ସର୍ଵଦୁଃଖୋପଶମନଂ ସର୍ଵପାପ ପ୍ରମୋଚନମ୍
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ଛାଡ଼ାଇଥାଏ—
ମମ ଦେଵି ତ୍ଵଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ କଲହଃ ସମପଦ୍ଯତ
ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ସହିତ ମୋ ମଧ୍ୟ ବିବାଦ ହୋଇଥିଲା।
ଯଦା ତ୍ଵଂ ହିମଶୈଲସ୍ଯ ଦୁହିତା ଵରଵର୍ଣିନି
ଯେତେବେଳେ ହେ ଶୁଭ୍ରବର୍ଣ୍ଣା, ତୁମେ ହିମପର୍ବତର କନ୍ୟା ଥିଲା—
ଵିନିଵୃତ୍ତେ ଵିଵାହେ ଚ ତ୍ଵଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଵରାନନେ
ଯେତେବେଳେ ବିବାହ ବାତିଲ ହେଲା, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ, ତୁମେ ସହିତ—
ନୀଲୋତ୍ପଲନିଭପ୍ରଖ୍ଯା ନୀଲକୁଂଚିତମୂର୍ଦ୍ଧଜା ମଧ୍ଯେ ସମୁପଵିଷ୍ଟାସି କୃଷ୍ଣାଂଜନସମପ୍ରଭା
ନୀଳ କମଳ ପରି କଳା ଏବଂ ଗୁଞ୍ଜିଆ କେଶ, କଳା ଅଞ୍ଜନ ପରି ଚମକୁଥିବା, ତୁମେ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିଲା।
କାଲି ସୁଂଦରି ମତ୍ପାର୍ଶ୍ଵେ ଵଲ୍ଲଭେ ତ୍ଵମୁପାଵିଶ
ହେ କାଳୀ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୋର ପ୍ରିୟା, ମୋ ପାଖରେ ବସ।
ଭୁଜଂଗୀଵାସିତା ଶୁଭ୍ରେ ସଂଶ୍ଲିଷ୍ଟା ଚଂଦନେ ତରୌ
ସାପ ପିନ୍ଧିଥିବା, ହେ ପବିତ୍ରା, ଚନ୍ଦନ ଗଛରେ ଆଲିଙ୍ଗିତ—
ଇତ୍ଯୁକ୍ତାସି ମଯା ଦେଵି ଗିରିଜେ ଚାରୁହାସିନି
ଏଭଳି ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଥିଲି, ହେ ଦେବୀ, ହେ ଗିରିଜା, ହସୁଥିବା ମୁହଁ ସହ।
ଯଦା ତ୍ଵଯା ମଦର୍ଥେ ହି ପ୍ରେରିତା ଵେଦପାରଗାଃ 5.2.
ଯେତେବେଳେ ମୋ ପାଇଁ ତୁମେ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀମାନେଙ୍କୁ ପଠାଇଥିଲା—
ତଦା ତ୍ଵଯା ମଦର୍ଥେଽପି ପ୍ରାର୍ଥିତୋ ଜନକୋ ମମ
ସେତେବେଳେ ମୋ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ମୋ ପିତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲା।
ଯଦାପ୍ଯୁକ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ଦୈନ୍ଯାନ୍ମଦର୍ଥେ ଗଚ୍ଛ ନାରଦ
ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଦୁଃଖରେ ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ କହିଥିଲ, 'ନାରଦ, ଯାଅ'।
ସତ୍ଯେଯଂ ଲୌକିକୀ ଗାଥା ନ ଵୃଥା ପରିଜାଯତେ
ଏହି ସାଧାରଣ କଥା ନିଶ୍ଚୟ ସତ୍ୟ, କେବେ ମିଥ୍ୟା ହୁଏ ନାହିଁ।
ଅଵଶ୍ଯମର୍ଥୀ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଖଂଡନାଂ ତୁଂଡମୁଂଡନାମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଅଭିଲାଷୀ ଅବଶ୍ୟ ଅସ୍ୱୀକାର, ଅପମାନ ଓ ନିନ୍ଦା ପାଇଥାଏ।
ତସ୍ଯା ମେ ନିଯତସ୍ତ୍ଵେଷ ହ୍ଯଵମାନଃ ପଦେପଦେ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ପ୍ରତି ପଦକୁ ମୋ ଠାରୁ ଏହି ଅପମାନ ନିଶ୍ଚିତ।
ନାକୁଲୀନା ଵୃଥାଚାରା ନ ଦୁଷ୍ଟା ନ ସମତ୍ସରା
ସେ ନ ନଖୁଲ ଜାତିର, ନ ଅକାରଣ କାମ କରନ୍ତି, ନ ଦୁଷ୍ଟ, ଓ ନ ଇର୍ଷ୍ୟା କରନ୍ତି।
ଅକୁଲୀନୋ ଵୃଥାଚାରୋ ମାତ୍ସର୍ଯେଣାଶ୍ରିତଃ ସଦା
ଯିଏ ଉତ୍ତମ କୁଳର ନୁହେଁ, ଅକାରଣ କାମ କରେ, ସେ ସବୁବେଳେ ଇର୍ଷ୍ୟାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୁଏ।
ଆଦିତ୍ଯସ୍ତ୍ଵାଂ ଵିଜାନାତୁ ଭଗଵାନ୍ଦ୍ଵାଦଶାତ୍ମକଃ
ଦ୍ୱାଦଶ ରୂପରେ ଥିବା ପବିତ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିବେ।
ପୂଷାଦେଵୋ ଵିଜାନାତି ଦ୍ଵାଦଶାତ୍ମା ଦିଵାକରଃ
ଦ୍ୱାଦଶ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ପୂଷା ଦେବତା, ଯିଏ ଆଲୋକ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ତୁମକୁ ଜାଣନ୍ତି।
ଯତ୍ତୁ ମାମାହ କୃଷ୍ଣେତି ମହାକାଲେତି ଵିଶ୍ରୁତଃ 5.2.
