ଅଂତରିକ୍ଷସ୍ଥିତୋ ଜିଷ୍ଣୁରଦ୍ରାକ୍ଷୀଚ୍ଚ ସୁରୈଃ ସହ
ଜିଷ୍ଣୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ଆକାଶରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲେ।
ଷଷ୍ଟିକୋଟିସହସ୍ରାଣି ଷଷ୍ଟିକୋଟିଶତାନି ଚ
ଷାଠି କୋଟି ହଜାର ଏବଂ ଷାଠି କୋଟି ସଂଖ୍ୟାର ଶତ ଥିଲା।
ନିର୍ମାଲ୍ଯଲଂଘନାଦ୍ଦୋଷୋ ମହାନ୍ଭଵତି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ନିର୍ମାଳ୍ୟକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବଡ଼ ଦୋଷ ହୁଏ।
ନିର୍ମାଲ୍ଯଦୋଷଭୀତାସ୍ତେ କ୍ଷେତ୍ରେ ନ ଵିଵିଶୁଃ ସୁରାଃ
ନିର୍ମାଳ୍ୟ ଦୋଷକୁ ଭୟ କରି ଦେବତାମାନେ ସେ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ ନାହିଁ।
ଗଣୈର୍ନାନାଵିଧୈଃ ଗେଯୈର୍ଗୀଯମାନଶ୍ଚ କିଂନରୈଃ
ନାନା ପ୍ରକାର ଗଣମାନେ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଗୀତରେ କିନ୍ନରମାନେ ଗାଇଥିବା ସଙ୍ଗରେ ଥିଲେ।
ପ୍ରଫୁଲ୍ଲନଯନୈର୍ଦୃଷ୍ଟଃ କୋଽଯଂ ଧନ୍ଯୋ ମହାତପାଃ
ଫୁଲିଥିବା ଆଖିରେ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ—'ଏହି ଧନ୍ୟ ଏବଂ ମହାତପସ୍ବୀ କିଏ?'
ପପ୍ରଚ୍ଛୁରମରାଃ ସର୍ଵେ କୋଽଯଂ ରୁଦ୍ରନିଭୋ ଗଣଃ 5.2.19.
ସମସ୍ତ ଦେବତା ପଚାରିଲେ, 'ଏହି ରୁଦ୍ର ସଦୃଶ ଗଣ କିଏ?'
ପୃଷ୍ଟସ୍ତଦା ସୁରୈଃ ସର୍ଵୈର୍ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟମାନସୈଃ
ତାପରେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ପଚାରିଲେ।
ଦେଵାନାଂ ପୁରତୋ ଦେଵି ନିଃଶେଷଂ କଥିତଂ ତଦା
ହେ ଦେବୀ, ସେ ସମୟରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସବୁ କଥା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କୁହାଗଲା।
ହୃଷ୍ଟେନ ତେନ ମେ ଦତ୍ତଂ ଗଣତ୍ଵଂ ଯତ୍ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ଖୁସିରେ ସେ ମୋତେ ଦୁର୍ଲଭ ଗଣତ୍ୱ ଦାନ କଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛୁରମରାସ୍ତଚ୍ଚ ସାଦରଂ ଗଣସତ୍ତମ
ଦେବତାମାନେ ଆଦର ସହିତ ସେଥିରେ ପଚାରିଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଣ।
ମହାକାଲଵନେ ପୁଣ୍ଯେ ଲଂଘିତଂ ଚରତା ତ୍ଵଯା
ପବିତ୍ର ମହାକାଳବନରେ ତୁମେ ଭ୍ରମଣ କରିବାବେଳେ ଏହା ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିଥିଲ।
ଉପାଯସ୍ତେନ କଥିତୋ ଦେଵାନାଂ ପୁରତସ୍ତଦା
ସେ ସମୟରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସେ ଉପାୟ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଗଲା।
ଈଶାନେଶ୍ଵରଦେଵସ୍ଯ ତିଷ୍ଠତୀଶାନଭାଗତଃ
ସେ ଈଶାନେଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କ ଅଂଶରୂପେ ଅଟୁଟ ରହିଛନ୍ତି।
ନିର୍ମାଲ୍ଯଲଂଘନୋଦ୍ଭୂତଂ ଯତ୍ପାପଂ ଜାଯତେ ମହତ୍
ନିର୍ମାଳ୍ୟ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନରୁ ଯେଉଁ ବଡ଼ ପାପ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ,
ତତୋ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ମହାକାଲଵନେ ପୁନଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବଗଣେ ପୁନିଥରେ ମହାକାଳବନକୁ ଗଲେ।
ଯଥା ଲିଂଗଂ ଚ ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟଂ ସର୍ଵଦୋଷକ୍ଷଯଂକରମ୍ ଦୋଷୋ ନଷ୍ଟଃ ସୁରାଣାଂ ଚ ତତୋ ନାମାସ୍ଯ ଚକ୍ରିରେ ।। 5.2.19.
