ଆହ୍ଲାଦଂ ନିର୍ଵୃତିଂ ସ୍ଵାସ୍ଥ୍ଯମାରୋଗ୍ଯଂ ଚାରୁରୂପତାମ୍
ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ, ସନ୍ତୋଷ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ନିରୋଗତା ଓ ସୁନ୍ଦର ଆକୃତି ପାଆନ୍ତି।
ପ୍ରାପ୍ନୋତ୍ଯଭିମତାନ୍କାମାନ୍ଦେଵାନାମପି ଦୁର୍ଲଭାନ୍
ସେମାନେ ନିଜେ ଚାହିଁଥିବା ସମସ୍ତ ଭୋଗ ପାଇଥାନ୍ତି, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପାଇବାକୁ ଦୁର୍ଲଭ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ଏହିପରି ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ଶକ୍ତିକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ଧନଵାନିହ ଜାଯତେ
ତାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଜଗତରେ ଧନୀ ହେବାକୁ ମିଳେ।
ଦକ୍ଷକୋପାତ୍ତ୍ଵଂ ଚ ଦେଵି ପୁରା ପ୍ରାଣୈର୍ଵିସର୍ଜିତୈଃ
ହେ ଦେବୀ, ପୂର୍ବରୁ ଦକ୍ଷଙ୍କ ରୋଷରେ, ତୁମେ ନିଜ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲ।
ପ୍ରାରବ୍ଧା ଚ ମଯା ଦେଵି ତ୍ଵଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ରତିସ୍ତଦା ଅନୁରାଗଵଶାଚ୍ଚୈଵ ମନ୍ମଥେନ ପ୍ରପୀଡିତା
ହେ ଦେବୀ, ସେ ସମୟରେ ମୁଁ ତୁମ ସହ ଏକତ୍ରତା ଆରମ୍ଭ କଲି, ପ୍ରେମ ଓ କାମରେ ଅତି ଆକୁଳ ହୋଇ।
ମହାରତିଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯାଥ ଦେଵାଃ ସଂକ୍ଷୁବ୍ଧମାନସାଃ
ଏହି ବଡ଼ ପ୍ରେମ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ମନରେ ଅଶାନ୍ତ ହେଲେ।
ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷଶତଂ ରୁଦ୍ରୋ ଗୌର୍ଯା ସହ ସଦା ରତିମ୍
ରୁଦ୍ର ଓ ଗୌରୀ ଦେବୀ ଦିବ୍ୟ ଶତବର୍ଷ ଧରି ସଦା ଏକତ୍ରତାର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ।
ଅନଯୋର୍ବୀଜସଂପତ୍ଯୋଃ ପୁତ୍ରୋ ଯୋ ହି ଭଵେତ୍ତଦା
ଏହି ଦୁଇଁଜଣଙ୍କର ବୀଜ ଏକତ୍ର ହେଲେ, ଯେଉଁ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେବେ—
ତସ୍ଯ ତେଜୋପି ନୋ ଵୋଢୁଂ ସମର୍ଥା ନିଶ୍ଚିତଂ ଵଯମ୍
ତାଙ୍କର ତେଜସ୍କୁ ଆମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବହନ କରିପାରିବୁ ନାହିଁ।
ଉପାଯଂ ଦୃଷ୍ଟଵାଂସ୍ତତ୍ର ଦେଵାନାଂ ଗୁରୁରଗ୍ରଣୀଃ
ସେଠାରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଗୁରୁ ଏକ ଉପାୟ ଦେଖିଲେ।
ଗଚ୍ଛଂତୁ ତ୍ରିଦଶାଃ ସର୍ଵେ ଶିଵସ୍ଯ ତୁ ସମୀପତଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଶିବଙ୍କ ସମୀପକୁ ଯାଉନ୍ତୁ।
ଇତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ତେ ଦେଵି ଜଗ୍ମୁଃ ଶୀଘ୍ରଂ ସୁରାସ୍ତଦା 5.2.20.
