ମନ୍ଯତେ ତାଵଦାତ୍ମାନମନ୍ଯେଭ୍ଯୋ ରୂପଵତ୍ତମମ୍
ସେ ନିଜକୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ରୂପବାନ୍ ବୋଲି ଭାବେ।
ତଦେତରଂ ଵିଜାନାତି ହ୍ଯାତ୍ମାନଂ ନେତରଂ ଜନମ୍
ସେ ନିଜକୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅଲଗା ବୋଲି ଜାଣେ, ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ନୁହେଁ।
ସ ନାସ୍ତିକୋପ୍ଯୁଦ୍ଵିଜତେ ଜନଃ କିଂ ପୁନରାସ୍ତିକଃ
ଏଠାରେ ଅନାସ୍ତିକ ମଧ୍ୟ ଭୟଭିତ ହୁଏନାହିଁ; ତେବେ ଆସ୍ତିକ ତ କିଏ ଭୟ କରିବେ?
ଅନାତ୍ମଜ୍ଞାସି ଗିରିଜେ ମୃଡେ ପଂଡିତମାନିନି
ହେ ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ମୃଡା, ତୁମେ ନିଜକୁ ଜାଣନାହାଁ, ଯଦିଓ ନିଜକୁ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଭାବୁଛ।
କାଠିନ୍ଯଂ କଷ୍ଟମଭ୍ଯେତି ଧାତୁଭ୍ଯୋ ବହୁଘାତିତା
ଧାତୁମାନେ ବହୁବାରି ଆଘାତ ପାଇଲେ, ସେଠାରୁ କଠିନତା ଓ ଦୁଃଖ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତାଽସି ମଯା ଦେଵି ପୁନଃ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ଵଚଃ
ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଭଳି କହିଛି; ପୁଣି ତୁମେ ମତେ କଥା କହିଛ।
ଵ୍ଯାଲେଭ୍ଯୋଽନେକଜିହ୍ଵତ୍ଵଂ ଭସ୍ମତଃ ସ୍ନେହଵର୍ଜନମ୍
ସାପମାନଙ୍କଠାରୁ ଅନେକ ଜିଭ ଥିବା ଗୁଣ ଆସେ; ଛାରଠାରୁ ସ୍ନେହ ଅଭାବ ହୁଏ।
ଶ୍ମଶାନଵାସାଦ୍ଭୀରୁତ୍ଵଂ ନଗ୍ନତ୍ଵଂ ଚ ନ ଲଜ୍ଜଯା
ଶ୍ମଶାନରେ ରହିବାରୁ ଭୟ ଆସେ, ନଗ୍ନତା ଲଜ୍ଜା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
ଏଵଂ ତଦାଭଵଦ୍ରୌଦ୍ରଃ କଲହୋ ଭଯକୃଚ୍ଛୁଭେ 5.2.
ସେ ସମୟରେ ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ଝଗଡ଼ା ହେଲା, ଯାହା ଭୟ ଓ ଅସ୍ଥିରତା ଦେଲା।
ଭୀତାଶ୍ଚ ଦେଵଗଂଧର୍ଵା ଯକ୍ଷଗଂଧର୍ଵରାକ୍ଷସାଃ
ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟଭିତ ହେଲେ।
ଲିଂଗମଧ୍ଯାତ୍ସମୁତ୍ପନ୍ନା ଵାଣୀ ସୁଖକରୀ ଶୁଭା
ଲିଙ୍ଗର ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଶୁଭ ଓ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଶବ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ନାମାସ୍ଯ ଚକ୍ରୁର୍ଦେଵେଶାସ୍ତଦା କଲକଲେଶ୍ଵରମ୍
ସେତେବେଳେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକମାନେ ତାଙ୍କୁ 'କଳକଳେଶ୍ୱର' ନାମ ଦେଲେ।
ଯସ୍ତମର୍ଚଯତେ ଭକ୍ତ୍ଯା ଦେଵଂ କଲକଲେଶ୍ଵରମ୍ ଵିପ୍ରଂ କୁର୍ଯୁର୍ଵରାରୋହେ କଲହୋ ନ ଭଵେଦ୍ଗୃହେ
ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିଭାବରେ କଳକଳେଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସେମାନଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ଘରେ କେବେ ବିବାଦ ହେବ ନାହିଁ।
ସୁଶୀଲା ଗୃହିଣୀ ତସ୍ଯ ସୁରୂପା ସୁଭଗା ପ୍ରିଯେ
ତାଙ୍କର ଘରଣୀ ଶିଳବତୀ, ରୂପସି, ଏବଂ ସୁଭାଗ୍ୟଶାଳି ହେବେ, ହେ ପ୍ରିୟା।
ଯେ ପଶ୍ଯଂତି ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ୍ଯାଂ ଦେଵଂ କଲକଲେଶ୍ଵରମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ କଳକଳେଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି,
ନ ଚ ଶତ୍ରୁଭଯଂ ତେଷାଂ ଜାଯତେ ଗିରିପୁତ୍ରକେ
ହେ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁ ଭୟ କେବେ ହେବ ନାହିଁ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ଏହି ଶକ୍ତି ଯେଉଁଥିରେ ପାପ ନଶ୍ୱନ୍ତି, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି।