ମୋ ବିଷୟରେ 'କୃଷ୍ଣ' ବୋଲି, 'ମହାକାଳ' ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବୋଲି ଯାହା କୁହାଯାଇଛି,
ନିଦର୍ଶନାର୍ଥଂ ନ ଦ୍ଵେଷାଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତଂ କ୍ଷଂତୁମର୍ହସି
ସେଥିରେ ଦ୍ୱେଷ ନଥିଲା, କେବଳ ଉଦାହରଣ ପାଇଁ କୁହାଯାଇଥିଲା; ଏହି କଥା ଶୁଣି, ତୁମେ ମୋତେ ଖ୍ଷମା କର।
ମନ୍ଯତେ ତାଵଦାତ୍ମାନମନ୍ଯେଭ୍ଯୋ ରୂପଵତ୍ତମମ୍
ସେ ନିଜକୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ରୂପବାନ୍ ବୋଲି ଭାବେ।
ତଦେତରଂ ଵିଜାନାତି ହ୍ଯାତ୍ମାନଂ ନେତରଂ ଜନମ୍
ସେ ନିଜକୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅଲଗା ବୋଲି ଜାଣେ, ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ନୁହେଁ।
ସ ନାସ୍ତିକୋପ୍ଯୁଦ୍ଵିଜତେ ଜନଃ କିଂ ପୁନରାସ୍ତିକଃ
ଏଠାରେ ଅନାସ୍ତିକ ମଧ୍ୟ ଭୟଭିତ ହୁଏନାହିଁ; ତେବେ ଆସ୍ତିକ ତ କିଏ ଭୟ କରିବେ?
ଅନାତ୍ମଜ୍ଞାସି ଗିରିଜେ ମୃଡେ ପଂଡିତମାନିନି
ହେ ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ମୃଡା, ତୁମେ ନିଜକୁ ଜାଣନାହାଁ, ଯଦିଓ ନିଜକୁ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଭାବୁଛ।
କାଠିନ୍ଯଂ କଷ୍ଟମଭ୍ଯେତି ଧାତୁଭ୍ଯୋ ବହୁଘାତିତା
ଧାତୁମାନେ ବହୁବାରି ଆଘାତ ପାଇଲେ, ସେଠାରୁ କଠିନତା ଓ ଦୁଃଖ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତାଽସି ମଯା ଦେଵି ପୁନଃ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ଵଚଃ
ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଭଳି କହିଛି; ପୁଣି ତୁମେ ମତେ କଥା କହିଛ।
ଵ୍ଯାଲେଭ୍ଯୋଽନେକଜିହ୍ଵତ୍ଵଂ ଭସ୍ମତଃ ସ୍ନେହଵର୍ଜନମ୍
ସାପମାନଙ୍କଠାରୁ ଅନେକ ଜିଭ ଥିବା ଗୁଣ ଆସେ; ଛାରଠାରୁ ସ୍ନେହ ଅଭାବ ହୁଏ।
ଶ୍ମଶାନଵାସାଦ୍ଭୀରୁତ୍ଵଂ ନଗ୍ନତ୍ଵଂ ଚ ନ ଲଜ୍ଜଯା
ଶ୍ମଶାନରେ ରହିବାରୁ ଭୟ ଆସେ, ନଗ୍ନତା ଲଜ୍ଜା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
ଏଵଂ ତଦାଭଵଦ୍ରୌଦ୍ରଃ କଲହୋ ଭଯକୃଚ୍ଛୁଭେ 5.2.
ସେ ସମୟରେ ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ଝଗଡ଼ା ହେଲା, ଯାହା ଭୟ ଓ ଅସ୍ଥିରତା ଦେଲା।
ଭୀତାଶ୍ଚ ଦେଵଗଂଧର୍ଵା ଯକ୍ଷଗଂଧର୍ଵରାକ୍ଷସାଃ
ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟଭିତ ହେଲେ।