ସେମାନେ ଯେଉଁ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦୋଷକୁ ନଶ୍ଟ କରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦୋଷ ନଶ୍ଟ ହେଲା; ଏହି କାରଣରୁ ସେମାନେ ଏହାକୁ ଏହି ନାମ ଦେଲେ।
ଅସ୍ମାକଂ ତେନ କଥିତଂ ନାଗଚଂଡେନ ଧୀମତା
ଏହି କଥା ଆମକୁ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ନାଗଚଣ୍ଡ ଦେଇଥିଲେ।
କୃତ୍ଵାସ୍ଯ ନାମ ତେ ଦେଵା ଜଗ୍ମୁଃ ସ୍ଵର୍ଗେହମୁତ୍ତମମ୍ ନିର୍ମାଲ୍ଯଲଂଘନୋଦ୍ଭୂତଂ ତେଷାଂ ନଶ୍ଯତି ପାତକମ୍
ତାଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଦେବତାମାନେ ସ୍ବର୍ଗର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୃହକୁ ଚଲିଗଲେ; ପୂଜା ପରେ ଯେଉଁ ଫୁଲ ଓ ଦ୍ରବ୍ୟ ପଡ଼ିଯାଏ, ସେଥିରେ ପାଦ ଦେଇ ଚାଲିଲେ ଯେଉଁ ପାପ ହୁଏ, ସେହି ପାପ ତାଙ୍କର ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ନାଗଚଂଡେଶ୍ଵରଂ ଦେଵଂ ଯେ ପଶ୍ଯଂତି ଦିନେଦିନେ
ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ନାଗ ଚଣ୍ଡେଶ୍ୱର ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି—
ଆହ୍ଲାଦଂ ନିର୍ଵୃତିଂ ସ୍ଵାସ୍ଥ୍ଯମାରୋଗ୍ଯଂ ଚାରୁରୂପତାମ୍
ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ, ସନ୍ତୋଷ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ନିରୋଗତା ଓ ସୁନ୍ଦର ଆକୃତି ପାଆନ୍ତି।
ପ୍ରାପ୍ନୋତ୍ଯଭିମତାନ୍କାମାନ୍ଦେଵାନାମପି ଦୁର୍ଲଭାନ୍
ସେମାନେ ନିଜେ ଚାହିଁଥିବା ସମସ୍ତ ଭୋଗ ପାଇଥାନ୍ତି, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପାଇବାକୁ ଦୁର୍ଲଭ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ଏହିପରି ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ଶକ୍ତିକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ଧନଵାନିହ ଜାଯତେ
ତାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଜଗତରେ ଧନୀ ହେବାକୁ ମିଳେ।
ଦକ୍ଷକୋପାତ୍ତ୍ଵଂ ଚ ଦେଵି ପୁରା ପ୍ରାଣୈର୍ଵିସର୍ଜିତୈଃ
ହେ ଦେବୀ, ପୂର୍ବରୁ ଦକ୍ଷଙ୍କ ରୋଷରେ, ତୁମେ ନିଜ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲ।
ପ୍ରାରବ୍ଧା ଚ ମଯା ଦେଵି ତ୍ଵଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ରତିସ୍ତଦା ଅନୁରାଗଵଶାଚ୍ଚୈଵ ମନ୍ମଥେନ ପ୍ରପୀଡିତା
ହେ ଦେବୀ, ସେ ସମୟରେ ମୁଁ ତୁମ ସହ ଏକତ୍ରତା ଆରମ୍ଭ କଲି, ପ୍ରେମ ଓ କାମରେ ଅତି ଆକୁଳ ହୋଇ।
ମହାରତିଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯାଥ ଦେଵାଃ ସଂକ୍ଷୁବ୍ଧମାନସାଃ
ଏହି ବଡ଼ ପ୍ରେମ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ମନରେ ଅଶାନ୍ତ ହେଲେ।
ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷଶତଂ ରୁଦ୍ରୋ ଗୌର୍ଯା ସହ ସଦା ରତିମ୍
ରୁଦ୍ର ଓ ଗୌରୀ ଦେବୀ ଦିବ୍ୟ ଶତବର୍ଷ ଧରି ସଦା ଏକତ୍ରତାର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ।
ଅନଯୋର୍ବୀଜସଂପତ୍ଯୋଃ ପୁତ୍ରୋ ଯୋ ହି ଭଵେତ୍ତଦା
ଏହି ଦୁଇଁଜଣଙ୍କର ବୀଜ ଏକତ୍ର ହେଲେ, ଯେଉଁ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେବେ—
ତସ୍ଯ ତେଜୋପି ନୋ ଵୋଢୁଂ ସମର୍ଥା ନିଶ୍ଚିତଂ ଵଯମ୍
ତାଙ୍କର ତେଜସ୍କୁ ଆମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବହନ କରିପାରିବୁ ନାହିଁ।