ତେନ ଭକ୍ଷିତା ରାଜସୂନୁନା
ସେ ରାଜପୁତ୍ର ବହୁତ କୁକୁଡ଼ି ଖାଇଥିଲେ।
ଏଵଂ ଭକ୍ଷଯତସ୍ତସ୍ଯ ବହୁଶୋ ଵତ୍ସରା ଗତାଃ ପୃଷ୍ଟାଃ କିଂ କାରଣଂ ନାତ୍ର ସମାଯାଂତି ହି କୁକ୍କୁଟାଃ
ଏଭଳି ଖାଉଥିବା ସମୟରେ ବହୁତ ବର୍ଷ କଟିଗଲା; ପରେ ଯେତେବେଳେ ପଚାରାଗଲା, କାହିଁକି କୁକୁଡ଼ିମାନେ ଏଠାରେ ଆସୁନାହାନ୍ତି, କେହି କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଅଥ କେନାପି କଥିତଂ କୁକ୍କୁଟାନାଂ ଚ ଭକ୍ଷଣମ୍ ଭକ୍ଷିତାଃ କୁକ୍କୁଟାଃ ସର୍ଵେ ଵିନା କାରଣତୋ ନୃପ
ତାପରେ କେହି କହିଲେ ଯେ, କୁକୁଡ଼ିମାନେ ଖାଇଦିଆଯାଇଛନ୍ତି; ସମସ୍ତ କୁକୁଡ଼ି ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କାରଣ ବିନା ଖାଇଦିଆଯାଇଛି।
ତାମ୍ରଚୂଡୋଽଥ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଦଦୌ ଶାପଂ ଦୁରାତ୍ମନେ
ତାପରେ ତାମ୍ରଚୂଡ଼ ଗୁସ୍ସାରେ ସେଇ ଦୁଷ୍ଟକୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ତଦାପ୍ରଭୃତ୍ଯଭୂତ୍କ୍ଷୀଣୋ ରାଜପୁତ୍ରୋ ଦିନେଦିନେ 5.2.21.
ସେଇ ସମୟରୁ ରାଜପୁତ୍ର ପ୍ରତିଦିନ ଦୁଃଖରେ ଦୁର୍ବଳ ହେଉଥିଲେ।
ଅଥ କେନାପି କାମେନ ଵାମଦେଵାଶ୍ରମଂ ଗତଃ ପପ୍ରଚ୍ଛ ଵାମଦେଵଂ ସ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ପୁନଃପୁନଃ
ତାପରେ କିଛି ଇଚ୍ଛାରେ ସେ ବାମଦେବଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ ଏବଂ ପୁନିପୁନି ଶିର ନମାଇ ବାମଦେବଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।
ଭଗଵନ୍କେନ ପାପେନ କ୍ଷୀଯତେଽହର୍ନିଶଂ ଵପୁଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, କେଉଁ ପାପରେ ମୋ ଦେହ ଦିନ ରାତି କ୍ଷୀଣ ହେଉଛି?
ଵାମଦେଵୋଽଥ ତଂ ପ୍ରାହ କୁକ୍କୁଟା ଭକ୍ଷିତାସ୍ତ୍ଵଯା
ତାପରେ ବାମଦେବ କହିଲେ, 'ତୁମେ କୁକୁଡ଼ି ଖାଇଛ।'
ତମେଵ ଶରଣଂ ଗଚ୍ଛ ସ ଉପାଯଂ ଵଦିଷ୍ଯତି
ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଶରଣ ନିଅ; ସେ ତୁମକୁ ଉପାୟ କହିଦେବେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ତାମ୍ରଚୂଡଂ ତଂ ମହାଭକ୍ତ୍ଯା କୃତାଂଜଲିଃ
ତାମ୍ରଚୂଡ଼ଙ୍କୁ ଦେଖି ସେ ଭକ୍ତିରେ ହସ୍ତ ଯୋଡ଼ିଲେ।
ଅଜ୍ଞାନାଦ୍ଭକ୍ଷିତା ଦେଵ କୁକ୍କୁଟାଃ ପୁଷ୍ଟିକାରଣାତ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଅଜ୍ଞାନରେ ପୋଷଣ ପାଇଁ କୁକୁଡ଼ି ଖାଇଥିଲି।
ପ୍ରୋଵାଚ ତାମ୍ରଚୂଡୋଽଥ ଯସ୍ମାତ୍ପ୍ରାର୍ଥଯସେ ନୃପ
ତାପରେ ତାମ୍ରଚୂଡ଼ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଅନୁରୋଧ କରୁଛ, ରାଜା...
ଶାସ୍ତା ଗୋପ୍ତା ଚ ଲୋକାନାଂ ରାଜା ଦଂଡଧରଃ ପ୍ରଭୁଃ
ରାଜା ହେଉଛନ୍ତି ଦଣ୍ଡଧାରୀ, ସେଇ ଲୋକମାନଙ୍କର ଶାସକ, ଶିକ୍ଷକ ଏବଂ ରକ୍ଷକ।
ଅତୋ ନ ଦୃଶ୍ଯତେ ପୁତ୍ରି ତିର୍ଯଗ୍ଭାଵଂ ସମାଶ୍ରିତଃ
ସେଠାରୁ, ମୋ ଝିଅ, ସେ ପଶୁ ରୂପ ଧରିଥିବାରୁ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।