ଏଭଳି ନିଷ୍ପତ୍ତି କରି, ହେ ଦେବୀ, ସେଇ ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ତୁରନ୍ତ ଚଲିଗଲେ।
ଗଣାନାମଧିପୋ ନଂଦୀ ଦ୍ଵାରି ତିଷ୍ଠତି ଯତ୍ନତଃ
ଗଣମାନଙ୍କର ଅଧିପତି ନନ୍ଦୀ ସତର୍କ ଭାବେ ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି।
ଅଥ ପ୍ରଵେଶୋ ଦେଵାନାଂ ଦୁଷ୍କରୋ ମମ ପାର୍ଶ୍ଵତଃ
ତେଣୁ, ମୋ ପାଖକୁ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ।
ଅଗ୍ନିନା ତଦ୍ଧିତଂ ଵାକ୍ଯମୁକ୍ତଂ ତେଷାଂ ପୁରଃ ଶୁଭମ୍
ତାପରେ ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ସମ୍ମୁଖରେ ଶୁଭ ଉକ୍ତି କହିଲେ।
ଵଂଚଯିତ୍ଵା ପ୍ରତୀହାରଂ କୃତଂ ତେନ ତଥୈଵ ଚ
ସେ ପ୍ରବେଶଦ୍ୱାରରକ୍ଷକଙ୍କୁ ଠକାଇ, ସେହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଦ୍ଯା ଅମରା ଦେଵା ଦ୍ଵାରି ତିଷ୍ଠଂତି ସଂଯତାଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଦି ଅମର ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରରେ ନିୟମିତ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଦଢ଼ି ରହିଥିଲେ।
ତତଶ୍ଚ ତୈ- କୁତୋ ମହ୍ଯଂ ପ୍ରଣାମଶ୍ଚ ଯଥାକ୍ରମମ୍
ତାଙ୍କଠାରୁ ପରେ ପରେ ମୋତେ ଯଥାନୁକ୍ରମେ ଶୁଭେଚ୍ଛା ମିଳିଲା।
ତୈରୁକ୍ତଂ ତ୍ଯଜ୍ଯତାଂ ଚୈଵ ସଂଭୋଗସ୍ତୁ ସୁଦାରୁଣଃ
ସେମାନେ କହିଲେ, 'ଏହି ଭୟଙ୍କର ଭୋଗକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ।'
ତତଃ ଶପ୍ତୋ ମଯା ନଂଦୀ ଭୂଲୋକଂ ଗଚ୍ଛ ସତ୍ଵରମ୍
ତାପରେ ମୁଁ ନନ୍ଦିଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲି, 'ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ଭୂଲୋକକୁ ଯାଅ।'
ସୋଚ୍ଛ୍ଵାସହୃଦଯୋ ଦୀନୋ ଦୁଃଖଵ୍ଯାକୁଲଲୋଚନଃ
ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସରେ ଭରିଥିଲା, ମନ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା, ଚକ୍ଷୁ ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ଵଂଚିତଶ୍ଚାଗ୍ନିନା ବାଢଂ ଵାସଵେନ ଵିଶେଷତଃ 5.2.20.
ସେ ଅଗ୍ନି ଓ ବିଶେଷକରି ବାସବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭଲଭାବେ ଠକାଯାଇଥିଲେ।
ସ ଦୃଷ୍ଟୋ ଲୋକପାଲୈସ୍ତୁ ତାମଵସ୍ଥାଂ ଗତୋ ଗଣଃ
ସେ ଗଣ, ଏପରି ଦୁଃଖଦ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚି, ଲୋକପାଳମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସର୍ଵଂ ନିଵେଦିତଂ ତେନ ତେଷାମଗ୍ରେ ଚ ନଂଦିନା
ନନ୍ଦି ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସମସ୍ତ କଥା ଖୋଲି କହିଲେ।
ତତଶ୍ଚ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନଂଦୀ ରୋମାଂଚକଂଚୁକଃ ପୂଜଯାମାସ ଵିଧିଵଦ୍ଧୃତ୍ଵା କପାଲିକୀଂ ତନୁମ୍
ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ନନ୍ଦିଙ୍କ ଲୋମ ଦେହରେ ଦାଁଡିଯାଇଲା, ସେ କପାଳିକ ରୂପ ଧରି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କଲେ।
ଅଶରୀରସମୁତ୍ପନ୍ନା ଵାଣୀ ଲିଂଗାତ୍ତଦା ପ୍ରିଯେ ପୂଜିତୋଽସୌ ମହାଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରତୀହାରେଣ ନଂଦିନା
ତାପରେ, ପ୍ରିୟେ, ଲିଙ୍ଗରୁ ଦେହବିହୀନ ଧ୍ୱନି ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା; ଦ୍ୱାରରକ୍ଷକ ନନ୍ଦି ତାଙ୍କୁ ଗଭୀର ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କଲେ।
ତଦାପ୍ରଭୃତି ଲୋକେସ୍ମିନ୍ପ୍ରତୀହାରେଶ୍ଵରେଶ୍ଵରଃ ପ୍ରଭାଵଃ ସର୍ଵଲୋକାନାମତ୍ଯଭୀଷ୍ଟଫଲପ୍ରଦଃ
ସେଇ ସମୟରୁ ଏହି ଲୋକରେ, ଦ୍ୱାରରକ୍ଷକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଅତି ଆକାଂକ୍ଷିତ ଫଳ ଦେଇଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ।
ପୂଜଯିଷ୍ଯଂତି ଯେ ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରତୀହାରେଶ୍ଵରଂ ଶିଵମ୍
ଯେମାନେ ଭକ୍ତିରେ ଦ୍ୱାରରକ୍ଷକଙ୍କ ମହେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜିବେ,
ସପ୍ତଜନ୍ମକୃତଂ ପାପଂ ସ୍ଵଲ୍ପଂ ଵା ଯଦି ଵା ବହୁ
ସେମାନଙ୍କ ସପ୍ତଜନ୍ମର ତଳିଥିବା ପାପ, ଅଳ୍ପ ହେଉ କି ବେଶି, ସବୁ ଦୂର ହେବ।