ନିର୍ମାଲ୍ଯଲଂଘନାପ୍ତପାପାନ୍ମୁଚ୍ଯତେ ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନାତ
ଯାହାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିଲେ, ପୂଜା ଶେଷ ଫୁଲ ଓ ଦ୍ରବ୍ୟ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି ହୋଇଥିବା ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ତସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵଂ ସୁଭଗଂ କଥଯାମ୍ଯଥ ଵିସ୍ତରାତ୍
ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସେ ମହାନ ଶକ୍ତି ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହିବି, ହେ ସୁଭାଗ୍ୟଶାଳି।
ପୁରା ଦେଵର୍ଷିଗଂଧର୍ଵାଶ୍ଚାରଣା ଗୁହ୍ଯକାସ୍ତଥା
ପୂର୍ବେ ଦେବୃଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଚାରଣ ଓ ଗୁହ୍ୟକମାନେ,
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଶକ୍ରୋ ଦେଵର୍ଷିଂ ନାରଦଂ ମୁନିମ୍
ସେଇ ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବୃଷି ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ,
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିନଯସଂପନ୍ନଂ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯପରାଯଣମ୍
ସେ ନାରଦ ନମ୍ରତା ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାଶୀଳ ଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ,
ତ୍ଵଯା ଦୃଷ୍ଟମିଦଂ ସର୍ଵଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଭୂର୍ଭୁଵାଦିକମ୍
ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ—ଭୂ, ଭୁଵଃ, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗ—ଦେଖିଛ।
ତ୍ଵତ୍ତୁଲ୍ଯୋ ନାସ୍ତି ଲୋକେଽସ୍ମିନ୍ମୁ କ୍ତ୍ଵୈକଂ ପରମେଷ୍ଠିନମ୍
ଏହି ଲୋକରେ ତୁମ ସମାନ କେହି ନାହାନ୍ତି, ଏହିପରି କହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଯୋଗେନ ତପସା ଭକ୍ତ୍ଯା ଯତ୍ତ୍ଵଯା ପରିତୋଷିତଃ
ଯୋଗ, ତପସ୍ୟା ଓ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛ।
ଅତୋଽହଂ ପ୍ରଷ୍ଟୁମିଚ୍ଛାମି କଥ୍ଯତାଂ ମମ ନିଶ୍ଚଯମ୍
ତେଣୁ ମୁଁ ପଚାରିବାକୁ ଚାହେଁ, ମୋ ଇଚ୍ଛା ସଫଳ ହେଉ—ଏହି ନିଷ୍ଠା ମୋତେ କହ।
ଏଵଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଦା ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଚିଂତଯାମାସ ନାରଦଃ 5.2.19.
ଏପରି ଶୁଣି, ନାରଦ ଧ୍ୟାନ କଲେ ଏବଂ ଚିନ୍ତା କରିଲେ।
ଦେଵରାଜ ସ୍ମୃତଂ ପୁଣ୍ଯଂ କ୍ଷେତ୍ରରାଜମନୁତ୍ତମମ୍
ହେ ଦେବରାଜ, ସେ ପୁଣ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ର, ସର୍ବୋତ୍ତମ କ୍ଷେତ୍ର ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।
ତସ୍ମାଦ୍ଦଶଗୁଣଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ମହାକାଲସ୍ଯ କଥ୍ଯତେ
ତେଣୁ ମହାକାଳଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଦଶଗୁଣ ବଡ଼ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ଵର୍ଣଯିତ୍ଵା ଚ ତଂ ମୁନିମ୍
ଏହା ଶୁଣି, ସହସ୍ରାକ୍ଷୀ ତାହା ସେ ମୁନିଙ୍କୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲେ।