ଯଦାପ୍ଯୁକ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ଦୈନ୍ଯାନ୍ମଦର୍ଥେ ଗଚ୍ଛ ନାରଦ
ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଦୁଃଖରେ ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ କହିଥିଲ, 'ନାରଦ, ଯାଅ'।
ସତ୍ଯେଯଂ ଲୌକିକୀ ଗାଥା ନ ଵୃଥା ପରିଜାଯତେ
ଏହି ସାଧାରଣ କଥା ନିଶ୍ଚୟ ସତ୍ୟ, କେବେ ମିଥ୍ୟା ହୁଏ ନାହିଁ।
ଅଵଶ୍ଯମର୍ଥୀ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଖଂଡନାଂ ତୁଂଡମୁଂଡନାମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଅଭିଲାଷୀ ଅବଶ୍ୟ ଅସ୍ୱୀକାର, ଅପମାନ ଓ ନିନ୍ଦା ପାଇଥାଏ।
ତସ୍ଯା ମେ ନିଯତସ୍ତ୍ଵେଷ ହ୍ଯଵମାନଃ ପଦେପଦେ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ପ୍ରତି ପଦକୁ ମୋ ଠାରୁ ଏହି ଅପମାନ ନିଶ୍ଚିତ।
ନାକୁଲୀନା ଵୃଥାଚାରା ନ ଦୁଷ୍ଟା ନ ସମତ୍ସରା
ସେ ନ ନଖୁଲ ଜାତିର, ନ ଅକାରଣ କାମ କରନ୍ତି, ନ ଦୁଷ୍ଟ, ଓ ନ ଇର୍ଷ୍ୟା କରନ୍ତି।
ଅକୁଲୀନୋ ଵୃଥାଚାରୋ ମାତ୍ସର୍ଯେଣାଶ୍ରିତଃ ସଦା
ଯିଏ ଉତ୍ତମ କୁଳର ନୁହେଁ, ଅକାରଣ କାମ କରେ, ସେ ସବୁବେଳେ ଇର୍ଷ୍ୟାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୁଏ।
ଆଦିତ୍ଯସ୍ତ୍ଵାଂ ଵିଜାନାତୁ ଭଗଵାନ୍ଦ୍ଵାଦଶାତ୍ମକଃ
ଦ୍ୱାଦଶ ରୂପରେ ଥିବା ପବିତ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିବେ।
ପୂଷାଦେଵୋ ଵିଜାନାତି ଦ୍ଵାଦଶାତ୍ମା ଦିଵାକରଃ
ଦ୍ୱାଦଶ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ପୂଷା ଦେବତା, ଯିଏ ଆଲୋକ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ତୁମକୁ ଜାଣନ୍ତି।
ଯତ୍ତୁ ମାମାହ କୃଷ୍ଣେତି ମହାକାଲେତି ଵିଶ୍ରୁତଃ 5.2.
ମୋ ବିଷୟରେ 'କୃଷ୍ଣ' ବୋଲି, 'ମହାକାଳ' ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବୋଲି ଯାହା କୁହାଯାଇଛି,
ନିଦର୍ଶନାର୍ଥଂ ନ ଦ୍ଵେଷାଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତଂ କ୍ଷଂତୁମର୍ହସି
ସେଥିରେ ଦ୍ୱେଷ ନଥିଲା, କେବଳ ଉଦାହରଣ ପାଇଁ କୁହାଯାଇଥିଲା; ଏହି କଥା ଶୁଣି, ତୁମେ ମୋତେ ଖ୍ଷମା କର।
ମନ୍ଯତେ ତାଵଦାତ୍ମାନମନ୍ଯେଭ୍ଯୋ ରୂପଵତ୍ତମମ୍
ସେ ନିଜକୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ରୂପବାନ୍ ବୋଲି ଭାବେ।
ତଦେତରଂ ଵିଜାନାତି ହ୍ଯାତ୍ମାନଂ ନେତରଂ ଜନମ୍
ସେ ନିଜକୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅଲଗା ବୋଲି ଜାଣେ, ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ନୁହେଁ।
ସ ନାସ୍ତିକୋପ୍ଯୁଦ୍ଵିଜତେ ଜନଃ କିଂ ପୁନରାସ୍ତିକଃ
ଏଠାରେ ଅନାସ୍ତିକ ମଧ୍ୟ ଭୟଭିତ ହୁଏନାହିଁ; ତେବେ ଆସ୍ତିକ ତ କିଏ ଭୟ କରିବେ?
ଅନାତ୍ମଜ୍ଞାସି ଗିରିଜେ ମୃଡେ ପଂଡିତମାନିନି
ହେ ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ମୃଡା, ତୁମେ ନିଜକୁ ଜାଣନାହାଁ, ଯଦିଓ ନିଜକୁ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଭାବୁଛ।
କାଠିନ୍ଯଂ କଷ୍ଟମଭ୍ଯେତି ଧାତୁଭ୍ଯୋ ବହୁଘାତିତା
ଧାତୁମାନେ ବହୁବାରି ଆଘାତ ପାଇଲେ, ସେଠାରୁ କଠିନତା ଓ ଦୁଃଖ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତାଽସି ମଯା ଦେଵି ପୁନଃ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ଵଚଃ
ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଭଳି କହିଛି; ପୁଣି ତୁମେ ମତେ କଥା କହିଛ।
ଵ୍ଯାଲେଭ୍ଯୋଽନେକଜିହ୍ଵତ୍ଵଂ ଭସ୍ମତଃ ସ୍ନେହଵର୍ଜନମ୍
ସାପମାନଙ୍କଠାରୁ ଅନେକ ଜିଭ ଥିବା ଗୁଣ ଆସେ; ଛାରଠାରୁ ସ୍ନେହ ଅଭାବ ହୁଏ।
ଶ୍ମଶାନଵାସାଦ୍ଭୀରୁତ୍ଵଂ ନଗ୍ନତ୍ଵଂ ଚ ନ ଲଜ୍ଜଯା
ଶ୍ମଶାନରେ ରହିବାରୁ ଭୟ ଆସେ, ନଗ୍ନତା ଲଜ୍ଜା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
ଏଵଂ ତଦାଭଵଦ୍ରୌଦ୍ରଃ କଲହୋ ଭଯକୃଚ୍ଛୁଭେ 5.2.
ସେ ସମୟରେ ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ଝଗଡ଼ା ହେଲା, ଯାହା ଭୟ ଓ ଅସ୍ଥିରତା ଦେଲା।
ଭୀତାଶ୍ଚ ଦେଵଗଂଧର୍ଵା ଯକ୍ଷଗଂଧର୍ଵରାକ୍ଷସାଃ
ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟଭିତ ହେଲେ।
ଲିଂଗମଧ୍ଯାତ୍ସମୁତ୍ପନ୍ନା ଵାଣୀ ସୁଖକରୀ ଶୁଭା
ଲିଙ୍ଗର ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଶୁଭ ଓ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଶବ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ନାମାସ୍ଯ ଚକ୍ରୁର୍ଦେଵେଶାସ୍ତଦା କଲକଲେଶ୍ଵରମ୍
ସେତେବେଳେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକମାନେ ତାଙ୍କୁ 'କଳକଳେଶ୍ୱର' ନାମ ଦେଲେ।
ଯସ୍ତମର୍ଚଯତେ ଭକ୍ତ୍ଯା ଦେଵଂ କଲକଲେଶ୍ଵରମ୍ ଵିପ୍ରଂ କୁର୍ଯୁର୍ଵରାରୋହେ କଲହୋ ନ ଭଵେଦ୍ଗୃହେ
ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିଭାବରେ କଳକଳେଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସେମାନଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ଘରେ କେବେ ବିବାଦ ହେବ ନାହିଁ।
ସୁଶୀଲା ଗୃହିଣୀ ତସ୍ଯ ସୁରୂପା ସୁଭଗା ପ୍ରିଯେ
ତାଙ୍କର ଘରଣୀ ଶିଳବତୀ, ରୂପସି, ଏବଂ ସୁଭାଗ୍ୟଶାଳି ହେବେ, ହେ ପ୍ରିୟା।
ଯେ ପଶ୍ଯଂତି ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ୍ଯାଂ ଦେଵଂ କଲକଲେଶ୍ଵରମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ କଳକଳେଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି,
ନ ଚ ଶତ୍ରୁଭଯଂ ତେଷାଂ ଜାଯତେ ଗିରିପୁତ୍ରକେ
ହେ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁ ଭୟ କେବେ ହେବ ନାହିଁ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ଏହି ଶକ୍ତି ଯେଉଁଥିରେ ପାପ ନଶ୍ୱନ୍ତି, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି।
ନିର୍ମାଲ୍ଯଲଂଘନାପ୍ତପାପାନ୍ମୁଚ୍ଯତେ ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନାତ
ଯାହାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିଲେ, ପୂଜା ଶେଷ ଫୁଲ ଓ ଦ୍ରବ୍ୟ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି ହୋଇଥିବା ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ତସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵଂ ସୁଭଗଂ କଥଯାମ୍ଯଥ ଵିସ୍ତରାତ୍
ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସେ ମହାନ ଶକ୍ତି ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହିବି, ହେ ସୁଭାଗ୍ୟଶାଳି।
ପୁରା ଦେଵର୍ଷିଗଂଧର୍ଵାଶ୍ଚାରଣା ଗୁହ୍ଯକାସ୍ତଥା
ପୂର୍ବେ ଦେବୃଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଚାରଣ ଓ ଗୁହ୍ୟକମାନେ,